ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 108

Μετά από επίμονες προσπάθειες της Αριστερής Ενότητας απο την προηγούμενη εβδομάδα, πραγματοποιήθηκε τελικά την Τρίτη ΔΣ φοιτητών όπου αποφασίστηκε να γίνει γενική συνέλευση την Παρασκευή στις 12:00.

Την ημερομηνία την αποφάσισε στην ουσία η ΔΑΠ (έχει αυτοδυναμία) άρα δεν είναι τυχαία. Ελπίζει οτι την Παρασκευή δεν θα υπάρχει πολύς κόσμος στη σχολή οπότε στην γενική συνέλευση θα παρεβρεθούν μόνο ο παραταξιακός κόσμος και όχι οι αρκετοί-ες ανεξάρτητοι-ες φοιτητές-τριες.

Η συνέλευση έχει ως κυρίαρχη θεματική το Πολυτεχνείο και την συμμετοχή του συλλόγου μας στις εκδηλώσεις του. Εννοείται φυσικά πως θα συζητηθούν και αλλα ζητήματα που αφορούν τους φοιτητές-τριες είτε σε κεντρικό είτε σε τοπικό επίπεδο .

Ως Αριστερή Ενότητα θεωρούμε την Γενική Συνέλευση το ανώτατο αμεσοδημοκρατικό όργανο των φοιτητών. Θεωρούμε την συμμετοχή όλων των φοιτητών απαραίτητη ώστε να συζητήσουμε και να απαντήσουμε στις επιθέσεις που δέχεται η δημόσια παιδεία και τα εργασιακά κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα μας.


ΟΛΟΙ-ΕΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΡΗΞΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Η δικτατορία της 21^ης Απριλίου επέβαλε την κατάλυση των δημοκρατικών διαδικασιών και θεσμών σε όλους τους τομείς της ελληνικής κοινωνίας. Στο χώρο του πανεπιστημίου, οι δημοκρατικές διαδικασίες των φοιτητικών συλλόγων είχαν καταλυθεί θεσμικά ενώ η χούντα προσπαθούσε να μεταβάλει τη σπουδάζουσα νεολαία σε καθαρό εξάρτημα της αυταρχικής πολιτικής του καθεστώτος.

Στην προσπάθεια εφαρμογής της πολιτικής της η Χούντα έχοντας δει την έντονη αντίθεση του λαού προσπάθησε να προβάλλει ένα πιο φιλελεύθερο πρόσωπο. Έτσι προέβη στην διακήρυξη φοιτητικών εκλογών οι οποίες ήταν στημένες και επικράτησε βία και νοθεία. Το φοιτητικό κίνημα άρχισε να μαζικοποιείται. Γίνεται η πρώτη κατάληψη στη Νομική και δίνονται οι πρώτοι αγώνες για να πάρει το φοιτητικό κίνημα τους φοιτητικούς συλλόγους στα χέρια του. Οι φοιτητές κατάλαβαν πως δεν θα μπορούσαν να υλοποιήσουν τους στόχους τους στην εκπαίδευση αν δεν συνέδεαν την πάλη τους με τις γενικότερες επιδιώξεις του λαού που εκείνη την περίοδο ήταν η ανατροπή της Χούντας ,η εγκαθίδρυση μιας πραγματικής δημοκρατίας και το διώξιμο των Αμερικάνων και του ΝΑΤΟ από την Ελλάδα. Αποκορύφωμα αυτής της σύνδεσης των επιδιώξεων η μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του 73’ με την κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Τα αιτήματα των κινητοποιήσεων προσέλαβαν ριζοσπαστικό χαρακτήρα. Αυτό εκφράστηκε με συνθήματα όπως «Κάτω η Χούντα» , «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Ενδεικτικό της σύνδεσης των φοιτητών με τους εργαζόμενους η Εργατική Συνέλευση μέσα στο Πολυτεχνείο. Αυτή η αιματηρή εξέγερση αποτέλεσε την βάση για να πέσει η Χούντα αλλά και για σημαντικές νίκες στα χρόνια που ακολούθησαν σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Σήμερα 36 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας αγαθά όπως η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, το 8ωρο, η δημόσια και δωρεάν υγεία, η κοινωνική ασφάλιση, η ελευθερία του λόγου έφτασαν να θεωρούνται αυτονόητα αν και δεν είναι. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου επίθεση  σε κοινωνικά κεκτημένα, ελευθερίες και δικαιώματα σε όλους τους τομείς της ζωής. Το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» παραμένει τρομακτικά επίκαιρο ,δείχνοντας τον δρόμο για την καθημερινή μας πάλη, ενάντια στην επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Όπως έχει δείξει η ιστορία κάθε γενιά μπορεί να αντιστέκεται και να φτάνει σε μικρές η μεγάλες νίκες. Έτσι και τον περασμένο Δεκέμβρη η κοινωνική οργή έβαλε την βάση για ένα μαχητικό νεολαιίστικο κίνημα που πρόβαλε τις διεκδικήσεις του σε όλα τα πεδία της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας. Ο επερχόμενος Δεκέμβρης, με τις κινητοποιήσεις που πρόκειται να πραγματοποιηθούν, αναδεικνύει τις ευθύνες της Αριστεράς, όπως και τότε στο πολυτεχνείο, να οργανώσει και να αναδείξει τα αιτήματα των εξεγερμένων ώστε να κλιμακωθούν οι αγώνες μας.   

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως το πολυτεχνείο δεν έχει απλά έναν μνημειακό χαρακτήρα αλλά αποτελεί υπόδειγμα έμπνευσης και οργάνωσης νικηφόρων πολιτικών αγώνων από τα κάτω. Με αυτή την έννοια, το πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ και θα συνεχίσει να είναι όσο περιστέλλονται τα συλλογικά και ατομικά δικαιώματά μας δείχνοντάς μας τον δρόμο για νέους αγώνες. Γι’αυτό: 

·        Καλούμε σε Γενική Συνέλευση για να παρθούν αποφάσεις για την συμμετοχή του Φοιτητικού Συλλόγου στις εκδηλώσεις και την πορεία του Πολυτεχνείου.

·        Καλούμε  στις διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

Τον τελευταίο καιρό έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο καθηγητές να απαγορεύουν σε φοιτητές να μπαίνουν σε μαθήματα για να παρακολουθήσουν με την δικαιολογία ότι άργησαν να έρθουν.

Αντιλαμβανόμαστε ότι μερικές φορές η αθρόα προσέλευση στο μάθημα από κάποια ώρα και μετά αποσπά εξίσου τον καθηγητή που προσπαθεί να δουλέψει καθώς και τους φοιτητές που ήδη παρακολουθούν.

Παραταύτα κανένας καθηγητής δεν έχει το δικαίωμα να απαγορεύσει σε φοιτητή να μπει στο μάθημα ακόμα και αν προσέλθει 5 λεπτά πριν την λήξη του. Τέτοια φαινόμενα όχι μόνο καταπατούν τα δικαιώματα των φοιτητών αλλά επίσης παραβιάζουν την έννοια του ακαδημαϊκού ασύλου περί ελεύθερης σκέψης, έκφρασης και ανταλλαγής ιδεών.



Με βάση τα παραπάνω καλούμε τους συμφοιτητές μας να μην ανεχθούν οποιαδήποτε τέτοια συμπεριφορά από καθηγητές. Αν τα περιστατικά συνεχιστούν θα καταβάλουμε κάθε προσπάθεια, θεσμική ή μη, ώστε να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα μας.

Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Πανεπιστήμιο και βιβλιοθήκη. Δύο χώροι στενά συνδεδεμένοι όπου η σωστή λειτουργία του πρώτου καθορίζετε από την ανάπτυξη του δευτέρου. Ειδικά σε ένα πανεπιστήμιο με αντικείμενο σαν αυτό του Παντείου, η βιβλιοθήκη δεν λειτουργεί απλά ως ένας οργανισμός που μόνο μπορείς να δανειστείς ένα βιβλίο και να το διαβάσεις, αλλά είναι ένας οργανισμός στοιχειοθέτησης της γνώσης που αναπτύσσεται καθημερινά με σκοπό την εύκολη και άμεση χρησιμοποίηση της από τους φοιτητές και τους καθηγητές άλλα και την κοινωνία. Έτσι τα καθήκοντα της βιβλιοθήκης είναι πολύπλευρα: υπάρχει καθημερινά μέριμνα για τη συγκέντρωση υλικού από συγγραφείς, περιοδικά, προπτυχιακές και μεταπτυχιακές εργασίες, ταξινόμηση του υλικού, ηλεκτρονική έκδοση, μετατροπή του για να είναι εύχρηστο στα ΑΜΕΑ (Άτομα με Αναπηρία) κ.ο.κ. Αυτές οι ανάγκες απαιτούνται από τους 13.500 ενεργούς φοιτητές του Παντείου για να μπορούν να αντεπεξέρχονται σε εργασίες εξαμήνου, πτυχιακές, μεταπτυχιακές, προσωπικές μελέτες κτλ, που δυστυχώς ζητούνται  επιτακτικά κάθε εξάμηνο από πολλούς καθηγητές με την λογική του «αν θες να περάσεις μάθημα κόψε το κεφάλι σου και κάνε την εργασία για το θέμα που θα σου πω εγώ».

Για όλες, λοιπόν, αυτές τις περισσότερο ή λιγότερο επιτακτικές ανάγκες των 13.500 ενεργών χρηστών έτρεχε ένα προσωπικό 27 ανθρώπων από τους οποίους οι 16 ήταν εργαζόμενοι του Παντείου πανεπιστημίου με λιγότερο ή περισσότερο ανασφαλείς συμβάσεις εργασίας και οι υπόλοιποι 9 εργαζόμενοι, το 1/3 περίπου, πληρωνόντουσαν από ένα κοινοτικό κονδύλι της Ε.Ε. δήθεν για την ανάπτυξη νέων καινοτομιών. Την ίδια στιγμή αυτό το προσωπικό μετά βίας και με ηρωικές προσπάθειες κάλυπτε τις διαρκείς και σταθερές ανάγκες των φοιτητών και γενικότερα της πανεπιστημιακής κοινότητας. Τα κονδύλια όμως η Ε.Ε. τα δίνει πάντα υποκριτικά, πρόσκαιρα και παραπλανητικά με κριτήριο τα συμφέροντα των λίγων και όχι τις ανάγκες των πολλών. Έτσι δεν μπορούσε το κονδύλι αυτό (ΕΠΕΑΕΚ ονόματι) να πληρώνει ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων της Βιβλιοθήκης και έτσι οι διαρκείς ανάγκες καλύπτονταν από μια εφήμερη χρηματοδότηση ανάλόγη της θέλησης της Ε.Ε. και όχι από τον σταθερό προϋπολογισμό του ελληνικού δημοσίου που σύμφωνα με το Άρθρο 16 είναι υποχρεωμένο να καλύπτει τις ανάγκες των Ελληνικών Πανεπιστημίων.

Πράγμα που έγινε. Την 1/6/09 το κονδύλι 2 της ΕΕ κόπηκε, αφήνοντας 9 εργαζόμενους στο δρόμο και μια βιβλιοθήκη “γυμνή” απέναντι στους 13.500 φοιτητές που την χρησιμοποιούν. Αυτήν την στιγμή πολλές υπηρεσίες δεν λειτουργούν (ανάπτυξη νέων εκδόσεων, ψηφιακό τμήμα, πληροφοριακό τμήμα, ταξινόμηση νέου υλικού κ.α.) ενώ οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και βαραίνουν κυρίως το Υπουργείο Παιδείας,  την τωρινή και την προηγούμενη κυβέρνηση. Για τις ανάγκες της κοινωνίας επικαλούνται την οικονομική κρίση και λένε πως δεν έχουν να δώσουν (ενώ για τις τράπεζες -που αυτές προκάλεσαν την κρίση- έδωσαν 28δις €) υποχρηματοδοτόντας τα πανεπιστήμια, απαξιώνοντας τα και φέρνοντας την ιδιωτική εκπαίδευση των κολεγίων με τα 15.000 ευρώ δίδακτρα το χρόνο από την πίσω πόρτα. Επίσης, ευθύνη έχει η Σύγκλητος του Παντείου που σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος πλένει τα χέρια της λέγοντας πως κατανοεί το πρόβλημα άλλα «τι να κάνουμε, έτσι είναι τα πράγματα», χωρίς ποτέ να έχει καταθέσει σοβαρά μια συγκεκριμένη πρόταση στο Υπουργείο που θα απαιτεί το αυτονόητο: ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Γι’ αυτό το λόγω απαιτούμε:

·     ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΑΚΤΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ. ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ

·     ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ

·     ΤΟ 5% ΤΟΥ ΑΕΠ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

·     ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΛΗΤΟ, ΚΑΤΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΟ ΥΠ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ

Όταν τρώμε ξύλο για την προστασία μας και μας φρουρούν από την ελευθερία μας...

«Δεν θέλουμε καμία γειτονιά της Αθήνας να βρίσκεται υπό κατοχή» δήλωσε ο Υπουργός «Προστασίας» του Πολίτη Μ.Χρυσοχοίδης το βράδυ που ειδικές δυνάμεις ΜΑΤ είχαν εισβάλει βίαια στην γειτονιά των Εξαρχείων και είχαν προσαγάγει γύρω στα 80 ανυποψίαστους πολίτες, προφανως χωρίς συγκεκριμένο κατηγορητήριο πέραν του ότι έπιναν ένα ποτό σε κάποιο μπαρ. Από την επόμενη ακριβώς ημέρα περίπου 300 αστυνομικοί μέλη των ΜΑΤ και ομάδας Δέλτα καθώς και πάνω απο 100-σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου- αστυνομικοί με πολιτικά (ασφαλίτες) έχουν κατασκηνώσει στην κυριολεξία στα Εξάρχεια μέχρι και σήμερα.

Και εμείς αναρωτιόμαστε το εξής: Πότε είναι πιο ασφαλής περιοχή τα Εξάρχεια? Όταν σφίζουν από ζωή, νεολαία, παρέες που γεμίζουν τα καφέ, κυριακάτικα πρωινά που οι κάτοικοι της περιοχής γιορτάζουν με μουσική και φαγητό ενώ τα παιδιά παίζουν ξέγνοιαστα στο παρκάκι της οδού Ναυαρίνου... Όταν τα Εξάρχεια είναι κέντρο πολιτισμού και ελεύθερης έκφρασης και στέγης εδω και δεκαετίες για καλλιτέχνες... Ή όταν οι ίδιοι δρόμοι μυρίζουν δακρυγόνο, άντρες των ΜΑΤ ξεφτελίζουν περαστικούς αναγκάζοντας τους να κάθονται στα γόνατα με τα χέρια ψηλά, άντρες της ομάδας Δέλτα μπουκάρουν σε βιβλιοκαφετέριες, τραμπουκίζουν και εν τέλει προσαγάγουν κόσμο και γενικά βρίσκονται όλο το 24ώρο σε κάθε γωνία, κυριολεκτικά να μοιάζουν να μας φρουρούν από την ίδια μας την ελευθερία...

Σκήνες χούντας θυμίζει η Αθήνα τους τελευταιους μήνες... Με το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ να προσπαθεί να ντυσει ιδεολογικά τα νέα κατασταλτικα μέτρα με την γνωστή μέθοδο της ενεργοποίησης των συντηρητικών αντανακλαστικών της κοινωνίας. Ως πότε ο κόσμος θα κάθεται φοβισμένος μη τυχόν τον συλλάβουν και περάσει το βράδυ του στην ΓΑΔΑ...; Ως πότε θα γκετοποιούνται ολόκληρες γειτονίες στο κεντρο της Αθήνα απο εκατοντάδες Αστυνομικούς στο όνομα της προστασίας μας...; Ως πότε θα κρατάμε την αναπνοή μας για να μην έχουμε νέο θύμα από αστυνομική βία; Κουμής, Κανελλοπούλου, Καλτεζάς, Γρηγορόπουλος...Φτάνει.

« Πέρα από το γεγονός ότι οι κινήσεις αυτές προσβάλλουν την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, σε τελική ανάλυση ακυρώνουν τη συλλογική προσπάθεια αλλαγής των όρων της καθημερινής μας ζωής με ένα κλίμα αποδιοργάνωσης και εκφοβισμού που καλλιεργούν. Αποδεικνύεται έτσι περίτρανα ότι οι αστυνομικές δυνάμεις καμία υπηρεσία δεν προσφέρουν στους πολίτες των Εξαρχείων όταν καλούνται να επέμβουν για καθημερινές κλοπές,για παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ή όταν γίνονται καταγγελίες για εμπόριο ναρκωτικών, επικαλούμενες το «άβατο» το οποίο πολύ εύκολα προσπερνούν όταν κατεβαίνουν ως κομάντο σε «θεαματικές ενέργειες» που (συν)ταράσσουν τη ζωή της γειτονιάς.»

-Απόσπασμα από πρόσφατη ανακοίνωση της επιτροπής κατοίκων εξαρχείων-


ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΣΤΡΑΜΜΕΝΕΣ ΚΑΝΕΣ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΜΑΣ...

... ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Ψυχολογία-Υπογραφές και παρέμβαση στην τμηματική για το πρόβλημα της Γ1

Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το δεύτερο έτος του τμήματος ψυχολογίας αυτή τη στιγμή είναι η πολύ μικρή αίθουσα (συγκεκριμένα η Γ1) στην οποία γίνονται τα μαθήματα Αυτή η αίθουσα χωράει 80 άτομα, τη στιγμή που στα μαθήματα είμαστε πάνω από εκατό φοιτητές. (Για να μην αναφερθούμε στους φοιτητές οι οποίοι είναι γραμμένοι στους καταλόγους οι οποίοι ξεπερνούν τους 170). Αποτέλεσμα; Οι… ‘περισσευούμενοι’ φοιτητές κάθονται στα περβάζια, στο πάτωμα, ή ακόμα και όρθιοι.

Την Τρίτη, λοιπόν, μαζέψαμε υπογραφές από τους φοιτητές με σκοπό αυτές να κατατεθούν στη γενική συνέλευση του τμήματος την Τετάρτη, και έτσι να ζητήσουμε να μας παραχωρηθεί μεγαλύτερη αίθουσα. Η συνέλευση έγινε χθες το πρωί όπου και θέσαμε το πρόβλημα της αίθουσας δίνοντας το χαρτί με τις συγκεντρωμένες υπογραφές στον πρόεδρο του τμήματος, κ. Παπαστάμου.

"Ένα τέτοιο ζήτημα είναι βαθύτατα πολιτικό, καθώς δείχνει την κατάσταση της παρεχόμενης δημόσιας εκπαίδευσης. Δεν γίνεται να πολεμάμε τη λειτουργία και νομιμοποίηση των κολλεγίων και συγχρόνως να αδιαφορούμε για τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις. Η διδασκαλία κάτω από τέτοιες συνθήκες κουράζει τόσο τους καθηγητές όσο και τους φοιτητές, αποθαρρύνοντας τους δεύτερους από την παρακολούθηση του μαθήματος"

Έτσι , λοιπόν, θέσαμε το ζήτημα στη συνέλευση του τμήματος, με τους καθηγητές να συμφωνούν ως προς τη σοβαρότητα του προβλήματος και στην αναγκαιότητα εύρεσης λύσης. Ο κ. Παπαστάμου, τέλος, μας είπε ότι έχουν ήδη αρχίσει οι διαδικασίες για τη μεταφορά μας σε μεγαλύτερη αίθουσα. Αναμένουμε τις εξελίξεις, λοιπόν, και δεν σταματάμε την προσπάθεια μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημά μας!

ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ Ε.Φ.Ε.Ε.

Η ΕΦΕΕ (Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας) ιδρύθηκε το 1963 με σκοπό να υπάρχει ένα όργανο το οποίο θα εκφράζει όλους τους φοιτητές.Από τις εκλογές στους Φοιτητικούς Συλλόγους (εκτός από την περίοδο της δικτατορίας) προέκυπταν οι αντιπρόσωποι για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο, στο οποίο συζητούνταν τα ζητήματα των φοιτητών και στο τέλος κάθε συνεδρίου εκλεγόταν το Κεντρικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Η ΕΦΕΕ έπαιζε από τότε κομβικό ρόλο στην πολιτική ζωή παρεμβαίνοντας για να προβάλλει τα φοιτητικά αιτήματα και με θεσμικό ρόλο στα κέντρα λήψης των αποφάσεων.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 η ΔΑΠ κυριαρχεί στις φοιτητικές εκλογές, και η λειτουργία της ΕΦΕΕ αρχίζει να απονεκρώνεται.Το 1995 διεξήχθη το τελευταίο Πανσπουδαστικό Συνέδριο. Από εκεί και πέρα με ευθύνη κυρίως της νεολαίας ΠΑΣΟΚ, την οποία δεν ευνοούσαν τα εκλογικά αποτελέσματα, σταμάτησαν να συγκαλούνται Πανσπουδαστικά Συνέδρια και η ΕΦΕΕ δεν ξαναλειτούργησε. Η μόνη «λειτουργία» της από τότε είναι ο καθορισμός της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών κάθε χρόνο, λειτουργώντας όχι ως όργανο αλλά ως διαπαραταξιακή συνάντηση.

Το πανεπιστήμιο είναι ένας ζωντανός πολιτικός-κοινωνικός χώρος ο οποίος επηρεάζεται και επηρεάζει το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε μια εσκεμμένη υποβάθμιση της πολιτικής ταυτότητας του φοιτητή προκαλούμενη από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τις παρατάξεις τους μέσα στις σχόλες. Σκοπός αυτής  της υποβάθμισης είναι η σιωπηρή αποδοχή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που με τη σειρά τους υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής μας. Από την μεριά τους, η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ εκμεταλλεύονται και συμβάλλουν στην αποπολιτικοποίηση των φοιτητών λειτουργώντας πελατειακά και όχι πολιτικά.

Για αυτό τον λόγο η επανασύσταση της ΕΦΕΕ θα βοηθήσει σημαντικά στην πολιτικοποίηση των φοιτητών στους πανεπιστημιακούς καθώς και στους κοινωνικούς χώρους. Οι παρατάξεις οι οποίες λειτουργούν πελατειακά ( ΠΑΣΠ και ΔΑΠ ) θα αναγκαστούν να τοποθετηθούν πολιτικά σε κεντρικό επίπεδο για θέματα που αφορούν την φοιτητική κοινότητα καθώς και θα έχουν ενιαία θέση πάνω σε αυτά και δεν θα την αλλάζουν σύμφωνα με το συμφέρον τους σε κάθε σχολή. Επιπλέον η ύπαρξη κεντρικού έλεγχου θα εμποδίζει τους «ισχυρούς» στους συλλόγους να ποδοπατούν την δημοκρατία ακόμα και των εκλογικών αναμετρήσεων ( έλλειψη παραβάν στην ΑΣΟΕΕ, δικτατορία ΔΑΠ στα ΤΕΦΑΑ).

Πολλοί, δικαιολογημένα, στέκονται κριτικά απέναντι στην ανασύσταση της ΕΦΕΕ καθώς θεωρούν πως μία μελλοντική έξαρση του φοιτητικού κινήματος ίσως αποδοκιμαστεί από αυτήν. ‘Όμως, οι αποφάσεις που λαμβάνονται από την ΕΦΕΕ ,αν και έχουν πολιτική βαρύτητα, δεν είναι δεσμευτικές προς τους Φοιτητικούς Συλλόγους. Για εμάς οι γενικές συνελεύσεις και οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες κατά την διάρκεια του φοιτητικού κινήματος ήταν και θα είναι πάνω από οποιαδήποτε απόφαση της ΕΦΕΕ.

Τις τελευταίες μέρες είμαστε πολύ κοντά στην διεξαγωγή Πανσπουδαστικού Συνεδρίου για την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ μετά από 14 χρόνια. Δεν έχουμε αυταπάτες για τον τρόπο που η ΔΑΠ  και η ΠΑΣΠ θέλουν να λειτουργήσει η ΕΦΕΕ, δηλαδή ως ένα όργανο που θα δίνει λευκή επιταγή στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.Επομένως οι δομές από μόνες τους δεν επαρκούν και για αυτό θα καταβάλουμε μεγάλο αγώνα για την αλλαγή των συσχετισμών στους Φοιτητικούς Συλλόγους, αυτή είναι η στόχευση της Αριστεράς.

Απόφαση ΔΣ Φοιτητών για ορισμό συνέδρων ΕΦΕΕ 14/10/09

Το ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητών Παντείου Πανεπιστημίου συνεδρίασε και κατέληξε στα κάτωθι όσων αφορά  στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο που πρόκειται να διεξαχθεί στις 23-25 Οκτωβρίου 2009.

1) Βάσει των αποτελεσμάτων των φοιτητικών εκλογών που διεξήχθησαν στις 13 Μαϊου 2009 στο Σύλλογο Φοιτητών Παντείου Πανεπιστημίου, οι έδρες για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο κατανέμονται ως εξής:

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: 13
ΠΑΣΠ: 7
ΠΚΣ:3
ΑΡΕΝ:1
ΕΑΑΚ:1

Στο Σύλλογο Φοιτητών Παντείου Πανεπιστημίου αναλογούν 25 σύνεδροι αφού η κάλπη ξεπερνάει τους 2500 (Συγκεκριμένα 4546).

2) Οι σύνεδροι είναι οι κάτωθι.

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:
Τακτικοί: 1)Καμπάνης Γιώργος 2)Ευαγγελ'ιδης Θωμάς 3)Τρούπος Δημήτρης 4)Χουλιάρας Φώτης 5) Πατρίκιος Γιώργος 6)Παπαθανασίου Βαγγέλης 7)Μπαλαφούτης Μάριος 8)Ζωγόπουλος Ευγένιος 9)Γιαννάκης Βαγγέλης 10)Ζομπουλης Άγγελος 11)Πετρίδης Γιώργος 12)Νίκας Χρήστος-Περικλής 13)Καλλίγερος Μάνθος
Αναπληρωματικοί: 1)Σμυρόγλου Αναστάσιος 2)Γεωργόπουλος Γιάννης 3)Πατσουράκης Γιάννης 4) Χατζηπαππάς Θοδωρής 5)Φιλελές Γιάννης 6)Μιχαήλ Μιχάλης 7)Οικονομόπουλος Βαγγέλης 8)Μπαλάτσος Νίκος 9)Τίγκας Κώστας 10)Καραγιανόπουλος Πέτρος 11)Χατζηκλεάνθους Σπύρος 12)Σπυρουνάκος Κυριάκος 13)Μακρής Αντώνης

ΠΑΣΠ:
Τακτικοί: 1)Καλαφάτης Τάσος 2)Καρακώστας Δημήτρης 3)Τσούνης Χρήστος 4)Κουκουδακη Μαρία 5)Πανουτσόπουλος Κωνσταντίνος 6)Τριανταφύλου Γρηγόρης 7)Κατσούνης Γιάννης
Αναπληρωματικοί: 1)Δούκας Σιδέρης 2)Υφαντόπουλος Λουκάς 3)Λιβάνος Κώστας 4)Λάτσης Νίκος 5)Πλατανίτης Παναγιώτης 6)Φρυγανιώτης Γιάννης 7)Τζάκας Λάμπρος

ΠΚΣ:
Τακτικοί: 1)Μητικάρη Ελένη 2)Ανδριώτης Δημήτρης 3)Χαβελέ Ευη
Αναπληρωματικοί: 1)Φακιρίδης Δημήτρης 2)Γκεργκη Αντωνία 3)Γαρδουνη Τόνια

ΑΡ.ΕΝ.:
Τακτικός: Φωτεινόπουλος Στέλιος
Αναπληρωματικός: Λαμπράκης Κωνσταντίνος

ΕΑΑΚ:
Δεν δήλωσαν συνέδρους.

Υπέγραψαν: ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ, ΑΡ.ΕΝ.

Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι (λίγο) παλιότεροι....

Τί είχες Άννα μου(Διαμαντοπούλου)..τί είχα παντα....! Την περασμένη χρονιά το πανεπιστήμιο και η φοιτητική κοινότητα βρισκόταν ενάντια στις συνεχείς προσπάθειες της κυβέρνησης για περαιτέρω υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσω της νομιμοποίησης των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών/Κολεγίων και της εξίσωσης των διπλωμάτων τους με τα πανεπιστημιακά πτυχία. Η Νέα Δημοκρατία, μετά την αποτυχία της λόγω του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος να αναθεωρήσει το άρθρο 16 ,στου οποίου την αναθεώρηση συμφωνεί και το ΠΑΣΟΚ, και να ανοίξει και συνταγματικά τον δρόμο για την Ανώτατη Παιδεία στις διαθέσεις της ελεύθερης αγοράς, αποφάσισε να προσπεράσει την συνταγματική κατοχύρωση της δημόσιας και δωρεάν Ανώτατης Παιδείας νομιμοποιώντας την λειτουργία του χώρου της μεταλυκειακής παραπαιδείας. Βασιζόμενη στο πρόσχημα της Ευρωπαϊκής Κοινοτικής Οδηγίας 36/05, ξεκίνησε τη διαδικασία της αδειοδότησης των κολεγίων που είχαν συμβάσεις με ξένα πανεπιστήμια και της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων τους.

Ένα χρόνο μετά και μόλις τρεις ημέρες πριν τις εκλογές, ο Υπουργός Παιδείας της απελθούσας κυβέρνησης Άρης Σπηλιωτόπουλος, θέλοντας να δώσει ένα τελευταίο προεκλογικό δωράκι στις επιχειρήσεις της εκπαίδευσης, υπέγραψε άδειες λειτουργίας σε 33 κολέγια (κρυφά φυσικά, το γεγονός δημοσιοποιήθηκε από του ίδιους τους κολλεγιάρχες). Και μάλιστα την στιγμή που οι εκπρόσωποι των ΑΕΙ και ΤΕΙ είχαν αποχωρήσει από την επιτροπή ελέγχου καταγγέλλοντας τις συνοπτικές διαδικασίες με τις οποίες δίνονταν οι άδειες ενώ τα εν λόγω ιδρύματα δεν πληρούσαν ούτε τις υποτυπώδεις προϋποθέσεις που είχε θέσει το ίδιο το Υπουργείο. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών έχουν ήδη καταγγείλει την πρώτη φάση της αδειοδότησης και έχουν καταθέσει αίτηση ακύρωσής της.

Η σημασία της αναγνώρισης...

Για να επαναφέρουμε το ζήτημα των κολεγίων/ΚΕΣ και της αναγνώρισης τους θα πρέπει να θυμίσουμε ότι συνιστούν ιδιωτικά ιδρύματα-παραρτήματα πανεπιστημίων του εξωτερικού, τα οποία παρέχουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες εν είδει εμπορεύματος (έναντι διδάκτρων εξυπακούεται). Η φοίτηση σε αυτά περιορίζεται σε διετή ή τριετή ή και σε περιορισμένα σεμινάρια. Οι ελλείψεις σε υποδομές είναι διαπιστωμένες ακόμη και από την επιτροπή που συνέστησε μια κυβέρνηση που έμοιαζε να πιέζει τη νομιμοποίησή τους πιο πολύ κι από τα ίδια. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν παρά να παράγουν απόφοιτους-προϊόντα (εφόσον η αντίληψη της Παιδείας που προωθούν είναι αυτή της ατομικής επένδυσης σε προσόντα) με εκπαίδευση υπερβολικά εξειδικευμένη, δίχως, ωστόσο, κατοχή καμίας πραγματικής επιστημονικής γνώσης και δεξιότητας. Διότι επιστημονική εκπαίδευση δεν μπορεί να προέλθει από μια διαδικασία παραγωγής υπερεξειδικευμένων τεχνοκρατών μέσω ενός τυποποιημένου προγράμματος σπουδών, οργανωμένου στην βάση λογικών “αποδοτικότητας”.

Άλλωστε, πρέπει να προσθέσουμε ότι από την στιγμή της αναγνώρισης, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε., το ελληνικό κράτος δεν έχει καμία δυνατότητα καθορισμού ποιότητας και ελέγχου πάνω στα πτυχία, τα προγράμματα και την οργάνωση των σπουδών των κολεγίων - μιας και αυτά ρυθμίζονται από τα ξένα πανεπιστήμια με τα οποία διατηρούνται συμβάσεις franchising – παρά μόνο δυνατότητα καθορισμού επιφανειακών στοιχείων, όπως η ποιότητα των εγκαταστάσεων. Το επιχείρημα πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να μην επιτρέψουμε την εξίσωση των κολλεγίων με τα ΑΕΙ είναι πλαστό. Μας το θέτει και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και οι παρατάξεις τους στο Πάντειο. Μα η Ε.Ε. δεν μας υποχρεώνει να ιδρύσουμε ΚΕΣ, μόνο σε περίπτωση που ήδη υπάρχουν να τα νομιμοποιήσουμε. Εμείς προτείνουμε να κλείσουν τα Κολέγια και οι σπουδαστές τους να ενταχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας, χωρίς ταξικούς-οικονομικούς φραγμούς.

...και οι συνέπειές της

Η φυσική κατάληξη αυτής της νομιμοποίησης των κολεγίων, επομένως, και της εξίσωσης τους με το δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι η συνολική υποβάθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Υποβάθμιση της ποιότητας της ίδιας της γνώσης, η οποία εμπορευματοποιείται και οργανώνεται πλέον με βάση τις αξίες του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας. Κυρίως, όμως, οδηγεί σε αρνητικές συνέπειες για τα επαγγελματικά μας δικαιώματα, από την στιγμή που αυτά εξισώνονται με αυτά των σπουδών σε ΚΕΣ/κολέγια.

Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το γεγονός πως η εξίσωση αυτή προτάσσει ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες μπροστά από το δικαίωμα στην εκπαίδευση: εφόσον μετά την παρωδία που ονομάζεται Πανελλήνιες εξετάσεις, και με την θέσπιση της βάσης του δέκα, πολλοί μαθητές αναγκάζονται (σπρώχνονται από τις επιλογές της ΝΔ) να στραφούν προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις για την πολυπόθητη ευκαιρία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας.

Έτσι διεκδικούμε:

• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα Κολέγια/Κ.Ε.Σ. και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να κλείσουν όλα τα κολέγια – μοναδικός δρόμος για τους απόφοιτους λυκείου η ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Κάτω τα χέρια από την δημόσια παιδεία. Καμία επιχειρηματική πρωτοβουλία στον χώρο της εκπαίδευσης!

Καλημέρα σας, ανοίγουμε με καταστολή, εσείς τι θα πάρετε...;

Το ΠαΣοΚ, αριθμώντας ελάχιστες μόλις μέρες στην εξουσία, δείχνει ήδη τα πρώτα δείγματα γραφής. Και η πιο “δραστική” κίνηση που έκανε ως τώρα είναι μάλλον στην κατεύθυνση της “τάξης και ασφάλειας”. Ακούσαμε τις απόψεις του κύριου Χρυσοχοΐδη για την ασφάλεια του πολίτη, είδαμε και βιώσαμε την καταστολή στις γειτονιές των Εξαρχείων. ΜΑΤ ΜΑΤ ΜΑΤ... Ποιος ήταν, λέει, εκείνος που είχε καλέσει και τον Συνήγορο του Πολίτη στο υπουργικό συμβούλιο;

Επειδή, και στην πολιτική και στον ευαίσθητο χώρο των κοινωνικών δικαιωμάτων, η καλή μέρα απ' το πρωί φαίνεται, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε για το τι θα ακολουθήσει. Μέσα στην προεκλογική ατζέντα έγινε προσπάθεια (επιτυχημένη σε κάποιο βαθμό) να ανοίξει και πάλι το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου.

“(τα πανεπιστήμια αποτελούν) χώρο βίας και λεηλασιών” Κ. Καραμανλής
“θύλακο έξω από τους νόμους του κράτους” Γ. Καρατζαφέρης

Για μια ακόμη φορά επιχειρείται να καταδειχθεί η ύπαρξη του ασύλου ως το σημαντικό πρόβλημα του πανεπιστημίου. Πολιτικά στελέχη και χειραγωγητές κοινής γνώμης ( το “δημοσιογράφοι” έχει αρχίσει να ακούγεται γελοίο πλέον) παρουσιάζουν τον πανεπιστημιακό χώρο μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρόμου που αγγίζει τα όρια θρίλερ, σαν έναν χώρο όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας. Σε βαθμό που κοντεύει να κάνει και μας τους ίδιους, μετά από μερικά χρόνια φοίτησης, να αναρωτιόμαστε μπας και εν αγνοία μας κινδυνεύουμε σε κάθε γωνία που στρίβουμε.

Όποιος έχει περάσει έστω από ένα ελληνικό πανεπιστήμιο (ανεξαρτήτως των πολιτικών του απόψεων), όποιος έχει σπουδάσει ή έχει παιδί που σπουδάζει γνωρίζει ήδη αρκετά για τα μείζονα προβλήματα που το ταλαιπωρούν. Υλικές και οργανωτικές/λειτουργικές ελλείψεις που σε ιδρύματα του εξωτερικού αποτελούν ουσιαστικά προϋποθέσεις sine qua non. Και η δυνατότητα εισβολής κατά το δοκούν σωμάτων ασφαλείας δεν αποτελεί μια απ' αυτές.

Η εμμονή με το άσυλο είναι ένα κομμάτι των συντηρητικών απόψεων που θέλουν το φοιτητικό κίνημα, όπως και την υπόλοιπη κοινωνία, έναν ανενεργό δέκτη των από τα πάνω επιβεβλημένων νεοφιφελεύθερων επιλογών, δίχως πολιτική ή κοινωνική δραστηριοποίηση. Όμως, πέρα από αυτό, και ίσως ακόμα πιο κρίσιμο, είναι το γεγονός ότι η κουβέντα αυτή, η συζήτηση σκηνοθετημένη με τους όρους της ασφάλειας ή του τρόμου μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, σβήνει από την δημόσια προβληματική τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα και ελλείψεις της ακαδημαϊκής εκπαίδευσης. Πράγμα που δεν ωφελεί μόνο τις συντηρητικές δυνάμεις. Η νέα κυβέρνηση θα κριθεί όχι μόνο από τις λύσεις που θα προτείνει αλλά και από τα ζητήματα προς επίλυση που θα ανοίξει.

ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ