Φεστιβάλ Αντί της Σιωπής (Αρεν Παντείου)

Το ανθρώπινο σώμα ως πεδίο μάχης

«Αν με ρωτήσετε αν ανήκω στην κατηγορία «γυναίκα», θα σας πω ναι, νομικά και πολιτισμικά, αν και υπάρχουν άνθρωποι που θα έλεγαν ότι δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, ή ότι ανήκω μετά βίας. Για ποιον άνθρωπο θα μπορούσε κανείς να πει ότι ενσαρκώνει το θηλυκό γένος;»

                                                                                                                                                         Judith Butler

«Το να είσαι γένους θηλυκού αποτελεί φυσικό γεγονός ή πολιτισμική επιτέλεση;» αναρωτιέται η Butler. Σχεδόν μισό αιώνα πιο πριν, η Σιμόν Ντε Μποβουάρ θέτει επίσης το εύλογο ερώτημα του τι σημαίνει να γεννιέσαι με κάποια βιολογικά χαρακτηριστικά. Όταν είπε ότι γυναίκα δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι, εννοούσε ότι μπορεί να γεννηθείς με συγκεκριμένα ανατομικά χαρακτηριστικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνεις γυναίκα με την κοινωνική ή πολιτισμική έννοια.

Αυτή ήταν η πρώτη μορφή διαφοροποίησης ανάμεσα στο βιολογικό και στο κοινωνικό φύλο. Όλη η έννοια κρύβεται πίσω από αυτό το «γίνεσαι», δηλαδή ότι το βιολογικό φύλο εισαγάγει μια υπόθεση ή μια πρόθεση να γίνεις, και όχι μια προκαθορισμένη ταυτότητα ή μια «καθιερωμένη ουσία». Η ταύτιση του βιολογικού φύλου με το κοινωνικό και την σεξουαλικότητα δομείται στις διαφοροποιημένες κανονιστικές πρακτικές και επαναλήψεις. Αυτές οι πράξεις δομούν πλαίσια διακριτά και ξεχωριστά, εγκλωβίζοντας τα πρόσωπα σε χωρισμένους ρόλους και μονοσήμαντες μιμήσεις.

Σήμερα, με την επέλαση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, οι στιλιζαρισμένες κανονιστικές αντιλήψεις έχουν μεταφραστεί σε εμπόρευμα, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τις πατριαρχικές και φονταμεταλιστικές δομές εντός της κοινωνίας. Το πιο ακραίο παράδειγμα είναι ότι η «αυτοδιάθεση του σώματος» αξιοποιείται ως δικαιολογία για την υπεράσπιση της πορνείας, της πιο χυδαίας μορφής εκμετάλλευσης της γυναίκας και εν γένει του ανθρώπου.

Καθημερινές σεξιστικές επιθέσεις λαμβάνουν χώρα σε όλα τα ΜΜΕ, διαμορφώνοντας με αυτόν τον τρόπο μια εκλογικευμένη κανονικότητα που εμπορευματοποιεί τόσο το γυναικείο, όσο και το αντρικό σώμα. Το αστικό κράτος , επιβάλλει στις κοινωνικές τάξεις το κυρίαρχο αυτό κοινωνικό πρότυπο, ορίζοντας τι είναι κανονικό και τι όχι, τι «χωράει» στις νόρμες του και τι απαξιώνεται. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, η κοινωνία οδηγείται σε ένα καθεστώς έξαρσης φαινομένων σεξιστικής βίας και συμπεριφοράς, ομοφοβίας και περιθωριοποίησης των ανθρώπων που με τον τρόπο ζωής τους και τις επιλογές τους αμφισβητούν και απορρίπτουν τις προαναφερθείσες νόρμες.

Πώς μπορούμε να εισχωρήσουμε στον πυρήνα μιας ολοκληρωμένης ελευθερίας αν δεν απαλλαχθεί το Ον από την έμφυλη ταυτότητά του; Πώς μπορούμε να θέσουμε εκείνους τους όρους και να μεταβάλλουμε αυτές τις πανίσχυρες, βαθιά ενσωματωμένες νόρμες προς μια κατεύθυνση όπου η ανθρώπινη διάσταση θα είναι πλήρως αποκομμένη από κάθε ιστορική, ηθική και βιολογική κατηγοριοποίηση;

''Στις νάρκες του Έβρου στο πάτο του Αιγαίου χτίζεται η ασφάλεια του κάθε Ευρωπαίου.''

Με αφορμή την τελευταία και ίσως τη μεγαλύτερη τραγωδία στη θάλασσα της Μεσογείου, την δολοφονία περίπου 950 ανθρώπων στη Λαμπεντούζα ,γίνεται πια ξεκάθαρο οτι κανένας δεν μπορεί να δηλώνει άγνοια και να μένει απαθής όταν εκατοντάδες ψυχές χάνονται στη Μεσόγειο. Καθημερινά στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν από τον πόλεμο, την βία, τις διώξεις και τη φτώχεια εκατοντάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τις χώρες τους ,ξεκινώντας ένα επικίνδυνο ταξίδι στο οποίο μπορεί να χάσουν την ζωή τους και να πέσουν θύματα δουλεμπόρων. Η μεσόγειος έχει μετατραπεί σε μια θάλασσα-νεκροταφείο και το χειρότερο είναι ότι όλο αυτό έχει αρχίσει να μοιάζει φυσιολογικό. Τα ναυάγια στην Μεσόγειο όμως δεν είναι ένα νέο φαινόμενο αλλά κάτι που συντελείται εδώ και 20 χρόνια. Αυτή η σιωπηλή σφαγή έχει κορυφωθεί τα τελευταία 3 χρόνια,κάνοντας την άμεση κινητοποίηση της Ευρώπης πιο αναγκαία από ποτέ.

Σε μια σύντομη αναδρομή στις μεταναστευτικές πολιτικές ανά την Ευρώπη παρατηρείται έντονα η προσπάθεια μετατροπής της σε έναν τύπο υπερκράτους με την μορφή φρουρίου. η Ευρώπη φρούριο , όπως κάθε φρούριο δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας ως ιδεολογικά προτάγματα για την παγίωση της την προστασία και την ασφάλεια , έτσι οι ανθρώπινες αξίες μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες απογυμνώνονται από κάθε δικαίωμα και κάθε πολιτική ελευθερία. Το υπερκράτος αυτό ενδυναμώνεται με την πλήρη εξουδετέρωση του κράτους δικαίου. Έτσι λοιπόν οι τοπικές αρχές δηλώνουν πως <<δεν χωράνε άλλοι>> , δημιουργούνται κέντρα κράτησης με επιεικώς απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης , υπογράφονται συνθήκες νεοφιλελεύθερου περιεχομένου όπως αυτές του Δουβλίνου,το δουλεμπόριο καλλιεργείται , εντείνονται ρατσιστικά φαινόμενα κυρίως μέσω των δράσεων φασιστικών οργανώσεων όπως η Χρυσή Αυγή, τέλος οι μετανάστες πνίγονται στο φαρμακονήσι και την λαμπεντουζα και η Ευρώπη ενσωματώνει παθητικά έναν νεοφιλελεύθερο σκοταδισμό.

Κάπου εδώ θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι είναι αναγκαίο να ακολουθηθεί μια κοινή ευρωπαική μεταναστευτική πολιτική με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα και βασικούς άξονες την αλληλεγγύη και τη δημοκρατία και σκοπό την ιδεολογική ηγεμονία αξιών άκρως αντίθετες με αυτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής,ενάντια στην ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τον φασισμό .Για να πραγματοποιηθεί όμως η πολιτική αυτή θα πρέπει αφενός να δημιουργηθεί ένας ενδοευρωπαϊκός μηχανισμός αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας ώστε να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη περίθαλψης και προστασίας μεταναστών και προσφύγων μόνο λίγες ευρωπαικές χώρες και αφετέρου θα πρέπει να επανεξεταστεί ο κανονισμός του Δουβλίνου. Αν η προσπάθεια αυτή υλοποιηθεί τότε μια μεγάλη αλλαγή θα πραγματοποιηθεί στην Ευρώπη.

Τα όνειρα μας στους δρόμους, ο φασισμός πουθενά

                                                                                              λιγα λόγια για την δίκη της Χ.Α.

Στις 20 Απριλίου, και μετά από αναμονή πολλών μηνών, ξεκινάει η δίκη του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Η Χ.Α., μια εγκληματική οργάνωση φασιστικού χαρακτήρα, που εδώ και 35 χρόνια απολάμβανε την προστασία και ορισμένες φορές ακόμη και την προώθησή της χάρη στις στενές της διασυνδέσεις με τμήματα του κρατικού μηχανισμού, οδηγείται επιτέλους στο εδώλιο του κατηγορουμένου, σε μια από τις σημαντικότερες δίκες στην ιστορία της ελληνικής κοινωνίας.

Η ακροδεξιά «κλίκα» του Α. Σαμαρά και παλαιότερα του Γ.Καρατζαφέρη, το «ακραίο κέντρο», οι ιδιοκτήτες των καθεστωτικών ΜΜΕ, η αστυνομία, στελέχη της Εκκλησίας, αλλά και εκπρόσωποι του κεφαλαίου, έστρωναν όπως φαίνεται για καιρό το έδαφος στην νεοναζιστική οργάνωση.

Παρόλο που σε κοινοβουλευτικό επίπεδο η Χ.Α πέτυχε μεγάλα ποσοστά μέσα σε ένα κλίμα πολιτικής αστάθειας λόγω των μνημονιακών πολιτικών από τη μια, και της εμφάνισής της ως αντισυστημική δύναμη από την άλλη, η πολιτική της δράση καθώς και η αντιμετώπιση του κράτους από αυτήν έδειξαν από νωρίς πως όχι μόνο δεν αντιπαλεύεται το σύστημα, αλλά και ότι σε μια σειρά από περιπτώσεις αναδείχτηκε βασικός υπερασπιστής των κυρίαρχων πολιτικών.

Σε όλο αυτό το διάστημα φυσικά, η Χ.Α. διέπραττε άφοβα εγκληματικές επιθέσεις, οικοδομούσε «τάγματα εφόδου» με παραστρατιωτική δομή και οργάνωση, έχοντας ως βασικό στόχο την επίθεση σε μετανάστες, συνδικαλιστές και νεολαίους, αριστερούς και αναρχικούς, ομοφυλόφιλους και αντιφασίστες. Επιθέσεις με σκοπό να εξαφανίσει τον «εχθρό», τον «ξένο», καθέναν και καθεμία που παρέκλινε από τη δική τους κοσμοθεωρία, την σφοδρή καταπάτηση των κοινωνικών και δημοκρατικών ελευθεριών, το ναζισμό.Η πρώτη έκανε τη βρώμικη δουλειά της ανενόχλητη ενώ η δεύτερη έκανε τουλάχιστον τα στραβά μάτια για όσο της το επέτρεπε ο χρόνος.

Η Χ.Α. και τα μέλη της διέπραξαν εγκληματικές πράξεις και η δίωξη που υφίστανται είναι μια δίωξη εγκληματικών πράξεων με κίνητρο τη φασιστική ιδεολογία. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι δεν ήταν άλλη από την αποτρόπαια δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Η κοινωνική κατακραυγή για τον φόνο αφενός,οι πιέσεις του αντιφασιστικού κινήματος αλλά και το γεγονός ότι η Χ.Α. "έκλεβε" τους ψηφοφόρους της ΝΔ σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή αφετέρου, πίεσαν και ανάγκασαν τον Δένδια να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή την παραπομπή των εγκληματικών ενεργειών της Χ.Α. στη δικαιοσύνη, πράγμα που, αν γινόταν όταν κι όπως έπρεπε θα μπορούσαν να σωθούν

αρκετά ακόμα θύματα.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της δίκης της Χ.Α., ο αγώνας κατά του φασισμού και του ναζισμού είναι πάνω από όλα πολιτικός και κοινωνικός και οφείλουμε να τον διατηρήσουμε ζωντανό. Έχοντας ως κοινή αντίληψη ότι ο φασισμός και οι εκπρόσωποί του είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο σε κάθε κοινωνία που αγωνίζεται για την χειραφέτηση και την ελευθερία της, χρέος μας είναι, και πρέπει να είναι, η ενδυνάμωση του αντιφασιστικού κινήματος απέναντι σε αυτόν. Ένα αντιφασιστικό κίνημα που θα είναι όμως μαζικό, ριζοσπαστικό και βαθιά ριζωμένο στους αγώνες για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Μέχρι στιγμής το κίνημα δρώντας είτε σχετικά περιχαρακωμένα, είτε και συνεκτικά, έχει καταφέρει να κάνει την εξάλειψη του φασισμού καθημερινή υπόθεση μέσα από βαθιές κοινωνικές διεργασίες, συνειδησιακούς μετασχηματισμούς και διαρκείς συγκρούσεις. Έχει καταφέρει να συζητάει με τους δίπλα, με τους συμμαθητές, τους συμφοιτητές και τους συνεργάτες αποδομώντας όλο και πιο στοχευμένα το βίαιο θεριό.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να παραμένει ενωμένο με τις τρέχουσες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες ώστε να μην αφήνει περιθώριο εισβολής ρατσιστικών ιδεολογιών και συμπεριφορών. Οφείλει να εμπλέκει τους ίδιους τους μετανάστες, τις LGBTQI κοινότητες αλλά και όσους είναι θύματα του φασιστικού φαινόμενο και για να επαληθεύει με όρους ισότητας και αλληλοσεβασμού πως η κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε έχει ανάγκη τη διαφορετικότητα.

Κάτω από αυτό το πρίσμα μπορούμε να οραματιζόμαστε τη δικαιοσύνη για όσους χάθηκαν βίαια, για όσους διώκονται, για όσους κινδυνεύουν στον αγώνα τους να ζουν με αξιοπρέπεια. Κάτω από αυτό το πρίσμα, μπορούμε να μιλάμε για μια αληθινή δικαιοσύνη, την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η αδράνεια είναι συνενοχή ,η δράση και η αλληλεγγύη είναι τα όπλα με τα οποία οφείλουμε όλοι μας να καταπολεμήσουμε την φασιστική απειλή!

Να κλείσουν ΤΩΡΑ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων

Μέσα στα χρόνια της κρίσης βιώσαμε παράλληλα με την υποβάθμιση της εργασίας, των κοινωνικών αγαθών και των ζωών μας συνολικά, μια έντονη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις με κορμό την ΝΔ υλοποιούσαν το σχέδιο της λιτότητας με πολύ σαφή και έντονο ιδεολογικό στίγμα προκειμένου να επιβάλουν τις πολιτικές τους μέσα απ το φόβο και την καταστολή αλλά και να προωθήσουν αυτές τις διεργασίες εντός του κοινωνικού σχηματισμού όπου θα ηγεμονεύουν η μισαλλοδοξία και ο εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των υποτελών. Η εφαρμογή της ακροδεξιάς της ατζέντας και η ασυλία που παρείχε στην εγκληματική δράση της Χ.Α. κατάφεραν να ριζοσπαστικοποιήσουν προς τα δεξιά τμήματα της κοινωνίας, όπως φαίνεται και απ τα τελευταία ποσοστά της Χ.Α., παρά τις όποιες σπασμωδικές προσπάθειες του “κρατικού αντιφασισμού”.

Το μεταναστευτικό ζήτημα ήταν πάντοτε ένα φαινόμενο που αντιμετωπιζόταν με ταξική και ιδεολογική μεροληψία απ την πλευρά των κυρίαρχων. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η ανυπακοή προς το διεθνές δίκαιο, την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία για την προάσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων απ την κυβέρνηση “του νόμου και της τάξης”. Πώς αλλιώς μπορούν να ερμηνευθούν οι ρατσιστικές ρητορείες απ τις αρχές του 2000 πως “οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές” όταν το εργασιακό καθεστώς του τότε για τους μετανάστες ισχύει με ακόμα χειρότερους όρους για όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σήμερα. Πώς αλλιώς παραμένουν ατιμώρητοι οι γαιοκτήμονες της Μανωλάδας που πυροβόλησαν μετανάστες-εργάτες γης επειδή ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί ο κυνισμός των πογκρόμ του “Ξένιου Δία” και ο απαράδεκτος εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κρατητήρια(!), ξεπερνώντας παράνομα ακόμα και τα 18μηνα κράτησης.

Μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο γι αυτά τα κολαστήρια αρκεί για να πειστεί ο καθένας και η καθεμία για το απάνθρωπο της κατάστασης. Απ τα παιδικά πρόσωπα κολλημένα στα σύρματα για να αφουγκραστούν τον “έξω κόσμο” ως τα κοντέινερ όπου ζουν, την πλήρη έλλειψη περίθαλψης και παροχών, τη βιαιότητα και τον βασανισμό απ τις μονάδες καταστολής. Προφανώς μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν έχουν λείψει τα θύματα και οι αυτοκτονίες. Αυτές οι συνθήκες εγκλεισμού, βεβαία, έχουν οδηγήσει αρκετές φορές τους ίδιους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να εξεγερθούν μέσα στα κέντρα κράτησης, κόμματα και φορείς να καταγγείλουν την λειτουργία τους, τους διεθνούς θεσμούς να καταδικάσουν και να επιβάλουν πρόστιμα στη χώρα άλλα και στην ολοένα διευρυνόμενη κοινωνική κατακραυγή.

Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν και εν μέσω μιας μεγάλης πολιτικής ανατροπής μας χαροποιεί ιδιαίτερα η δημιουργία ξεχωριστού τμήματος μεταναστευτικής πολιτικής από την νέα κυβέρνηση. Το ζήτημα της μετανάστευσης έχει παγκόσμιες διαστάσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό την πίεση της ελληνικής κυβέρνησης θα πρέπει να κληθεί να αναλάβει τις ευθύνες της και να εκπονήσει μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι φράχτες, τα σύμβολα του αποκλεισμού, του εγκλεισμού και της αποτροπής που έχουν στερήσει πολλές ζωές θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας, σε πολιτικές προστασίας των προσφύγων, στην ιθαγένεια για όλα τα παιδιά, στη διαπερατότητα και την ενσωμάτωση των μεταναστών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τη στιγμή που ακόμα και οι αρχές του ανθρωπισμού και του κράτους δικαίου είναι υπό διακύβευση, καλούμαστε να παλέψουμε για μια νέα ηγεμονία υπέρ των φτωχών και των καταπιεσμένων, να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων, γιατί δε μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με εξαιρέσεις. Κι αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε σε κάθε κοινωνικό χώρο και τις σχολές γιατί δε μπορούμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό Πανεπιστήμιο με τα δικά μας προτάγματα παρά μόνο μέσα σε μια κοινωνία της ισότητας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Ως Αριστερή Ενότητα στηρίζουμε τις δράσεις και τα αιτήματα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας ενάντια στα Κέντρα Κράτησης και καλούμε στη διευρυμένη συνέλευση της πρωτοβουλίας την Τρίτη 17/2 στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, προκειμένου να συνδιαμορφώσουμε ένα κοινό πλαίσιο δράσης και προτάσεων.

Εκδήλωση - συζήτηση Αριστερής Ενότητας Παντείου

Ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία : Οι πολλαπλές θεάσεις του φασιστικού φαινομένου

Τετάρτη 5 Μαρτίου, αίθουσα Σάκη

Καράγιωργα 2-Πάντειο Πανεπιστήμιο ,

ώρα: 15.30.

Ομιλητές/τριες: 

Νέλλη Καμπούρη : Διδάκτωρ πολιτικών επιστημών και διεθνών σχέσεων του London School of Economics and Political Science, ερευνήτρια του Εργαστηρίου Σπουδών Φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου.


Δημήτρης Ψαρράς : Δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών, Συγγραφέας του ΄΄Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής''


Αλίκη Κοσυφολόγου : Διδάκτωρ Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέλος της Ομάδας Φύλου της Νεολαίας Σύριζα.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης θα ακολουθήσει προβολή του ντοκιμαντέρ "RUINS / ΕΡΕΙΠΙΑ: Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης" (2013) της Ζωής Μαυρούδη.

Το event στο Facebook

Η ισχυρή απάντηση του αντιφασιστικού κινήματος στη Θάσο απέναντι στα εγκαίνια της Χ.Α. και την κρατική καταστολή

Την Τετάρτη 11/12/13 στο λιμένα Θάσου έλαβε μέρος αντιφασιστική πορεία διαμαρτυρίας, με τη μαζική συμμετοχή κατοίκων του νησιού, με σκοπό την παρεμπόδιση της διεξαγωγής των εγκαινίων των γραφείων της χρυσής αυγής. 

Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων και μελών της αντιφασιστικής κίνησης Θάσου στο νησί είχαν καταφθάσει από το μεσημέρι 2 διμοιρίες ΜΑΤ από τη γειτονική πόλη Δράμα και λίγη ώρα αργότερα έφτασαν τρεις βουλευτές της Χ.Α. που ήταν προγραμματισμένο να μιλήσουν στα εγκαίνια καθώς και κάποια μέλη της συνοδευόμενοι από ακόμα δυο διμοιρίες ΜΑΤ. Στις 18:00 υπήρχε προγραμματισμένη προσυγκέντρωση της αντιφασιστικής στη πλατεία ηρώων του λιμένα με σκοπό πορεία προς τα γραφεία της Χ.Α. Ο επικεφαλής των ΜΑΤ ανακοίνωσε στους συμμετέχοντες την απαγόρευση της πορείας και διέταξε επίθεση κατά της η οποία εντάθηκε με χρήση χημικών και ξυλοδαρμό μελών της αντιφασιστικής και κατοίκων που ως επι το πλείστον ήταν ανήλικοι. Η αντιφασιστική πορεία κατάφερε παρά τις επιθέσεις της αστυνομίας να προσεγγίσει τα γραφεία της Χ.Α. όπου δέχτηκε νέα, πιο άγρια επίθεση που είχε ως αποτέλεσμα τον άγριο ξυλοδαρμό δυο μελών της αντιφασιστικής κίνησης τα οποία και νοσηλεύτηκαν.

Το παράδειγμα της Θάσου, ενός νησιού με πλούσια αντιφασιστική δράση, αποτελεί παράδειγμα αγώνα ενάντια στην κρατική καταστολή, στη φασιστική κυβερνητική πολιτική των μνημονίων, σε κάθε μορφή ρατσισμού και φασισμού και ενάντια στην εγκληματική συμμορία της Χ.Α. Οι κάτοικοι της Θάσου έδειξαν για ακόμη μία φορά τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει οι τοπικές κοινωνίες να απομονώνουν και να συγκρούονται με κάθε φαινόμενο ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και εκφασισμού.

Ούτε στη Θάσο ούτε πουθενά τσακίστε τους φασίστες σε πόλεις και νησιά!

ΣΑΒΒΑΤΟ 26/10 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Ανοιχτό γράμμα στους κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα

Γείτονες γειτόνισσες

Η εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού Παύλου Φύσσα από οργανωμένη ομάδα χρυσαυγιτών και τα όσα βγήκαν στην φόρα μετά, αποκάλυψε πλατιά αυτό που το αντιφασιστικό κίνημα λέει εδώ και χρόνια: η Χρυσή Αυγή δεν είναι μια ακόμα πολιτική άποψη αλλά μια ναζιστική συμμορία εγκληματιών.

Αξίζει όλοι να αναρωτηθούμε. Η εκλογή Μιχαλολιάκου στο Δήμο Αθήνας το 2010 και τα ψηλά ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις υποβαθμισμένες γειτονιές του κέντρου της Αθήνας σε τι ωφέλησαν την περιοχή μας; Σε τίποτα είναι η απάντηση.

Οι γειτονιές μας παρέμειναν υποβαθμισμένες, η ανεργία και η φτώχεια θεριεύουν. Οι χρυσαυγίτες πάτησαν ελάχιστες φορές το πόδι τους στο δημοτικό συμβούλιο ή στο διαμέρισμα. Και όταν πήγαν έχουν να επιδείξουν τον ναζιστικό χαιρετισμό Μιχαλολιάκου στο Δημοτικό Συμβούλιο. Δεν είχαν καμία ουσιαστική πρόταση να κάνουν. Ούτε στο Δήμο ούτε στη Βουλή. Το μόνο που πέτυχαν είναι να κλείσει η μοναδική παιδική χαρά του Α.Παντελεήμονα.

Πέτυχαν επίσης - μπολιάζοντας με μίσος τα μυαλά νέων ανθρώπων - να οργανώσουν συμμορίες ανηλίκων που να κυνηγούν και να μαχαιρώνουν ανθρώπους επειδή είχαν διαφορετικό χρώμα.

Τα μαγαζιά της νύχτας, οι οίκοι ανοχής, τα κυκλώματα μαστροπών και εκβιαστών, το ξενοδοχείο New Dream της οικογένειας Μιχαλολιάκου στην πλατεία Αττικής, συνέχισαν να κάνουν χρυσές δουλειές με τις πλάτες χρυσαυγιτών, πολυεθνικών μαφιών και της αστυνομίας.

Οι χρυσαυγίτες το πρωί κυνήγαγαν μετανάστες και το βράδυ έκαναν δουλειές με τη ρουμάνικη ή τη νιγηριανή μαφία. Παρίσταναν τους αντισυστημικούς και ήταν κολλητοί με τους αστυνομικούς του τοπικού τμήματος.

Με τη σύλληψη του πρώην διοικητή ασφαλείας του ΑΤ Α.Παντελεήμονα αποκαλύφτηκε η διασύνδεση των Ναζί με το τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Με τη σύλληψη της Θ.Σκορδέλη με τις παχυλές καταθέσεις και τα παράνομα cd & dvd αποκαλύφτηκε η υποκρισία των επαγγελματιών «αγανακτισμένων» της περιοχής μας.

Οι χρυσαυγίτες μας έλεγαν ότι για όλα φταίνε οι ξένοι για να μας διαιρέσουν και να ξεχνάμε ότι για όλα φταίει η κυβέρνηση, ο δήμαρχος και η πολιτική των μνημονίων και της Τρόικα που πιστά ακολουθούν.

Ο φασισμός ποτέ δεν ήταν η λύση. Για μας η λύση είναι ο κοινός αγώνας των ντόπιων και μεταναστών κατοίκων και των φορέων τους, χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις, ενάντια στις πολιτικές που οδηγούν στην ανεργία, τη φτώχεια, την εγκληματικότητα, την υποβάθμιση των γειτονιών μας

Σε αυτόν τον αγώνα σε καλούμε. Γι αυτό οργανώνουμε την πορεία στις 26 Οκτώβρη και τις εκδηλώσεις πάνω στην πλατεία του Α.Παντελεήμονα. Για να ξαναδώσουμε χαμόγελο στα παιδιά μας και ελπίδα στους εαυτούς μας.



Αντιφασιστική διαδήλωση, Σάββατο 26 Οκτωβρίου, πλ. Βικτωρίας στις 12.00 το μεσημέρι
Εκδηλώσεις - δρώμενα στη πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα


Συλλογικότητες, Πρωτοβουλίες, Κοινότητες Μεταναστών από Άγιο Παντελεήμονα-Κυψέλη-Αχαρνών-Πατήσια

Αντιφασιστικός Συντονισμός Επιτροπών, Συλλογικοτήτων, Πρωτοβουλιών Αθήνας – Πειραιά