ΑΝΤΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑΤΟΣ

''Μόχθησες αλλά τα κατάφερες!''

Η πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι το υποσχόμενο και πολυπόθητο “τρόπαιο” στο τέλος του αγώνα δρόμου των πανελληνίων εξετάσεων. Εισερχόμενος στο πανεπιστήμιο καλείται κανείς να παρακολουθήσει τόσο τις ακαδημαϊκές διαλέξεις όσο και τις εξελίξεις του φοιτητικού κινήματος. Από τη πρώτη κιόλας επαφή με το ίδρυμα είναι αναπόφευκτη η συνάντηση με τους καλοθελητές των δύο μεγάλων παρατάξεων, της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ που θα σπεύσουν να βοηθήσουν ότι έχει πόδια και κινείται προς τις γραμματείες, με το αζημίωτο φυσικά! Η μέθοδός τους γνωστή και ο στόχος τους ψηφοθηρικός: υποκαθιστούν τη γραμματεία (για να ξεκουράσουν τους φουκαριάρηδες τους υπαλλήλους, όχι για κανέναν άλλο λόγο...) επιχειρώντας να εγγράψουν στη σχολή τους νέους φοιτητές, μοιράζουν σημειώσεις και περιμένουν στις εκλογές την εύνοιά τους. Υπονομεύουν το φοιτητικό κίνημα στο σύνολό του και τάσσονται υπέρ των διατάξεων που προωθούν οι κυβερνήσεις τους.

Για τους περισσότερους από μας είναι γνωστό το φοιτητικό κίνημα που είχε ξεσπάσει το 2006 και αντιμαχόταν την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με συλλογικούς αγώνες, συνελεύσεις (το ανώτερο όργανο λήψης αποφάσεων των φοιτητών), μαζικές διαδηλώσεις και κοινή δράση μπλοκάραμε κομμάτια της αντισυνταγματικής και αντι-εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που επεδίωκε να προωθήσει η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων (αναθεώρηση άρθρου 16 του συντάγματος) και την εφαρμογή του νόμου πλαισίου.

  

Όμως ακόμη και σήμερα έπειτα από 4 χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τη σειρά της προσπαθεί να επιχειρήσει το ίδιο. Οι διαφημίσεις για τα κολέγια και την “μεταλυκειακή” εκπαίδευση που έχουν εμφανιστεί παντού από τα μέσα του καλοκαιριού φέτος δεν είναι τυχαίες. Είναι αποτέλεσμα της αναγνώρισης των πτυχίων αυτών των ιδρυμάτων ως ισάξια με των πανεπιστημίων. Σήμερα που η αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ξανάρχεται στο προσκήνιο ο φοιτητικός κόσμος συνολικά οφείλει να κινητοποιηθεί, να δραστηριοποιηθεί και να δράσει συντεταγμένα, ώστε να παρεμποδίσει τις αδηφάγες βλέψεις των επιχειρηματικών ομίλων και των πειθήνιων οργάνων τους, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που έχουν ως σκοπό να μετατρέψουν την παιδεία από ελεύθερο αγαθό παρεχόμενο από το κράτος σε αγαθό πολυτελείας και να εξισώσουν τα πτυχία των ακαδημαϊκών τμημάτων με εκείνα των κολεγίων.

Τέλος, επειδή ακόμη κι αν δεν ασχολείται κανείς με την πολιτική, σε κάθε περίπτωση ασχολείται η πολιτική μαζί του, και να θέλαμε, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την κοινωνική και οικονομική κατάσταση που ζούμε. Δηλαδή εν μέσω μίας κρίσης που σε καμία περίπτωση δεν ευθυνόμαστε για την δημιουργία της αλλά καλούμαστε να την πληρώσουμε γιατί «έτσι πρέπει». Δεν είναι κάτι το μακρινό και ξένο, το ζούμε μέσα στα σπίτια μας, το βλέπουμε στις αίθουσες οι οποίες αδειάζουν γιατί οι συμφοιτητές μας αναγκάζονται να πιάσουν δουλειά, το νιώθουμε στο πετσί μας όταν σύμφωνα με τα νέα μέτρα οι νέοι από 18 έως 25 θα λαμβάνουν το 84% της συλλογικής σύμβασης εργασίας, δηλαδή 621 ευρώ μικτά (και με το κράτος να πληρώνει όλα τα ένσημα για να μην «επιβαρύνει» την κακόμοιρη εργοδοσία).               

Όλοι μαζί μπορούμε να πούμε ένα βροντερό όχι σε ότι ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς και να διαδραματίσουμε καθοριστικό ρόλο με την ενεργό συμμετοχή μας στους συλλογικούς φοιτητικούς αγώνες.

ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΕΣ – Η τελευταία πράξη του δράματος;

Εν μέσω διακοπών Πάσχα, την Παρασκευή 9/4 το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε συνταγματικό το Προεδρικό Διάταγμα (που συνυπογράφουν Διαμαντοπούλου και Παπανδρέου) που ενσωματώνει την κοινοτική οδηγία 36/05 η οποία αναγνωρίζει επαγγελματικά δικαιώματα στους αποφοίτους των ΚΕΣ.
Ουσιαστικά πρόκειται για την, από την πίσω πόρτα, καταπάτηση του αρ.16 και του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Η πρόσφατη ακαδημαική υποτίμηση των ΚΕΣ (τοποθέτηση στις βαθμίδες 4-5 της οκταβάθμιας κλίμακας προσόντων) από το Υπουργείο Παιδείας, δεν ήταν παρά το άλλοθι για την επικείμενη αναγνώριση των τίτλων σπουδών που χορηγούν τα κέντρα αυτά. Με απλά λόγια, αν και ακαδημαικά πολύ κατώτερα των ελληνικών ΑΕΙ και ΤΕΙ, τα ΚΕΣ θα μπορούν να βλέπουν τους αποφοίτους τους να εγγράφονται στα επιμελητήρια(Τεχνικό και Οικονομικό), στους συλλόγους(δικηγορικό ή ιατρικό), ακόμα και να δίνουν εξετάσεις στο ΑΣΕΠ.

Ολ’ αυτά, αν και δε μοιάζουν καινούργια στους φοιτητές που έχουν δώσει σθεναρή μάχη το προηγούμενο διάστημα για την υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου, αποκτούν αυξημένη βαρύτητα εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Πέρα από το ότι δημιουργείται ένας χώρος ιδωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με αναγνωρισμένους τίτλους σπουδών (κι άρα περισσότερες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας), κάτι που από μόνο του εντείνει περαιτέρω τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες, δημιουργείται κι ένα νέο φθηνό, υπερεξειδικευμένο κι ευέλικτο εργατικό δυναμικό που εν μέσω μαζικής επίθεσης του κεφαλαίου απέναντι στους εργαζόμενους, θα χρησιμεύσει στο πρώτο ως ο καταλύτης της προς τα κάτω συμπίεσης των πτυχίων των ελληνικών ΑΕΙ κ ΤΕΙ, κι άρα της ακόμα μεγαλύτερης συρρίκνωσης των επαγγελματικών κι εργασιακών δικαιωμάτων μας.

Τη στιγμή που οι αγορές καταρρέουν διεθνώς, τη στιγμή που τα θέσφατα του νεοφιλελευθερισμού απορρίπτονται από τους ίδιους που τα υιοθέτησαν, τη στιγμή που η συνθήκη της Μπολόνια δέκα χρόνια μετά την υπογραφή της βρίσκεται στον αέρα πανευρωπαικά, η ελληνική κυβέρνηση, σα να μην τρέχει τίποτα προχωρά στην ενσωμάτωση της κοινοτικής οδηγίας, πιστή στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε παιδεία και εργασία.
Απαιτούμε την άμεση κατάργηση των αδειών λειτουργίας των κολεγίων και των κέντρων ελευθέρων σπουδών με νομοθετική ρύθμιση. Η λειτουργία τους παραβιάζει το Σύνταγμα, ακυρώνει το τετραετές ή πενταετές των βασικών σπουδών και των πτυχίων, θρυμματίζει τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων μας, υποβαθμίζει και αποδιαρθρώνει τον ενιαίο εθνικό χώρο ανώτατης εκπαίδευσης.

Η απόφαση του ΣτΕ της 9/4 δε θα ναι η τελευταία πράξη του δράματος. Οι φοιτητές στο πλάι των εργαζομένων δίνουν και θα δώσουν τον αγώνα για να μην πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα, να μην πληρώσουμε εμείς την κρίση τους, κάτι που περιλαμβάνει και τον αγώνα του φοιτητικού κινήματος για την υπεράσπιση του δημόσιου Πανεπιστημίου.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΓΣ

1) ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2009 : «Λεφτά υπάρχουν δεν είναι λύση οι μισθοί. Πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι»

2) ΦΛΕΒΑΡΗΣ 2010 : «Δεν υπάρχουν χρήματα, πρέπει να προχωρήσουμε σε περικοπή μισθών, να βάλουμε όλοι πλάτες για να ξεπεράσουμε την κρίση.»

Βρείτε τις διαφορές… τι μεσολάβησε?

«Τους τελευταίους μήνες ζούμε κάτι πρωτοφανές», «Πρέπει να παρθούν σκληρά μέτρα αν θέλουμε να βγούμε από την κρίση», «χρειάζεται μεγάλη κοινωνική συναίνεση, να βάλουμε όλοι πλάτες για να σωθεί η οικονομία», και άλλα τέτοια ακούγονται σαν απεγνωσμένα λόγια από κυβερνητικά στόματα καθώς και από δημοσιογράφους που κόπτονται να μας πείσουν για την « γενναιότητα» του ΠΑΣΟΚ να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά προβλήματα. Μιλάνε λες και η κρίση είναι φυσικό φαινόμενο, λες και δεν υπάρχουν φυσικοί αυτουργοί, λες και δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες, λες και δεν κυβερνούσε άλλος από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. εδώ και 30 χρόνια, λες και η λύση για την διέξοδο είναι μονόδρομος.. Είναι όμως όντως έτσι?

Μήπως ξεχάσαμε το προεκλογικό «Λεφτά υπάρχουν αρκεί να τα δώσουμε εκεί που πρέπει»?? Όντως θα συμφωνήσουμε, η κυβέρνηση έχει επιλέξει να τα δώσει εν μία νυκτί στις τράπεζες(28δις) και παράλληλα να μειώσει τους μισθούς και τα επιδόματα των εργαζομένων. Συμπεριφέρεται τόσο εξοργιστικά που μετά από 4 μήνες διακυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει όλο το προεκλογικό πρόγραμμα τις Νέας Δημοκρατίας. Ούτε καν τα προσχήματα δεν κρατάει. Η ΝΔ μιλούσε για πάγωμα μισθών, το ΠΑΣΟΚ άρχισε να τους μειώνει. Η ΝΔ μιλούσε για συγκρατημένες απολύσεις το ΠΑΣΟΚ τις απελευθερώνει.   Μία οικονομική κρίση δεν δημιουργείται εκ του μηδενός σε διάστημα 1 χρόνου, έχει υπαίτιους, έχει θύτες και έχει θύματα. Θύτες είναι όλοι αυτοί που εδώ και δεκαετίες αναπαρήγαγαν ένα θνησιγενές οικονομικό σύστημα που ρουφούσε τους μισθούς από τους εργαζόμενους και τους έστελνε στα ταμεία των πολυεθνικών και των μεγάλων επιχειρήσεων. Θήτες  όμως είναι και οι πολιτικοί ιθύνοντες σε Ελλάδα και Ευρώπη (βλέπε commission) που χαράσσουν πολιτικές διεξόδου από την κρίση σαν να μην έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα. Κινούνται στην ίδια πορεία με την προ κρίσης εποχή. Επιβάλλουν ένα Σύμφωνο σταθερότητας το οποίο αποσταθεροποιεί ολόκληρες εθνικές οικονομίες και οδηγεί στον πλήρη εξευτελισμό ολόκληρων λαών.

Το Σύμφωνο σταθερότητας είναι εκείνο που απαγορεύει τον δανεισμό με χαμηλό επιτόκιο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ενώ τον επιτρέπει για τις τράπεζες οι οποίες δανείζουν στη συνέχεια με πολύ υψηλό επιτόκιο την Ελλάδα κερδοσκοπώντας. Δεν επιτρέπει να αποφασίζει η κάθε χώρα όχι μόνο για τον τρόπο άλλα ούτε και για τον ύψος των δημοσίων δαπανών της(π.χ. παιδεία, υγεία, μισθοί, συντάξεις κλπ). Επομένως το Σύμφωνο σταθερότητας είναι εκείνο το οποίο μπλοκάρει κάθε προσπάθεια για αύξηση μισθών, δαπανών για τα πανεπιστήμια κλπ. Είναι εκείνη η συνθήκη, η κατάργηση της οποίας θα ασκούσε πίεση για την ανατροπή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Είναι η E.E. που την περασμένη Πέμπτη ζήτησε από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να μειώσει κι άλλο τις δημόσιες δαπάνες κατά 4,8 δις. Ευρώ, αύξηση ΦΠΑ κατά 2%, να καταργήσει τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας( εξατομικευμένη πλέον διαπραγμάτευση εργαζόμενου και εργοδότη) καθώς και την απελευθέρωση των απολύσεων. Και όλα αυτά με ήδη 2.000.000 άνεργους στην Ελλάδα!!!

Κριτήριο της αντιδραστικότητας των μέτρων που παίρνει το ΠΑΣΟΚ και η Ε.Ε. είναι ότι βρίσκουν την πλήρη στήριξη της ΝΔ, του ΛΑΟΣ καθώς και των ελλήνων επιχειρηματιών. Διόλου τυχαίο αν σκεφτεί κανείς ότι τα μέτρα σκοπεύουν να «τραβήξουν» χρήματα από τους εργαζόμενους και όχι από αυτούς. Στην Ελλάδα για να εφαρμοστούν οι επιταγές της Ε.Ε. υπάρχει το πρόγραμμα σταθερότητας  το οποίο περιλαμβάνει , πάγωμα μισθών, αυξήσεις των ορίων ηλικίας, περικοπές των συντάξεων και αύξηση  φόρων. Η μόνη αντιμετώπιση που πρέπει να επιφυλλάξουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία στο πρόγραμμα, είναι η ανατροπή του. Σε αυτή την κατεύθυνση δεν κινείται η συνδικαλιστική ηγεσία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αφού δεν έχει αναλάβει την κλιμάκωση και το συντονισμό του αγώνα. Όμως οι εργαζόμενοι που κατέβηκαν στους δρόμους στην απεργία στις 24 Φλεβάρη κατά χιλιάδες και με μαχητικότητα έδειξαν το δρόμο. Μόνο ενωτικά και πιέζοντας τις ηγεσίες των συνδικάτων κόντρα σε σεχταρισμούς και ξεπουλήματα, ενώνοντας τον αγώνα των εργαζόμενων και της νεολαίας , μπορούμε να διεκδικήσουμε κάποια νίκη.

     

 Οι αγώνες των εργαζομένων ,συνδέονται με τη νεολαία επειδή η ρίζα των προβλημάτων είναι κοινή. Το σύστημα για να βγει από την κρίση του πρέπει να επιβάλλει ορισμένα μέτρα. Αυτά τα μέτρα περιλαμβάνουν και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, δηλαδή την προσπάθεια αναγνώρισης των κέντρων ελευθέρων σπουδών και την υποβάθμιση των πανεπιστημιακών πτυχίων. Αυτή η πολιτική φυσικά επειδή οι από πάνω ξέρουν ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις εφαρμόζεται μαζί με καταστολή. Ο Χρυσοχοίδης ξανάνοιξε το θέμα των αστυνομικών σκυλιών στις διαδηλώσεις, των καμερών και άλλων ευφάνταστων μέτρων. Σε αυτό το δόγμα της μηδενικής ανοχής  που περιλαμβάνει  αστυνομικούς ράμπο, και συνθήκες φαρ-ουέστ περιλαμβάνεται  και η δολοφονία του 25χρονου Αλβανού εργάτη Νικολας Τοντι, από σφαίρες αστυνομικού στο Βύρωνα. Φυσικά για το χώρο των πανεπιστημίων αυτό το δόγμα εκφράστηκε τις τελευταίες μέρες με δύο συγκεκριμένα περιστατικά στα πανεπιστήμια. Το πρώτο είναι η εισβολή της αστυνομίας στην πολυτεχνειούπολη κατά τη διάρκεια πάρτι και η προσαγωγή 35 ατόμων που αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού δεν προέκυψε κανένα στοιχείο εις βάρος τους. Και το δεύτερο είναι η εισβολή στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, την ημέρα της απεργίας και η προσαγωγή άλλων 30 .Και στις δύο περιπτώσεις η εισβολή έγινε  με δικαιολογία κάποιες καταστροφές στο χώρο το προηγούμενο διάστημα. Φυσικά κανείς δεν επικροτεί πρακτικές καταστροφών, όμως οι κινήσεις της κυβέρνησης δείχνουν ότι απλώς ψάχνει ευκαιρία για να χτυπήσει το άσυλο. Τα  πράγματα στο επόμενο διάστημα θα είναι πολύ σκληρότερα και οι φοιτητές θα πρέπει να απαντήσουν στην προσπάθεια κατάργησης του ασύλου ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ.

Βέβαια από την κατάσταση στο χώρο  της παιδείας  το Πάντειο δε μένει αδιάφορο.

περί ΠΑΝΤΕΙΟΥ: Δεν κρύβουμε την χαρά μας ότι η πρώτη συνέλευση της χρόνιας 2009-2010 γίνεται τον Μάρτη του 2010 . Δείχνει αν μη τι άλλο την αγωνία της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ για τις συλλογικές διαδικασίες και το να συζητιούνται τα θέματα που απασχολούν τους φοιτητές. Πέρα όμως από τις εκδρομές στην Αράχωβα και την Μύκονο, η ΔΑΠ-ΠΑΣΠ θα κάνουν ένα διαλειμματάκι και θα ασχοληθούν και με τα προβλήματα των φοιτητών/τριών. Είμαστε πραγματικά ευγνώμονες. Ξεκινώντας από την βιβλιοθήκη και την υποχρηματοδότηση που την μαστίζει,την απουσία εστιών του Παντείου για τους φοιτητές/τρίες που έχουν ανάγκη από επαρχία, και φτάνοντας μέχρι και την λειτουργία των γραμματειών και τις υπόγειες συναλλαγές ΔΑΠ-πρύτανη μπορούμε να πούμε πάρα πολλά. Η ΔΑΠ και πλέον και η ΠΑΣΠ σαν κυβερνητική παράταξη δεν έχουν απαντήσεις.(το παραμυθι ότι δεν έχουν σχέση με τα κόμματα εξουσίας μόνο γέλιο προκαλεί)

 

  Ένα επιπλέον αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης είναι η καταπίεση των μεταναστών. Το σύστημα επιστρατεύοντας τα μμε και κάθε μέσο προπαγάνδας επιβάλλει μια συγκεκριμένη άποψη. Για τα προβλήματα των ελλήνων εργαζομένων φταίνε οι μετανάστες που μας κλέβουν τις δουλειές και  βρωμίζουν τις γειτονιές μας. Η πραγματικότητα βέβαια είναι τελείως αντίθετη, αφού τα αφεντικά είναι αυτά που καθορίζουν τους μισθούς και απλά εκμεταλλεύονται τους μετανάστες εργάτες. Παράλληλα δέχονται μια απίστευτη καταπίεση από τη αστυνομία , αφού έχουν καταφέρει να περάσουν με νύχια και με δόντια από τις νάρκες του Έβρου και τη θάλασσα του αιγαίου. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε την κρίση είναι να αντιμετωπίσουμε και την άνοδο της ακροδεξιάς και του ρατσισμού. Διεκδικούμε ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες , γιατί αυτό σημαίνει καλύτερη ζωή για όλους. Μόνον ενωμένοι μπορούμε να διεκδικήσουμε την ανατροπή των μέτρων που επιβάλλονται από την κυβέρνηση και την Ε.Ε.  

ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΣΤΑ ΚΕΣ ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΠΤΥΧΙΩΝ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μέσω της υπουργού παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου επαναφέρει το θέμα της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των κολεγίων με βάση την ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής οδηγίας 3605. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είχε επίσης εκφράσει την επιθυμίας της να ενσωματώσει την συγκεκριμένη οδηγία αλλά η εξέγερση του Δεκέμβρη ματαίωσε οποιαδήποτε προσπάθεια αναδιάρθωσης της παιδείας. Φαίνεται λοιπόν ότι το ΠΑΣΟΚ μετά την πρόσφατη νίκη του στις εκλογές έχει βαλθεί να συνεχίσει οποιαδήποτε πολιτική δεν προχώρησε η Νέα Δημοκρατία λόγω της κοινωνικής κατακραυγής.

Η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των κολεγίων σημαίνει επί της ουσίας ότι τα κολέγια στην Ελλάδα που συνεργάζονται με αυτά του εξωτερικού θα παρέχουν πτυχία ίσης επαγγελματικής αξίας με αυτά των δημοσίων ΑΕΙ και ΤΕΙ. Με λίγα λόγια το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ακυρώσει με έμμεσο τρόπο το Άρθρο 16 του συντάγματος που απαγορεύει την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Προσπαθεί δηλαδή να ακυρώσει την νίκη του φοιτητικού κινήματος που πριν από 3 χρόνια είχε πετύχει να μην καταργηθεί το άρθρο 16.

Βέβαια το υπουργείο παιδείας σε μια προσπάθεια να ελέγχει ώστε να μην προκαλέσει αντιδράσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα ανακοίνωσε ότι αν και θα αναγνωριστούν τα επαγγελματικά δικαιώματα των κολεγίων τα τελευταία δεν παρέχουν πανεπιστημιακή-ακαδημαϊκή εκπαίδευση αλλά μεταλυκειακή τοποθετώντας τα με αυτόν τον τρόπο σε μια εκπαιδευτική βαθμίδα κατώτερη από αυτή των δημόσιων πανεπιστημίων. Αν και το παραπάνω με μια πρώτη ματιά φαίνεται ευνοϊκό για την τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση, στην ουσία αποτελεί παγίδα περεταίρω υποβάθμισής της.

Πρώτον επειδή η αγορά εργασίας αποδεδειγμένα ενδιαφέρεται για άτομα που είναι απλά καταρτισμένα σε ένα επάγγελμα και όχι για άτομα με συνολική πανεπιστημιακή μόρφωση. Με άλλα λόγια, δεν συμφέρει την εργοδοσία ένας εργαζόμενος που θα είναι μορφωμένος άρα θα έχει μια κριτική σκέψη πάνω στο αντικείμενο του και παράλληλα θα μπορεί να διεκδικεί τα δικαιώματα του αλλά ένας εργαζόμενος – λάστιχο, που θα έχει αποσπασματικές γνώσεις και θα συμμορφώνεται πάντα σε ότι του υποδεικνύουν. Σε αυτό αποσκοπεί το νομοσχέδιο για τη «Δια Βίου Μάθηση», σύμφωνα με το οποίο οποιαδήποτε «εκπαιδευτική εμπειρία» είτε προέρχεται από το δημόσιο είτε από τα διάφορα ιδιωτικά μαγαζιά που πουλάνε κατάρτιση, θα τσουβαλιάζονται σε ένα σύστημα πιστωτικών μονάδων. Πλέον τα πτυχία θα έχουν περιορισμένη χρονική αξία, καθώς θα πρέπει να συμπληρώνονται συνέχεια πιστωτικές μονάδες, για να μπορεί ένας εργαζόμενος να κρατηθεί στο χώρο εργασίας του. Εισάγεται έτσι ένας ανταγωνισμός ανάμεσα σε δημόσια ιδρύματα και ιδιώτες, αλλά και ανάμεσα στους εργαζόμενους για το ποιος είναι καλύτερα «καταρτισμένος».

Δεύτερον επειδή θα υπάρξει συμπίεση των μισθών προς τα κάτω. Προς το παρόν τα πτυχία των ΑΕΙ και ΤΕΙ βάση νόμου παρέχουν στους κατόχους τους το δικαίωμα ενός καλύτερου μισθού που κάθε εργοδότης είναι υποχρεωμένος να προσφέρει. Αν όμως η εργοδοσία μπορεί να προσλάβει κάποιον με τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα που όμως θα πληρώνεται λιγότερο γιατί δεν έχει ακαδημαϊκή μόρφωση, γίνεται αντιληπτό ότι θα πληγούν άμεσα όλοι όσοι έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση και πτυχίο και θα αναγκαστούν να δουλεύουν για λιγότερα χρήματα.

Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα που εσκεμμένα προσπαθούν να στήσουν κυβέρνηση και κεφάλαιο και να αντιμετωπίζουμε τους σπουδαστές και αποφοίτους των κολεγίων/ ΚΕΣ (Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών) ως το αίτιο για την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και των εργασιακών μας δικαιωμάτων. Οι συγκεκριμένοι σπουδαστές είναι και αυτοί θύματα του εκπαιδευτικού συστήματος που από την μια τους αποτρέπει να εισέλθουν σε ένα δημόσιο ίδρυμα με την δικαιολογία ότι δεν τηρούν τις προδιαγραφές αλλά από την άλλη τους δίνει το δικαίωμα, εφόσον πληρώσουν, να αποκτήσουν ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με αυτά του πανεπιστημιακού ιδρύματος που δεν μπήκαν. Το μέτωπο των φοιτητών ΑΕΙ και ΤΕΙ για την προάσπιση της δημόσιας παιδείας πρέπει να είναι κοινό με αυτό των σπουδαστών των ΚΕΣ και να εντάσσεται συνολικά στο πανεκπαιδευτικό μέτωπο.

Εμείς προτείνουμε να κλείσουν άμεσα τα ΚΕΣ και τα κολέγια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μας επιβάλει να τα έχουμε, μας επιβάλει όμως εφόσον τα έχουμε να αναγνωρίσουμε τα επαγγελματικά τους δικαιώματα. Άρα οι αναφορές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για δήθεν πίεση από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ψευδείς. Είναι καθαρά δική τους πολιτική βούληση να εντάξουν την παιδεία στην ευρύτερη αγορά και να την εμπορευματοποιήσουν. Παράλληλα προτείνουμε μέριμνα για τους απόφοιτους των ΚΕΣ/ Κολεγίων ώστε να μπορούν και αυτοί να συμμετέχουν ισότιμα στο δικαίωμα της εργασίας. Μέχρι να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω απαιτούμε να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων.

Το θέμα της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των κολεγίων εντάσσεται στην συνολικότερη προσπάθεια αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης προς όφελος της αγοράς. Είναι δικαίωμα και συμφέρον μας να υπερασπιστούμε την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση γιατί παρέχει σε όλους τους πολίτες, άσχετα ταξικής προέλευσης, ίσο δικαίωμα στην μόρφωση και στην εργασία. Η ίδια η πραγματικότητα δεν μας επιτρέπει να ανεχθούμε μια περεταίρω υποβάθμιση των δικαιωμάτων μας. Τον δρόμο μας δείχνουν τα νικηφόρα φοιτητικά κινήματα όπως το πρόσφατο του άρθρου 16. Δεν είναι ανίκητοι, μπορούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και θα το κάνουμε.

Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι (λίγο) παλιότεροι....

Τί είχες Άννα μου(Διαμαντοπούλου)..τί είχα παντα....! Την περασμένη χρονιά το πανεπιστήμιο και η φοιτητική κοινότητα βρισκόταν ενάντια στις συνεχείς προσπάθειες της κυβέρνησης για περαιτέρω υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσω της νομιμοποίησης των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών/Κολεγίων και της εξίσωσης των διπλωμάτων τους με τα πανεπιστημιακά πτυχία. Η Νέα Δημοκρατία, μετά την αποτυχία της λόγω του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος να αναθεωρήσει το άρθρο 16 ,στου οποίου την αναθεώρηση συμφωνεί και το ΠΑΣΟΚ, και να ανοίξει και συνταγματικά τον δρόμο για την Ανώτατη Παιδεία στις διαθέσεις της ελεύθερης αγοράς, αποφάσισε να προσπεράσει την συνταγματική κατοχύρωση της δημόσιας και δωρεάν Ανώτατης Παιδείας νομιμοποιώντας την λειτουργία του χώρου της μεταλυκειακής παραπαιδείας. Βασιζόμενη στο πρόσχημα της Ευρωπαϊκής Κοινοτικής Οδηγίας 36/05, ξεκίνησε τη διαδικασία της αδειοδότησης των κολεγίων που είχαν συμβάσεις με ξένα πανεπιστήμια και της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων τους.

Ένα χρόνο μετά και μόλις τρεις ημέρες πριν τις εκλογές, ο Υπουργός Παιδείας της απελθούσας κυβέρνησης Άρης Σπηλιωτόπουλος, θέλοντας να δώσει ένα τελευταίο προεκλογικό δωράκι στις επιχειρήσεις της εκπαίδευσης, υπέγραψε άδειες λειτουργίας σε 33 κολέγια (κρυφά φυσικά, το γεγονός δημοσιοποιήθηκε από του ίδιους τους κολλεγιάρχες). Και μάλιστα την στιγμή που οι εκπρόσωποι των ΑΕΙ και ΤΕΙ είχαν αποχωρήσει από την επιτροπή ελέγχου καταγγέλλοντας τις συνοπτικές διαδικασίες με τις οποίες δίνονταν οι άδειες ενώ τα εν λόγω ιδρύματα δεν πληρούσαν ούτε τις υποτυπώδεις προϋποθέσεις που είχε θέσει το ίδιο το Υπουργείο. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών έχουν ήδη καταγγείλει την πρώτη φάση της αδειοδότησης και έχουν καταθέσει αίτηση ακύρωσής της.

Η σημασία της αναγνώρισης...

Για να επαναφέρουμε το ζήτημα των κολεγίων/ΚΕΣ και της αναγνώρισης τους θα πρέπει να θυμίσουμε ότι συνιστούν ιδιωτικά ιδρύματα-παραρτήματα πανεπιστημίων του εξωτερικού, τα οποία παρέχουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες εν είδει εμπορεύματος (έναντι διδάκτρων εξυπακούεται). Η φοίτηση σε αυτά περιορίζεται σε διετή ή τριετή ή και σε περιορισμένα σεμινάρια. Οι ελλείψεις σε υποδομές είναι διαπιστωμένες ακόμη και από την επιτροπή που συνέστησε μια κυβέρνηση που έμοιαζε να πιέζει τη νομιμοποίησή τους πιο πολύ κι από τα ίδια. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν παρά να παράγουν απόφοιτους-προϊόντα (εφόσον η αντίληψη της Παιδείας που προωθούν είναι αυτή της ατομικής επένδυσης σε προσόντα) με εκπαίδευση υπερβολικά εξειδικευμένη, δίχως, ωστόσο, κατοχή καμίας πραγματικής επιστημονικής γνώσης και δεξιότητας. Διότι επιστημονική εκπαίδευση δεν μπορεί να προέλθει από μια διαδικασία παραγωγής υπερεξειδικευμένων τεχνοκρατών μέσω ενός τυποποιημένου προγράμματος σπουδών, οργανωμένου στην βάση λογικών “αποδοτικότητας”.

Άλλωστε, πρέπει να προσθέσουμε ότι από την στιγμή της αναγνώρισης, σύμφωνα με τις οδηγίες της Ε.Ε., το ελληνικό κράτος δεν έχει καμία δυνατότητα καθορισμού ποιότητας και ελέγχου πάνω στα πτυχία, τα προγράμματα και την οργάνωση των σπουδών των κολεγίων - μιας και αυτά ρυθμίζονται από τα ξένα πανεπιστήμια με τα οποία διατηρούνται συμβάσεις franchising – παρά μόνο δυνατότητα καθορισμού επιφανειακών στοιχείων, όπως η ποιότητα των εγκαταστάσεων. Το επιχείρημα πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να μην επιτρέψουμε την εξίσωση των κολλεγίων με τα ΑΕΙ είναι πλαστό. Μας το θέτει και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και οι παρατάξεις τους στο Πάντειο. Μα η Ε.Ε. δεν μας υποχρεώνει να ιδρύσουμε ΚΕΣ, μόνο σε περίπτωση που ήδη υπάρχουν να τα νομιμοποιήσουμε. Εμείς προτείνουμε να κλείσουν τα Κολέγια και οι σπουδαστές τους να ενταχθούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας, χωρίς ταξικούς-οικονομικούς φραγμούς.

...και οι συνέπειές της

Η φυσική κατάληξη αυτής της νομιμοποίησης των κολεγίων, επομένως, και της εξίσωσης τους με το δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι η συνολική υποβάθμιση της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Υποβάθμιση της ποιότητας της ίδιας της γνώσης, η οποία εμπορευματοποιείται και οργανώνεται πλέον με βάση τις αξίες του κέρδους και της ανταγωνιστικότητας. Κυρίως, όμως, οδηγεί σε αρνητικές συνέπειες για τα επαγγελματικά μας δικαιώματα, από την στιγμή που αυτά εξισώνονται με αυτά των σπουδών σε ΚΕΣ/κολέγια.

Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το γεγονός πως η εξίσωση αυτή προτάσσει ακόμη μεγαλύτερες οικονομικές δυσκολίες μπροστά από το δικαίωμα στην εκπαίδευση: εφόσον μετά την παρωδία που ονομάζεται Πανελλήνιες εξετάσεις, και με την θέσπιση της βάσης του δέκα, πολλοί μαθητές αναγκάζονται (σπρώχνονται από τις επιλογές της ΝΔ) να στραφούν προς τις ιδιωτικές επιχειρήσεις για την πολυπόθητη ευκαιρία στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας.

Έτσι διεκδικούμε:

• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα Κολέγια/Κ.Ε.Σ. και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να κλείσουν όλα τα κολέγια – μοναδικός δρόμος για τους απόφοιτους λυκείου η ελεύθερη πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
• Κάτω τα χέρια από την δημόσια παιδεία. Καμία επιχειρηματική πρωτοβουλία στον χώρο της εκπαίδευσης!

Τα Ψυχολογικά Προβλήματα Του Παντειου

Tων περισσοτέρων φοιτητών στο τμήμα ψυχολογίας του Παντείου αυτή η σχολή ήταν η πρώτη τους επιλογή. Θα περίμεναν κάτι καλύτερο από μια σχολή που είναι από τις πιο υψηλόβαθμες και από τις πρώτες προτιμήσεις των υποψηφίων. Κάτι καλύτερο όσον αφορά την οργάνωση της γραμματείας, τη διανομή συγγραμμάτων, την υποδοχή και γενικότερα τη λειτουργία του τμήματος. Προσδοκίες που τελικά αποδείχθηκαν μια ψευδαίσθηση.

Mε την είσοδό τους στο Πάντειο τον πρωτοετή φοιτητή τρέχουν να προϋπαντήσουν εκπρόσωποι παρατάξεων που έχουν επιλεγεί για αυτόν ακριβώς το σκοπό. Η τακτική γνωστή. Ανταλλάσσουν μαζί του τηλέφωνα, τον καλούν σε πάρτι, του υπόσχονται σημειώσεις. Τον βοηθούν στη γραμματεία να συμπληρώσουν τα στοιχεία του γιατί κατά τη γνώμη τους δεν ξέρει γραφή και ανάγνωση.

Αυτά όμως δεν τον προετοιμάζουν για την κατάσταση που επικρατεί στο τμήμα ψυχολογίας. Φανερή είναι η απουσία κατάλληλου εξοπλισμού (καθίσματα, μικρόφωνα, προτζέκτορες) απαραίτητου για τη διευκόλυνση του μαθήματος. Ουρές από φοιτητές και φοιτήτριες που περιμένουν στη γραμματεία, ενώ οι δηλώσεις μαθημάτων γίνονται με μεγάλη καθυστέρηση. Κατά συνέπεια οι φοιτητές δεν έχουν τον απαραίτητο χρόνο να προετοιμαστούν για την εξεταστική. Αξίζει να αναφερθεί ότι τα βιβλία για την εξεταστική συνήθως διανέμονται μια εβδομάδα πριν από αυτή και επιπλέον οι εξετάσεις σε μερικά μαθήματα πολλές φορές γίνονται με μικρή απόσταση μεταξύ τους. Γι’ αυτό και προτείνουμε εξεταστική 4 εβδομάδων, κόντρα στο νόμο του Στυλιανίδη που υπερασπίζεται η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ, διεκδικώντας ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών.

Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των εξαμήνων οι φοιτητές ουσιαστικά στιβάζονται σε αίθουσες 80 ατόμων, ενώ είναι πολύ περισσότεροι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μη βρίσκουν θέση να κάτσουν και να αποθαρρύνονται από την παρακολούθηση των μαθημάτων. Αυτή η κατάσταση πολλές φορές επεκτείνεται στην εξεταστική, με τους φοιτητές να μη γράφουν σε θράνια, αλλά καθισμένοι σε παράθυρα και πάγκους.

Παρά τις συνεχείς επιβεβαιώσεις της προηγούμενης κυβέρνησης και του φερέφωνου της στα πανεπιστήμια ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ότι όλα τα συγγράμματα θα διανέμονταν δωρεάν, η πραγματικότητα έρχεται να το διαψεύσει. Παραδείγματος χάρη, στο προηγούμενο έτος στο μάθημα της Γνωστικής Ψυχολογίας Ι οι φοιτητές-τριες αναγκάστηκαν να αγοράσουν 3 επιπλέον βιβλία, πέραν αυτού που χορηγούσε το πανεπιστήμιο, τα οποία εμπεριέχονταν στην εξεταστική ύλη. Αυτή είναι λοιπόν η δωρεάν παιδεία που επικαλείται η Νέα Δημοκρατία και το φερέφωνό της; Κάτω απ’ αυτούς τους όρους διεξάγεται διάλογος «υπό μηδενική κατά τα άλλα βάση»;

Τέλος, ένα ακόμα σημαντικό πρόβλημα των σπουδών Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο είναι η Πρακτική Άσκηση. Στο Πάντειο, η πρακτική άσκηση διαρκεί ένα μόνο εξάμηνο σε αντίθεση με άλλα πανεπιστήμια που διαρκεί περισσότερο (βλ. τμήμα Ψυχολογίας Ρεθύμνου όπου διαρκεί δύο εξάμηνα). Ακόμη, οι συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται οι φοιτητές να ασκήσουν την πρακτική τους δεν είναι οι ιδεατές. Πολλές φορές τα πλαίσια με τα οποία συνεργάζεται το Πανεπιστήμιο είναι τέτοια που εξαντλούν τους φοιτητές σε εργασίες άσχετες με το αντικείμενο με αποτέλεσμα να μην παρέχεται καμία ουσιαστική γνώση και να αντιμετωπίζεται εν τέλει η πρακτική ως μια αγγαρεία. Το ζήτημα της πρακτικής γίνεται ακόμα πιο σοβαρό αν αναλογιστεί κανείς πως το πρόγραμμα σπουδών του τμήματος μας δεν δίνει τόσο έμφαση σε πρακτικά μαθήματα με αποτέλεσμα οι φοιτητές να μην μπορούν να κατανοήσουν το έργο του ψυχολόγου στην πράξη. Σε αυτήν την κατεύθυνση θα πρέπει να κινείται η Πρακτική Άσκηση με προσπάθειες να ελεχθούν και να αξιολογηθούν τα πλαίσια, να αναλαμβάνουν οι ψυχολόγοι φοιτητές περισσότερο ουσιαστικό ρόλο καθώς επίσης να αμοίβονται για την εργασία που παρέχουν και να ασφαλίζονται για αυτήν (θεωρούμε απαράδεκτα τα 200 ευρώ που αναλογούν σε κάθε φοιτητή καθώς και το γεγονός ότι φέτος οι φοιτητές ασκούν την πρακτική τους ανασφάλιστοι).

Στο πλαίσιο της γενικότερης υποβάθμισης του δημοσίου πανεπιστημίου παρέχονται έναντι διδάκτρων σπουδές ψυχολογίας σε κολέγια. Σε αντίθεση με αυτές του δημοσίου πανεπιστημίου οι σπουδές ψυχολογίας στα κολέγια είναι δίχρονες ή τρίχρονες ή συμπυκνώνονται σε ένα σεμινάριο. Καθ΄αυτόν τον τρόπο:
• Πλήττεται ο ακαδημαϊκός χαρακτήρας της παρεχόμενης εκπαίδευσης.
• Παραβιάζεται το άρθρο 16- Εξισώνονται οι σπουδές και τα πτυχία μας με τα αμφιβόλου ποιότητας «πτυχία» των κολλεγίων
• Επιχειρείται εντατικοποίηση των σπουδών

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα από την οποία αποκλείονται οι μη έχοντες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εντείνεται και ο ανταγωνισμός εφόσον οποιοσδήποτε έχει χρήματα μπορεί να αποκτήσει γρήγορα και πτυχίο. Έτσι οι φοιτητές-τριες μπαίνουν στην ψυχοφθόρα διαδικασία απόκτησης όλο και περισσότερων πτυχίων και τίτλων σπουδών για να είναι ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας. Εντέλει καταλήγουν να δουλεύουν για 700 ευρώ το μήνα.
Για όλα τα παραπάνω προτείνουμε το χώρο της δράσης και κάνουμε τις εξής προτάσεις:
• Πρόγραμμα εξεταστικής και ώρες μαθημάτων που να διευκολύνουν το φοιτητή και την φοιτήτρια
• Έγκαιρη δήλωση μαθημάτων και διανομή συγγραμμάτων
• Παραχώρηση αιθουσών ανάλογα με τις απαιτήσεις των τμημάτων (αριθμός φοιτητών), ώστε όλοι οι φοιτητές να μπορούν να παρακολουθούν το μάθημα.
• Χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών από τον προϋπολογισμό
• Καμία αναθεώρηση του άρθρου 16 –κλείσιμο όλων των κολλεγίων- πραγματική δωρεάν παιδεία.
• Καμιά προσπάθεια περιστολής του πανεπιστημιακού ασύλου
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ

ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΕΜΠΟ-ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΤΥΧΙΟΥ ΜΑΣ

Άλλη μια χρονιά (ή η πρώτη για κάποιους)για τους φοιτητές και φοιτήτριες των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Πολιτισμού κι όλοι-ες ευχόμαστε να είναι μια χρονιά ενδιαφέροντων και χρήσιμων μαθημάτων που θα μας δώσουν τα εφόδια να βγούμε από αυτή τη σχολή έτοιμοι-ες να ριχτούμε στην «κόλαση» που λέγεται αγορά εργασίας.

Αλλά ας μιλήσουμε λίγο για το τμήμα. Αν διαβάσει κάποιος-α τον οδηγό σπουδών νομίζει πως θα βρει στη σχολή έναν παράδεισο. Όταν όμως ξεκινούν τα μαθήματα διαπιστώνουμε ξανά και ξανά τα ίδια προβλήματα. Σπασμένα έδρανα και καρέκλες στις αίθουσες και στα αμφιθέατρα που συχνά δεν έχουν καν κλιματισμό και θέρμανση. Μέσα σ’ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί κι η έλλειψη χώρου στις αίθουσες που μας αναγκάζει να στοιβαζόμαστε και να καθόμαστε στα πρεβάζια και στο πάτωμα για να παρακολουθήσουμε ένα μάθημα. Πόσοι και πόσες άραγε από εμάς δεν έχουμε γίνει μάρτυρες αυτών των κωμικοτραγικών σκηνών;

Οι ελλείψεις στην υλικοτεχνική δομή είναι επίσης τραγικές. Μόνο ως αστείο θα μπορούσε κανείς να εκλάβει τον ισχυρισμό του οδηγού σπουδών πως «δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην εξοικείωση των φοιτητών με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές».Παρότι οι καθηγητές πληροφορικής προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να κάνουν όσο το δυνατόν καλύτερα την δουλειά τους η άθλια κατάσταση των υπολογιστών στο εργαστήριο πληροφορικής δεν τους το επιτρέπει.

Παράλληλα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η έλλειψη οργάνωσης της σχολής σε στοιχειώδη ζητήματα όπως το πρόγραμμα και οι ύλες τα οποία δημοσιεύονται τελευταία στιγμή.Τα φαινόμενα αυτά βέβαια δεν δείχνουν μονο έλλειψη οργάνωσης αλλά και αδιαφορίας ενός μέρους των καθηγητών και του διοικητικού προσωπικού. Η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αντί να πιέσουν προς μια κατεύθυνση σωστής οργάνωσης παριστάνουν τους διαμεσολαβητές και τα «καλά παιδιά» εξυπηρετώντας και δήθεν καλύπτοντας τις αδυναμίες. Είναι προφανές πως η διατήρηση αυτής της κατάστασης τους εξυπηρετεί.

Αυτή τη χρονιά ως τμήμα αλλά και ως σχολή γενικότερα θα αντιμετωπίσουμε σοβαρά προβλήματα με τη λειτουργία της βιβλιοθήκης. Όπως έχει γίνει γνωστό το πρόγραμμα χρηματοδότησης της Ε.Ε. από το οποίο πληρωνόταν ένα μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων της βιβλιοθήκης έπαψε να ισχύει από φέτος. Αν η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν αντιδράσει αυτό σημαίνει πως κατά συνέπεια η βιβλιοθήκη θα υπολειτουργεί. Ο πρύτανης του Παντείου αρνείται να προσλάβει ως προσωπικό της σχολής τους υπαλλήλους που πληρώνονταν μέχρι τώρα από αυτό το πρόγραμμα. Πως θα μπορέσει ένα τμήμα σαν το Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και Πολιτισμού όπου διδάσκονται μαθήματα ιστορίας, κοινωνικής θεωρίας, λογοτεχνίας κλπ να βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο όταν θα διαθέτει μια υποβαθμισμένη βιβλιοθήκη;

Φέτος η πανεπιστημιακή κοινότητα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το θέμα των κέντρων ελευθέρων σπουδών (ΚΕΣ). Η κυβέρνηση της ΝΔ επι 5 χρόνια προσπαθούσε να μετατρέψει την παιδεία σε εμπόρευμα παραδίνοντας την στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Τα σχεδιά της αποκρούστηκαν με τη αποτροπή της αναθεώρησης του άρθρου 16 και την μη εφαρμογή των διατάξεων του ψηφισμένου νόμου-πλαίσιο. Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης κι ο Άρης Σπηλιωτόπουλος προσπάθησαν τελείως πραξικοπηματικά να παρακάμψουν το σύνταγμα μέσω της ενσωμάτωσης της κοινοτικής οδηγίας που εξισώνει τα πτυχία των ΚΕΣ με αυτά των δημοσίων πανεπιστημίων. Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν η παραχώρηση άδειας σε 33 κολέγια δύο μέρες πριν τις εκλογές. Από την πλευρά της η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν ανοίγει τα χαρτιά της ξεκάθαρα για την παιδεία και από ότι δείχνουν τα πράγματα θα συνεχίσει την ίδια πολιτική. Άλλωστε το ΠΑΣΟΚ άνοιξε την πόρτα στην παραπαιδεία και στα ΚΕΣ με τις παραχωρήσεις αδειών λειτουργίας.

Γι’αυτό τον λόγο θα μας βρίσκουν πάντα απέναντι τους μαζί με το φοιτητικό κίνημα να απαιτούμε την τόνωση της δημόσιας παιδείας, την αναγωγή της σε δημόσιο αγαθό και την πάταξη της παραπαιδείας. Απαιτούμε το κλείσιμο των ΚΕΣ, μέριμνα για τους αποφοίτους τους και γενναία αύξηση του ποσοστού του ΑΕΠ για την παιδεία τουλάχιστον στο 5%(σήμερα είναι στο 3%).

ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

«ΛΕΞΙΚΟ» ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΛΗΜΑΤΩΝ

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ Προσπάθεια της κυβέρνησης για εντατικοποίηση των σπουδών, εισαγωγή της αγοράς μέσα στα πανεπιστήμια και κατάργηση του αυτοδιοίκητου.  

ΑΡΘΡΟ 16 Το άρθρο του συντάγματος που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Η προσπάθεια της ΝΔ, με την σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ, να το αναθεωρήσει το 2005-06 συνάντησε την μαζική αγωνιστική αντίσταση των φοιτητών-τριων. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του φοιτητικού κινήματος  για δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλους και όλες, τουλάχιστον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση!

ΑΣΥΛΟ Λαϊκή κατάκτηση που διασφαλίζει την ελεύθερη έκφραση ιδεών μέσα στα πανεπιστήμια. Μεταξύ άλλων, απαγορεύει την επέμβαση σωμάτων ασφαλείας μέσα στα πανεπιστήμια. 
 
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Το ανώτατο, τουλάχιστον για εμάς, όργανο του φοιτητικού συλλόγου του πανεπιστημίου. Παρά την πρώτη αρνητική εντύπωση που δημιουργεί (φωνές, καπνοί κλπ) πρόκειται στην ουσία για την μόνη αμεσοδημοκρατική διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου. Ο καθένας-μια μπορεί να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του, είτε είναι μέλος κάποιας συλλογικότητας είτε όχι, και να κατεβάσει προτάσεις για ψήφισμα. Ψηφίζουν όλοι και όλες. Πραγματοποιείται μετά από απόφαση του ΔΣ φοιτητών ή εάν συγκεντρωθεί αρκετός αριθμός φοιτητών-τριων. 
 
ΔΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Ο Διοικητικός Σύλλογος Φοιτητών είναι ένα 15μελές όργανο του οποίου η σύσταση προκύπτει από τις φοιτητικές εκλογές. Αποφασίζει για την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης ή παίρνει αποφάσεις μέσω ψηφισμάτων αν κάποιο θέμα επείγει. Επίσης «επικυρώνει» τους εκπροσώπους των φοιτητών στις Τμηματικές Συνελεύσεις και την Σύγκλητο μετά τις Φοιτητικές Εκλογές. Φέτος η σύσταση του ΔΣ είναι η εξής: ΔΑΠ:8, ΠΑΣΠ:4, ΠΚΣ:2, ΑΡ.ΕΝ:1 ΚΑΤΑΛΗΨΗ Μέσο πάλης στα χέρια των φοιτητών-τριων για την διεκδίκηση αιτημάτων τους. Αντίθετα με την αντίληψη που προάγεται, το πανεπιστήμιο υπό κατάληψη δεν είναι κλειστό αλλά  λειτουργεί και διοικείται από τα μέλη της κοινότητάς του σύμφωνα με τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων.  

ΚΕΣ Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών ή Κολέγια, με λίγα λόγια εκεί που θα μπορούσαμε να καταλήξουμε όλοι-ες αν «αποτυγχάναμε» στην παρωδία των πανελλαδικών, φυσικά με το αζημίωτο. Είναι στην ουσία η έμμεση προσπάθεια της κυβέρνησης να καταργήσει το άρθρο 16, μετά την ήτα της το 2006, μέσω της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ΚΕΣ.. Διεκδικούμε κλείσιμο των ΚΕΣ με ταυτόχρονη μέριμνα για τους απόφοιτούς τους.

ΝΟΜΟΣ-ΠΛΑΙΣΙΟ Νομοθετική απόπειρα κυβερνητικού ελέγχου της επιστημονικής γνώσης, περιστολής του πανεπιστημιακού ασύλου, κατάργησης του αυτοδιοικήτου του πανεπιστημίου και εισαγωγής ιδιωτικών κριτηρίων στην λειτουργία του. Προσθέστε σε αυτά την κατάργηση δωρεάν συγγραμμάτων και τα πειθαρχικά εναντίον των φοιτητών που «δεν κάθονται καλά».   

 
ΣΥΓΚΛΗΤΟΣ Το ανώτατο διοικητικό όργανο του πανεπιστημίου. Συμμετέχει ο πρύτανης και οι αντιπρυτάνεις , εκπρόσωποι  των καθηγητών, των εργαζομένων, των προπτυχιακών  και μεταπτυχιακών φοιτητών (ανάλογα των αποτελεσμάτων των φοιτητικών εκλογών).  Για φέτος οι εκπρόσωποι των φοιτητών είναι: ΔΑΠ:5, ΠΑΣΠ:3 ΠΚΣ:1

ΤΜΗΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ Κάθε τμήμα στο Πάντειο έχει μια ορισμένη αυτονομία. Στις τμηματικές συνελεύσεις συζητιούνται προβλήματα του τμήματος και παίρνονται αποφάσεις που τα αφορούν. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών ανά τμηματική συνέλευση προκύπτουν από τις φοιτητικές εκλογές.   

ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ  Σπασμένες καρέκλες, έλλειψη αιθουσών, αμφιθέατρα «Σιβηρίας», ουρές στις γραμματείες, ανοργάνωτες και ελλιπείς βιβλιοθήκες, απουσία εργαστηρίων και πειραματικών μαθημάτων, βιβλία που πληρώνουμε από την τσέπη μας, δίδακτρα στα μεταπτυχιακά κλπ κλπ.  

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Διεξάγονται κάθε χρόνο την Άνοιξη. Δυστυχώς οι πελατειακές (και όχι οι πολιτικές) σχέσεις κυριαρχούν. Στις τελευταίες φοιτητικές εκλογές στο Πάντειο τα αποτελέσματα ήταν τα εξής: ΔΑΠ: 50.54%, ΠΑΣΠ: 26.35%, ΠΚΣ: 14.13%, ΑΡ.ΕΝ.: 3.78%, ΕΑΑΚ: 3.65% , ΛΕΥΚΑ: 0.91%

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΠΙΣΩ

• Εργασιακά

Όλοι-ες γνωρίζουμε τις εργασιακή πραγματικότητα που μας έχουν «εξασφαλίσει» οι κυβερνήσεις αυτών και των προηγουμένων ετών σε συνεργασία με τους βιομήχανους και τους υπόλοιπους μεγαλοεργοδότες: Μισθοί που μετά βίας φτάνουν τα 700 ευρώ και στην ουσία δεν έχουν πραγματικό οικονομικό αντίκρισμα στους σημερινούς καιρούς. Ανασφάλιστη εργασία με την σύμφωνη γνώμη του κράτους και εργοδοτών με σκοπό να μας αναγκάσουν να δουλεύουμε σχεδόν μέχρι να πεθάνουμε, για να μην αναφέρουμε πόσο καταστροφική είναι η ανασφάλιστη εργασία για τα ταμία κοινωνικής ασφάλισης. Το 8ωρο έχει καταργηθεί προ πολλού και οι περισσότεροι-ες εργαζόμενοι-ες δουλεύουν 10-12 ώρες χωρίς καν καταβολή υπερωριών. Τρομοκράτηση των εργαζομένων με την συνεχή απειλή της απόλυσης αλλά και της ανθρώπινης ζωής (συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα) ώστε να μην διαμαρτύρονται και διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα. Η ανεργία αυξάνεται διαρκώς παρά τις έντεχνες προσπάθειες του κράτους και των εργοδοτών να την καλύψουν μέσω προγραμμάτων stage και part-time δουλειές. Πλέον με την οικονομική κρίση, βρίσκουν την αφορμή να επιβάλουν στους εργαζόμενους νέα, ακόμα χειρότερα, εργασιακά καθεστώτα όπως το πάγωμα μισθών, η μείωση μερών και ωρών εργασίας κλπ. Σε όλα αυτά, νυν και μελλοντικοί εργαζόμενοι-ες οφείλουμε να απαντήσουμε με κοινωνικούς αγώνες όπως η επερχόμενη πανελλαδική απεργία στις 2 Απρίλη. Διεκδικούμε διάνθιση των εργασιακών δικαιωμάτων, αύξηση μισθών και μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και όλες!

• Άσυλο

Τον τελευταίο καιρό η ΝΔ το ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, φυσικά σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η χώρα υφίσταται μείζων θέμα ασφάλειας. Σαφέστατα σκοπός τους, πέρα από την τρομοκράτηση του κόσμου, είναι να απονομιμοποιήσουν ηθικά στην κοινωνία και στην συνέχεια να καταργήσουν το άσυλο στα πανεπιστήμια. Ειδικά μετά της καταστροφές στο κολωνάκι η προπαγάνδα κατά του ασύλου διογκώθηκε: «Το άσυλο φταίει για τις σπασμένες βιτρίνες, το άσυλο φταίει για τις κουκούλες» και ούτω καθεξής. Η στοχοποίηση του άσυλου έχει ως πραγματικό σκοπό την καταστολή του φοιτητικού και πανεπιστημιακό κινήματος που όλο το προηγούμενο διάστημα ήταν στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Το άσυλο δεν είναι απλά ζήτημα διακίνησης ιδεών. Σε δημοκρατία ζούμε και ο καθένας μπορεί να διακινεί τις ιδέες του όπου και αν βρίσκεται. Το πρόβλημα τους είναι ότι με το παρόν καθεστώς οι δυνάμεις καταστολής δεν έχουν την δυνατότητα για δυναμική αντιμετώπιση μιας φοιτητικής κινητοποίησης ακριβώς όπως έχουν με κάθε άλλη μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας ή εργατικής απεργίας. Αυτό που θέλουν είναι την κρίσιμη στιγμή τα ΜΑΤ να μπορούν να επαναφέρουν την «τάξη» στα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης όπως μπορούν να κάνουν με οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό χώρο. Η δυνατότητα που δίνει το πανεπιστημιακό άσυλο για την ανάπτυξη μαχητικών κινημάτων αντιπολίτευσης, ειδικά τώρα σε περίοδο κρίση, πρέπει να ακυρωθεί. Να το πούμε ακόμα πιο απλά: αυτό που πραγματικά ενοχλεί την κυβέρνηση και είναι επικίνδυνο για την πολιτική της δεν είναι μικρές «ορδές» που προκαλούν φθορές στο κέντρο της Αθήνας αλλά ένα μαζικό μαχητικό φοιτητικό κίνημα που θα μπορεί να συνεισφέρει στους συνολικότερους κοινωνικούς αγώνες, χρησιμοποιώντας ως μία μέθοδο πάλης αυτή της κατάληψης.


• Κρίση

Από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, κυβερνήσεις και κεφάλαιο προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς πρέπει να πληρώσουμε τα σπασμένα ενώ στην πραγματικότητα οι μόνοι υπεύθυνοι είναι οι ίδιοι. Αντί να υιοθετηθούν μέτρα κοινωνικής πολιτικής και ενίσχυσης του κράτους πρόνοιας, χαρίζουν λεφτά των φορολογούμενων στις τράπεζες με σκοπό αυτές να ξαναρχίσουν να δανείζουν τους φορολογούμενους με τα ίδια λεφτά. Πρόκειται δηλαδή για νόμιμη ληστεία εις βάρος των εργαζομένων. Τα αίτια της οικονομικής κρίσης είναι γνωστά αν και αποκρύπτονται επιμελώς. Η υπερσυσσώρευση πλούτου σε λίγους και ο δανεισμός των εργαζομένων με απεχθείς όρους από τις τράπεζες είναι οι κύριοι λόγοι της οικονομικής κρίσης. Με άλλα λόγια η συγκεκριμένη κρίση, όπως και οι προηγούμενες αλλά και αυτές που θα έρθουν, είναι δομικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος. Άρα πέρα από τις πρόσκαιρες αλλά ουσιώδες λύσεις όπως πχ η αύξηση μισθών, η ολοκληρωτική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και ο επανασχηματισμός μίας πραγματικά δίκαιης και ισότιμης κοινωνίας όπου η οικονομία δεν θα βασίζεται στο κέρδος αλλά στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι αυτό που ονειρευόμαστε και για το οποίο αγωνιζόμαστε

•Εκπαιδευτικά

.Η κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες έχει επιλέξει να μην ανοίγει εκπαιδευτικά θέματα σε κεντρικό επίπεδο. Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη πάγωσε την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ΚΕΣ φοβούμενη ένα νέο ξέσπασμα των φοιτητών. Εγκαινίασε παράλληλα έναν διάλογο παρωδία από «μηδενική βάση» προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να κρατήσει τα πράγματα ήρεμα. Ταυτόχρονα όμως, ο αντιδραστικός νόμος-πλαίσιο και το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα συνεχίζουν να εφαρμόζονται. Σκοπός τους δεν είναι άλλος από την εντατικοποίηση των σπουδών μας και την βίαιη εισαγωγή της αγοράς και των σκεπτικών της μέσα στα πανεπιστήμια. Στην ουσία οι συγκεκριμένες πολιτικές είναι μέρος του σχεδίου της Μπολόνιας που ως στόχο του έχει την γρήγορη παραγωγή αναλώσιμου και φθηνού εργατικού δυναμικού. Εάν κάτι μας δίδαξαν το κίνημα του άρθρου 16 και η εξέγερση του Δεκέμβρη είναι ότι όταν τολμάμε να αγωνιζόμαστε μπορούμε και νικάμε. Κινούμενοι λοιπόν με το ίδιο σκεπτικό δεν πρόκειται να αφήσουμε καμία περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παιδείας και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους και όλες.

Για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα θέματα το ΔΣ Φοιτητών αποφάσισε Γενική Συνέλευση την Τετάρτη 1 Απρίλη στην αίθουσα 108 στις 13:00.

Συμμετέχουμε όλοι και όλες και παίρνουμε τις αποφάσεις μας συλλογικά γιατί τα συλλογικά προβλήματα δεν έχουν ατομικές λύσεις!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει και η ελληνική κοινωνία να βιώνει στην πραγματική της οικονομία την παγκόσμια κρίση. Η ανεργία , που έτσι και αλλιώς ήταν αυξημένη, έχει αρχίσει να παίρνει την πάνω βόλτα και όλο και περισσότερα νοικοκυριά αντιλαμβάνονται ότι δύσκολα μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Στην ουσία δεν υπάρχει ρευστό στην αγορά και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου η αγοραστική δύναμη των πολιτών είναι μειωμένη, αυτό προκαλεί μείωση της παραγωγής και αυτό με την σειρά του προκαλεί απολύσεις και φτού και από την αρχή.
Οι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση δεν είναι άλλοι από αυτούς που υποστηρίζουν νεοφιλελεύθερες-καπιταλιστικές πολιτικές σε όλο τον κόσμο. Άρα η προσπάθεια της κυβέρνησης Καραμανλή, μίας καθαρά νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, να μας πείσει ότι η κρίση είναι εισαγόμενη από το εξωτερικό, είναι εντελώς παραπλανητική. Γιατί και η ελληνική κυβέρνηση, όπως και η προηγούμενη του ΠΑΣΟΚ, ήταν και συνεχίζουν να είναι υπέρμαχοι νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Στόχος αυτών των πολιτικών δεν είναι άλλος από το κέρδος με κάθε κόστος. Αυτός είναι κι ένας από τους κυριότερους λόγους της οικονομικής κρίσης, δηλαδή η συσσώρευση του πλούτου σε λίγους, την λεγόμενη αστική τάξη (τράπεζες, βιομήχανους, εφοπλιστές κλπ). Έτσι δημιουργείται ένα σύστημα όπου ο απλός εργαζόμενος με τον μισθό πείνας πρέπει συνεχώς να δανείζεται για να επιβιώσει ενώ παράλληλα η αστική τάξη καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγει. Όλο λοιπόν αυτό το σύστημα, της διαρκούς συσσώρευσης όλο και περισσότερου πλούτου από την αστική τάξη και της συνεχής δανειοδότησης προς τους εργαζόμενους έφτασε κάποια στιγμή στα όρια του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν πλέον να καλύψουν μεγάλο μέρος των δανείων που είχαν πάρει. Αυτό οδήγησε τις τράπεζες πρώτoν να σταματήσουν να δανείζουν και δεύτερον να αρχίσουν να κατάσχουν σπίτια, αυτοκίνητα κλπ τα οποία όμως δεν μπορούσαν να πουλήσουν λόγω ακριβώς της χαμηλότατης αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων. Έτσι δημιουργείται ο φαύλος κύκλος που αναφέρθηκε στην εισαγωγική παράγραφο.
Το χειρότερο είναι ότι οι λύσεις που προτείνονται από τις (νεοφιλελεύθερες) κυβερνήσεις ανά τον κόσμο αποσκοπούν στην συντήρηση του όλου καπιταλιστικού συστήματος. Δίνουν λεφτά π.χ. στις τράπεζες (28 δις. ευρώ στην Ελλάδα) με σκοπό να αρχίσουν να ξαναδανείζουν τους εργαζόμενους. Δίνουν δηλαδή στην ουσία λεφτά των φορολογούμενων στις τράπεζες ώστε αυτές να μπορούν να δανείζουν τους φορολογούμενος με τους γνωστούς απεχθής όρους. Η παραπάνω πρόταση, όσο παράλογη και αν φαίνεται, είναι σωστή. Στην ουσία χαρίζουμε δικά μας λεφτά σε κάποιους για να μας δανείσουν αργότερα, πρόκειται δηλαδή για μία νόμιμη ληστεία της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων που τις υπηρετούν.
Ταυτόχρονα υιοθετούνται νέα μέτρα περεταίρω διάλυσης των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να δουλεύουν περισσότερες ώρες την εβδομάδα (το 8ωρο έχει καταργηθεί προ πολλού) με λιγότερα χρήματα ή αναγκάζονται να παίρνουν υποχρεωτικές άδειες για να μην απολυθούν, όλα αυτά συνήθως χωρίς ασφάλιση. Επιχειρείται ακόμα μετατροπή του εκπαιδευτικού συστήματος σε σύστημα κατάρτισης και απόκτησης στενά επαγγελματικών γνώσεων (προσπάθεια κατάργησης του άρθρου 16, αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ΚΕΣ) με σκοπό την παραγωγή άβουλου και αναλώσιμου εργατικού δυναμικού.
Αυτοί είναι οι λόγοι που όλο και περισσότεροι αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για μία άλλη κοινωνία. Τέτοιες «εικόνες από το μέλλον» είδαμε με το κίνημα του άρθρου 16, με την εξέγερση του Δεκέμβρη και γενικότερα με οποιαδήποτε κινηματική, εργασιακή ή άλλη προσπάθεια διατάραξης της κανονικότητας του συστήματος. Η απάντηση του κράτους και του παρακράτους που το στηρίζει ήταν και συνεχίζει να είναι η καταστολή κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου ή και η φυσική εξόντωση του. Η καταστολή την περίοδο του άρθρου 16 και του Δεκέμβρη, οι δολοφονική απόπειρα κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα, η χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών και η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι λίγα παραδείγματα μπροστά σε αυτά που υπάρχουν.
Το ερώτημα όμως παραμένει: Υπάρχει λύση στην οικονομική κρίση; Αν θέλουμε πραγματική λύση και όχι αυτή που εντέχνως προτείνεται από τις κυβερνήσεις και την αστική τάξη, πρέπει να ανατρέψουμε ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα. Στόχος μας η δημιουργία μιας άλλης, ουσιαστικά δίκαιης κοινωνίας όπου όλοι και όλες θα είμαστε πραγματικά ίσοι-ες. Η οικονομία δεν θα βασίζεται στην απόκτηση κέρδους, αλλά στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσαν να είναι:
1) Αύξηση των μισθών ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης
2) Θέσπιση 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα (7 ώρες κάθε μέρα για 5 μέρες) έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.
3) Καμία κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Αντίθετα διάνθιση τους.
4) Ασφάλιση όλων των εργαζομένων. Να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες και να ασφαλιστούν και αυτοί.
5) Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους και όλες
6) Αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 5% του ΑΕΠ για αρχή.
7) Δημόσια και δωρεάν παιδεία-υγεία για όλους και όλες.
8) Δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών.
9) Καμία περεταίρω ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και επανάκτηση από το δημόσιο των ήδη ιδιωτικοποιημένων.
10) Αύξηση της άμεσης φορολογίας για τις επιχειρήσεις, μείωση των έμμεσων φόρων.