Οι φοιτητές δεν εκβιάζονται- οι φοιτητικού σύλλογοι δεν εξαπατώνται

Μας έκανε τουλάχιστον εντύπωση η ανακοίνωση υπέρ του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η οποία κυκλοφορεί διαδικτυακά και υπογράφεται από περίπου 135 φοιτητικούς συλλόγους, προέδρους συλλόγων, ενώσεις νεολαίας κτλ. 

Εξ όσων γνωρίζουμε κανένας από τους υπογράφοντες ΦΣ δεν έχει καν συνεδριάσει ούτε σε επίπεδο Διοικητικού Συμβουλίου, πόσο μάλλον να πάρει και συγκεκριμένης κατεύθυνσης απόφαση, για το συγκεκριμένο πραγματικά κρίσιμο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα των τελευταίων ημερών. Σε όσες περιπτώσεις μάλιστα πραγματοποιήθηκαν συνεδριάσεις ΔΣ για το δημοψήφισμα, κυρίως με πρωτοβουλία των δυνάμεων της Αριστεράς στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ, δεν λήφθηκε εν τέλει κάποια απόφαση, καθώς το συντηρητικό μπλοκ ΔΑΠ- ΠΑΣΠ- Ανεξάρτητοι τάσσεται ευθέως υπέρ του ΝΑΙ την Κυριακή, ενώ οι δυνάμεις της Αριστεράς (πλην ΜΑΣ- ΚΝΕ) υπέρ του ΟΧΙ. 

Ως πανελλαδικό συντονιστικό της Αριστερής Ενότητας, καταδικάζουμε την κατάφωρη ψευδολογία περί στήριξης του φιλομνημονιακού μπλοκ του ΝΑΙ από τους ΦΣ που υπογράφουν την εν λόγω ανακοίνωση. Κοιτάζοντας ωστόσο προσεκτικότερα, ανάμεσα σε αυτούς, βρίσκονται Φοιτητικοί Σύλλογοι οπού η ΔΑΠ αλλά και η ΠΑΣΠ συγκεντρώνει μεγάλη δύναμη. Μάλιστα ανάμεσα στους υπογράφοντες βρίσκεται ανοιχτά και η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, καθώς και εθνικές- εθνικιστικές ενώσεις νέων όπως η  Εθνική Νεολαία Βορείου Ηπείρου, ενώσεις καθολικών νέων κτλ, που καμία σχέση δεν έχουν με τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. 

Ας μας πουν οι υπεύθυνοι για αυτήν την κοροϊδία με ποιανού απόφαση βρίσκεται η υπογραφή των φοιτητικών μας συλλόγων σε τέτοιου είδους ανακοινώσεις; Ας μας πει επίσης η μεγάλη «δημοκρατική» παράταξη της δεξιάς ΔΑΠ ΝΔΦΚ, πώς, ενώ σε πολλές από αυτές τις σχολές δεν έχει τολμήσει καν να καλέσει Γενικές Συνελεύσεις ή Διοικητικά Συμβούλια για το ζήτημα του δημοψηφίσματος, βρεθήκαμε ξαφνικά με απόφαση σε συγκεκριμένη κατεύθυνση; 

Η πράξη αυτή είναι ξεκάθαρα αντιδημοκρατική και αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ και οι σύμμαχοί τους μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια, προσπαθούν να καπηλευτούν τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους, να δημιουργήσουν εντυπώσεις και να τρομοκρατήσουν – κατευθύνουν τους φοιτητές. Οι συντηρητικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ, λειτουργώντας όπως ακριβώς και τα κυρίαρχα ΜΜΕ, τις τελευταίες μέρες, σπέρνουν ψευδείς ειδήσεις και τρομοκρατούν τον λαό, τους φοιτητές και τη νεολαία, σε σχέση με το δημοψήφισμα και τις συνέπειες της αρνητικής ετυμηγορίας του ελληνικού λαού. Αποδεικνύουν ότι βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ της προπαγάνδας, και τους πολιτικούς εκφραστές του σάπιου πολιτικού και οικονομικού συστήματος, που ως μόνο στόχο έχουν την διατήρηση της εξουσίας τους με κάθε τρόπο, και τρέμουν την επόμενη μέρα σε περίπτωση που ο λαός αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον του. 

Όσοι υπογράφουν την ανακοίνωση αυτή οφείλουν να λογοδοτήσουν άμεσα στους φοιτητικούς τους συλλόγους για την παραβίαση κάθε έννοια δημοκρατίας και διαφάνειας, διαφορετικά επιφυλασσόμαστε με δημόσιες καταγγελίες και αιτήματα για την καθαίρεση των προέδρων των συλλόγων που υπογράφουν,  καθώς και την διαγραφή τους από τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους. 

ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΝΤΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ 

 ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ 

ΟΧΙ ΣΤΑ ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΉ 5/7 ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΧΙ

                                                                                    

                                                                                    Πανελλαδικό Συντονιστικό Αριστερής Ενότητας

ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΧΙ!

Για το «όχι» της γενιάς μας…

Βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη ιστορική καμπή, για τον λαό, την νεολαία και την πορεία της χώρας. Την Κυριακή 5/7 ολοκληρώνεται ένας ιστορικός κύκλος που άνοιξε πριν 5 χρόνια με την ένταξη της χώρας στον «μηχανισμό στήριξης» του ΔΝΤ. Τις τραγικές συνέπειες αυτής της επιλογής, τις βιώνουμε καθημερινά, στις σχολές μας, στις οικογένειας μας, στην ρουτίνα και το περιβάλλον μας. Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι τα συγκεκριμένα προγράμματα (Μνημόνια και εφαρμοστικοί νόμοι) απέτυχαν όχι μόνο από κοινωνική σκοπιά, αλλά ακόμη και από τους ονομαστικούς στόχους που τα ίδια έθεσαν.

Αν κάτι μπορούμε να εξάγουμε ως συμπέρασμα από την διαδικασία της «διαπραγμάτευσης» με σκοπό την «άρση της λιτότητας» (βασική δέσμευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) που διήρκησε τους τελευταίους 6 μήνες είναι ότι οι συσχετισμοί που αποτυπώνονται στη παρούσα φάση δεν αφήνουν περιθώρια για μια συμφωνία με ταξική μεροληψία υπέρ των υποτελών τάξεων. Η σκληρή στάση των θεσμών οδήγησε την κυβέρνηση σε μια αμυντική στάση με αποτέλεσμα μια σταδιακή ενσωμάτωση και οπισθοχώρηση από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Αποτέλεσμα αυτού αποτελεί το  «κείμενο των 47 σελίδων» που παρουσίασε η κυβέρνηση στους «θεσμούς» το οποίο δεν αποτελεί ανάχωμα στο τερματισμό των πολιτικών της λιτότητας και κινείται σε μνημονιακή πολιτική.

Ακόμη, όμως, και υπό αυτές τις τεράστιες υποχωρήσεις, οι πιέσεις των δανειστών και οι εκβιασμοί προς την κυβέρνηση για την αποδοχή ακόμη πιο σκληρών μέτρων επέφεραν το πλήρες αδιέξοδο στην διαπραγμάτευση. Η ανακήρυξη δημοψηφίσματος με περιεχόμενο «ναι ή όχι στις προτάσεις των δανειστών» δημιούργησε τεράστιες πολιτικές εξελίξεις σε εγχώριο, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και απελευθέρωσε ανεξέλεγκτες κοινωνικές δυναμικές. Η παρεχόμενη δυνατότητα στα λαϊκά στρώματα και τις υποτελείς τάξεις να εκφραστούν κατά των μνημονιακών πολιτικών, η σημασία που θα είχε στο συλλογικό υποσυνείδητο ένα ισχυρό «όχι» προφανώς δεν αφήνουν ασυγκίνητα τα διεθνή και εγχώρια κέντρα εξουσίας: Τα ΜΜΕ έχουν επιδοθεί σε έναν άνευ προηγουμένου αγώνα κατατρομοκράτησης και εμφανούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης, ενώ τα κόμματα που πρωτοστάτησαν στην εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών και άλλα, τα οποία φιλοδοξούν να το κάνουν, εμφανίζονται στον δημόσιο λόγο με τις μεταφρασμένες θέσεις των δανειστών, καλώντας σε στήριξη των απαιτήσεων τους. Τα ίδια κόμματα που μέχρι πριν λίγες ημέρες χρέωναν στην κυβέρνηση την ψήφιση νέου Μνημονίου, τώρα διαμαρτύρονται γιατί δεν επέσπευσε την ψήφιση του.

Καταλυτικό ρόλο σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση για την επικράτηση του όχι και την ανάγκη για  ρήξη με τις πολιτικές  λιτότητας οφείλει να διαδραματίσει το φοιτητικό κίνημα. Είναι αναγκαίο εντός των κοινωνικών μας χώρων να εκκινήσουν ανοιχτές συλλογικές διαδικασίες μέσω των συλλογικών οργάνων καθώς και ανοιχτών πρωτοβουλιών που θα θέτουν τους ίδιους τους φοιτητές/τριες συμμέτοχους στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για την επικράτηση ενός ηχηρού ΟΧΙ την ερχόμενη Κυριακή ώστε να αποτελέσει κομμάτι ενός ευρύτερου κινήματος το οποίο δεν θα αρκείται στο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος αλλά θα αντιτάσσεται σθεναρά απέναντι σε οποιαδήποτε συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών και που θα θέτει στο πυρήνα του την ανάγκη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Την Κυριακή όμως, δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε εμείς. Να σκεφτούμε αν θέλουμε οι ίδιες αδιέξοδες πολιτικές να συνεχιστούν, αλλά αυτή τη φορά με την έγκριση και την νομιμοποίηση μας. Να αποφανθούμε για το ποιου είδους «ευρωπαϊκό ιδεώδες» καλούμαστε να υπερασπιστούμε, αποδεχόμενοι εκβιασμούς και την περαιτέρω υποβάθμιση των ζωών μας. Να έρθουμε σε ρήξη με τη λιτότητα και με τους εκπροσώπους της αναδεικνύοντας ένα διαφορετικό υπόδειγμα το οποίο θα έχει ως όριο τις ζωές μας τις ανάγκες μα και τα δικαιώματα μας. Να δημιουργήσουμε ένα μέλλον με επίκεντρο τις ζωές μας χωρίς ανεργία , επισφάλεια και μετανάστευση των νέων. Να ζήσουμε με δημοκρατία, οργανώνοντας τη συλλογική ζωή και τους κοινωνικούς αγώνες για μια κοινωνία που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας και όχι στις ανάγκες της οικονομίας και της αγοράς.

Για εμάς, το «όχι» της κοινωνίας είναι αυτονόητη επιλογής αξιοπρέπειας και αντίστασης, ενάντια σε μεθοδεύσεις, εκβιασμούς, κλίμα φόβου και χειραγώγησης. Το ζητούμενο για εμάς είναι ένα ισχυρό όχι των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας, ένα όχι που δεν μπορεί να χαλκευτεί σε καμία θέληση για υποταγή αλλά δεν μπορεί παρά να μετεξελιχθεί σε κύμα χειραφέτησης, σε νέους αγώνες για όσα μας στέρησαν, για αυτά που θέλουμε να πάρουμε πίσω και για ακόμα περισσότερα..

Ένα «όχι» της γενιάς μας, που βλέπει μπροστά της το φάσμα της ανεργίας, της επισφάλειας, της απλήρωτης εργασίας, που εξωθείται στον κανιβαλισμό, που βιώνει ατομικά και συλλογικά μια ακραία διάψευση προσδοκιών. Μια άρνηση της καταστροφής που θα κληθεί να την μετασχηματίσει σε συλλογική κατάφαση ελπίδας και δημιουργίας. Από εδώ και πέρα μιλάμε εμείς, η «νιότη του κόσμου», ενός κόσμου που θα τον κάνουμε δικό μας, έναν «κόσμο πλασμένο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Συμμετέχουμε σε όλες τις συγκεντρώσεις υπέρ του «όχι»

στο Σύνταγμα (Παρασκευή 3/7- ώρα 19.30) και στις γειτονιές μας.

Πρωτοβουλία Αριστερών Δυνάμεων Παντείου υπέρ του «όχι»
ΑΝΑ.Σ.Α. Ε.Α.Α.Κ/ ΑΡΔΙΝ ΠΑΝΤΕΙΟΥ/ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΕΙΟΥ

Με αφορμή τη μικρή εξεταστική περίοδο

Με αφορμή την μικρή χρονική διάρκεια της εξεταστικής περιόδου του εαρινού εξαμήνου, τίθεται και πάλι το ζήτημα της εντατικοποίησης των σπουδών και του πανεπιστημίου ως στείρος χώρος μάθησης. Σε μια περίοδο που οι φοιτητές/τριες μπορεί να έχουν πολλαπλές ταυτότητες (παράλληλα εργαζόμενοι/νες κτλπ), οι ρυθμοί σπουδών πρέπει να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους και να μην δημιουργούν ένα ασφυκτικό κλίμα εντατικοποίησης που μπορεί να οδηγήσει στην εγκατάλειψη των σπουδών τους.Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο οι φοιτητές/τριες είναι αναγκασμένοι να ασχολούνται αποκλειστικά με τις σπουδές τους ,αποξενώνοντάς τους στην ουσία από τη συλλογική ζωή και τη συμμετοχή τους στο πανεπιστήμιο ως κοινωνικό χώρο. Σύμφωνα με τα παραπάνω είναι αναγκαίο το πανεπιστήμιο να αποτελεί έναν ανοιχτό κοινωνικό χώρο με ανθρώπινους, υγιείς ρυθμούς σπουδών που θα καλύπτουν όλο το φάσμα των αναγκών τους. Το Πανεπιστήμιο πρέπει να αποτελεί χώρο προαγωγής γνώσης και καλλιέργειας της συλλογικής και ατομικής συνείδησης του φοιτητή/-τριας. Επιπλέον είναι επιτακτική ανάγκη οι σπουδές να παρέχουν μια ολοκληρωμένη και ολόπλευρη μόρφωση που θα ανάγει τις κοινωνικές επιστήμες σε αναπόσπαστο και αλληλένδετο κομμάτι της κοινωνίας και που δεν θα συνδέονται με την αγορά εργασίας.

Ως Αριστερή Ενότητα θεωρούμε πως τα συγκεκριμένα ζητήματα, καθότι αφορούν όλους και όλες τους/τις φοιτητές/τριες, είναι αναγκαίο να αποτελούν πεδίο διεκδίκησης από όλους ανεξαιρέτως, μέσω συλλογικών διαδικασιών. Μέσα στις συλλογικές διαδικασίες εντάσσονται η Γενική Συνέλευση και οι τμηματικές συνελεύσεις, μέσω των οποίων οφείλουν να ανοίγονται και να συζητούνται τα ζητήματα που μας αφορούν και με δημοκρατικές διαδικασίες ο Φοιτητικός Σύλλογος να συζητά και να αποφασίζει. Αναφορικά στις τμηματικές συνελεύσεις και καθώς έχουν διαμορφωθεί ευνοικότερες συνθήκες για την θεσμική τους επαναφορά είναι αναγκαίο να ανοίξει μια διαδικασία διεξαγωγής τους. Ο φοιτητικός σύλλογος οφείλει να διεκδικήσει την επαναφορά του συνδιοίκητου όπου μέσω αυτού οι φοιτητές/τριες θα έχουν λόγω στα όργανα του πανεπιστημίου. Σε μια προσπάθεια επανεκκίνησης των τμηματικών συνελεύσεων και στην ανάγκη της θεσμικής τους επαναφοράς καθώς και στην θεσμική κατοχύρωση της συμμετοχής των φοιτητών/τριων είναι αναγκαίο να έχουν λόγο όλοι/ες οι φοιτητές/τριες για τα ζητήματα που ανοίγονται και αφορούν τα τμήματα, θέτοντας παράλληλα και ένα πιο συνολικό πλαίσιο.

Οι διεκδικήσεις των φοιτητών/τριών και η δημιουργία ενός πανεπιστημίου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της εμπλοκής όλων των φοιτητών/τριών, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου.

Διεκδικούμε η εξεταστική περίοδος να διευρυνθεί καλύπτοντας μεγαλύτερη χρονική διάρκεια. Διεκδικούμε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, σε ρήξη με την εντατικοποίηση.Διεκδικούμε ένα πανεπιστήμιο όπου οι φοιτητές/τριες θα αποφασίζουν για τις σπουδές τους. Επιδιώκουμε λόγω των στενών χρονικών περιθωρίων τις επόμενες μέρες να διεξαχθούν τμηματικές συνελεύσεις με σκοπό οι φοιτητές/τριες να ασκήσουν πίεση με σκοπό την αλλαγή του προγράμματος και να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους. 

Υ.Γ. Αντιλαμβανόμενοι/ες την ανάγκη τα ζητήματα που αφορούν τους φοιτητές/τριες να ανοίγονται σε όλη τη φοιτητική κοινότητα μέσω συλλογικών διαδικασιών και των συλλογικών οργάνων του Πανεπιστημίου,σήμερα Δευτέρα 25/5 ως Αριστερή Ενότητα καλέσαμε Δ.Σ με σκοπό ο φοιτητικός σύλλογος να τοποθετηθεί πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Η ΄΄υπεύθυνη δύναμη΄΄  ΔΑΠ ΝΔΦΚ αρνήθηκε να παρευρεθεί και κατέχοντας την πλειοψηφία κατέστει αδύνατη  η διεξαγωγή του.

Καταγγελία Αριστερής Ενότητας για τις φοιτητικές εκλογές στην ΑΣΟΕΕ

Την Τετάρτη 13 Μαΐου, είδαμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται στην ΑΣΟΕΕ. Για άλλη μια χρονιά ζήσαμε τη διακοπή της εκλογικής διαδικασίας έπειτα από τη βίαιη εισβολή  κουκουλοφόρων και την αρπαγή και εμπρησμό κάλπεων. Παρόλο που κανέναν δεν ξάφνιασε η εισβολή αυτή, οι μεγάλες δυνάμεις της σχολής (ΠΑΣΠ-ΔΑΠ) φάνηκαν πάλι ανάξιες να εξασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών. Μπορεί ο μηχανισμός τους να λειτουργεί στην εντέλεια όταν πρόκειται για νοθείες, τραμπουκισμούς  και πελατειακά συστήματα αλλά όχι για την προφύλαξη της εκλογικής διαδικασίας.

Εμείς από την πλευρά μας θα υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους το δικαίωμα κάθε φοιτητικού συλλόγου να διεξάγει τις δημοκρατικές του διαδικασίες, ακόμα και με τις παθογένειες τους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τρομοκρατεί έναν ολόκληρο σύλλογο και να στέκεται εμπόδιο στις διαδικασίες του.

Θεωρούμε απαραίτητο να διεξαχθούν από την αρχή οι εκλογές στην ΑΣΟΕΕ. Ο σύλλογος έχει ανάγκη την ύπαρξη οργάνων και ειδικά εν όψει της επαναφοράς της συνδιοίκησης. Θεωρούμε πως οι εκλογές πρέπει να γίνουν απ’ την αρχή, ως ενιαία διαδικασία και όχι απλώς να συνεχιστούν, όπως επιμένει η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. Είναι αδιανόητο με 3 κάλπες να λείπουν και με τις υπόλοιπες να είναι όλες υπό τον έλεγχο και την κατοχή της να συνεχιστεί η διαδικασία. Πως εξασφαλίζεται ότι δεν θα γίνει (ή δεν έχει ήδη γίνει) νοθεία, ειδικά όταν η ίδια η ΠΑΣΠ διαθέτει και τις λίστες; Μιλάμε για την ίδια δύναμη που κάποτε ήταν κατά της τοποθέτησης παραβάν στις αίθουσες ψηφοφορίας και την πρώτη χρονιά που αυτά τοποθετήθηκαν, τα έσκισε και τα πέταξε από τα παράθυρα.

Ακόμη θεωρούμε πως οι εκλογές πρέπει να γίνουν είτε στην ΑΣΟΕΕ είτε σε χώρο με ακαδημαϊκό άσυλο. Δεν νοείται διαδικασία φοιτητικού συλλόγου μακριά από τον κοινωνικό χώρο των φοιτητών. Δεν γίνεται οι σύλλογοι να φοβούνται να δράσουν στο Πανεπιστήμιό τους με δημοκρατικό τρόπο.

Τέσσερις στις έξι δυνάμεις του συλλόγου (ΑΡΕΝ, ΠΚΣ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΔΑΠ)  συμφώνησαν στην εκ νέου διεξαγωγή των εκλογών στην ΑΣΟΕΕ και η διαφύλαξη της διαδικασίας εναπόκειται πλέον σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις των συλλόγων της Αθήνας. Η ΠΑΣΠ επέλεξε να επιμείνει στην πρόταση της να διεξαχθούν στον Πανελλήνιο και να συνεχιστεί από εκεί που είχε μείνει, γεγονός που δεν μας ξάφνιασε ιδιαίτερα. Αυτό που μας ξαφνιάζει ωστόσο είναι η στάση των συναγωνιστών της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ  που είναι προσκείμενοι στην άποψη της ΠΑΣΠ. Κρίνουμε πως η στάση αυτή είναι αδιανόητη για μια δύναμη με αναφορά στην αριστερά με την οποία έχουμε δώσει από κοινού πολλούς κρίσιμους αγώνες όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης, των μνημονίων, της καταστολής. Η στάση τους δεν προσβάλει μόνο το σύλλογο και τις διαδικασίες του αλλά και το ίδιο το σχήμα τους και τη μέχρι στιγμής πορεία του.

Την προηγούμενη εβδομάδα, πριν τη διαδικασία της 13ης Μάη, οι αριστερές δυνάμεις του Φοιτητικού Συλλόγου συγκρούστηκαν με τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, προκειμένου οι φοιτητικές εκλογές να μην διεξαχθούν στον Πανελλήνιο με εγγυητή τις αστυνομικές δυνάμεις, αλλά στον χώρο του ασύλου υπ’ ευθύνη του συλλόγου φοιτητών. Η τωρινή τοποθέτηση της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ λειτουργεί μηδενιστικά απέναντι στον αγώνα που όλοι μαζί δώσαμε! Δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε με την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. Απευθυνόμενοι στο σχήμα της ΡΑΣ – ΕΑΑΚ και στην ΕΑΑΚ συνολικά, θεωρούμε αυτονόητη την αλλαγή της θέσης του προκειμένου να επαναληφθούν οι εκλογές της ΑΣΟΕΕ την επόμενη βδομάδα, με το αυτονόητο σκεπτικό που κάθε αριστερή δύναμη θα έθετε!

Πανελλαδικό Συντονιστικό Αριστερής Ενότητας

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ(;;;) ΚΟΡΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Η έναρξη της προεκλογικής περιόδου μάλλον σημαίνει για κάποιες δυνάμεις ότι πρέπει να ξαναβρούν το ρόλο τους μετά από ένα μεγάλο διάστημα ανυπαρξίας. Η ΔΑΠ – ΝΔΦΚ, πρώτη δύναμη στα ελληνικά Πανεπιστήμια, απελευθερωμένη από τον παλιό της ρόλο ως υπηρέτη της μνημονιακής πολιτικής, προσπαθεί να κάνει μια δυναμική επανεμφάνιση. Ωρυόμενη για την υποτιθέμενη διάλυση των Πανεπιστημίων, λόγω της δέσμευσης των ταμειακών διαθεσίμων, όχι μόνο καταγγέλλει την ενέργεια αυτή, αλλά καλεί και τον κόσμο να βγει στους δρόμους!

Το ζήτημα των αποθεματικών για εμάς είναι διακύβευμα και σίγουρα δεν μπορεί να προσεγγίζεται με λασπολογία, ψέματα και ασύστολη κινδυνολογία. Αυτή η προσέγγιση πιο πολύ αποτελεί μια μικροπολιτική προσέγγιση εν όψει εκλογών, παρά μια προσπάθεια το φοιτητικό κίνημα να αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο και να βάλει τις δικές του κόκκινες γραμμές. Σε ένα δύσκολο σημείο της διαπραγμάτευσης, δική μας κόκκινη γραμμή είναι η επιμονή στην κάλυψη των κοινωνικών αναγκών, στην παιδεία, τους μισθούς και τις συντάξεις, τα κοινωνικά δικαιώματα, ως απόλυτη προτεραιότητα απέναντι στην εξυπηρέτηση του χρέους και των δανειστών. Οι συλλογικοί αγώνες του φοιτητικού κινήματος, οφείλουν να θέτουν την Παιδεία ξανά στο προσκήνιο, ξεκινώντας από την αξιοποίηση των αποθεματικών από τα ίδια τα ιδρύματα, με βάση των δικό τους δημοκρατικό σχεδιασμό υπό το πρίσμα των κοινωνικών αναγκών. 

Η κατάθεση του πρώτου νομοσχεδίου, αναίρεσης της μνημονιακής κατάντιας του Πανεπιστημίου φαίνεται να φέρνει σε αμηχανία τους συναδέλφους της ΔΑΠ – ΝΔΦΚ. Μάλλον η ΔΑΠ ξέχασε τα πέντε χρόνια μνημονιακής πολιτικής, το τί συνέπειες είχαν για το Πανεπιστήμιο, το συντριπτικό κούρεμα των αποθεματικών με το PSI (για λόγους άσχετους με τη λειτουργία τους) και κυρίως την δική της αντιδραστική στάση μέσα στους συλλόγους, προκειμένου να μην απολογηθεί για την καταστροφή που προκάλεσαν οι πολιτικές της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μάλλον επίσης ξέχασε την στάση που κράτησε η ίδια στους αγώνες μέσα στο πανεπιστήμιο ενάντια στην νεοφιλελεύθερη αναπροσαρμογή του (σχέδιο Αθήνα Ι – ΙΙ, ν/σ διαμαντοπούλου αρβανιτόπουλου, απολύσεις διοικητικών) υποστηρίζοντας στο σύνολό της αυτή την λογική όπως φαίνεται και από τις θέσεις της για τα ιδρύματα στο «παιδεία 2020». Βέβαια, οι λογικές αυτές που εξυπηρετεί δεν εξαντλούνταν μόνο στην υποστήριξη των προηγούμενων κυβερνήσεων αλλά και στις πάγιες πρακτικές που ακολουθεί στην παρέμβασή της στις σχολές με πελατειακά δίκτυα, μπράβους, σπάσιμο συλλογικών διαδικασιών.

Ως Αριστερή Ενότητας θα θέλαμε να τους υπενθυμίσουμε δύο σημεία: Το πρώτο είναι ότι το σάπιο σύστημα που υπηρετούσαν, έχει ηττηθεί μέσα από τους αγώνες του κόσμου και της εργασίας και καμία επικοινωνιακή ντρίπλα και εμπρηστική ανακοίνωση δεν αποτελεί εξιλέωση για την πολιτική δύναμη με την μεγαλύτερη ευθύνη για την διάλυση του Πανεπιστημίου. Το δεύτερο είναι ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, διαθέτουν διαδικασίες μέσα από τις οποίες συζητάνε, αγωνίζονται και υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους και το ίδιο το Πανεπιστήμιο. Με αυτές τις διαδικασίες η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεν είχε ποτέ καμία σχέση και αυτές ακριβώς τις διαδικασίες θέλουμε εμείς να αξιοποιήσουμε για να δώσουμε τη μάχη της γενιάς μας για το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας!

Πανελλαδικό συντονιστικό σχημάτων Αρ.Εν.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑ ΑΠΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Η αυξανόμενη αστυνομική παρουσία των τελευταίων ημερών στο χώρο του προαυλίου της πρυτανείας, που αποτελούσε ήδη καταπάτηση του πανεπιστημιακού χώρου έφτασε στο αποκορύφωμά της σήμερα το πρωί μετά τις νέες εξελίξεις με την εκκένωση της πρυτανείας του ΕΚΠΑ από δυνάμεις της αστυνομίας και της πυροσβεστικής, οδηγώντας στην πρώτη ολοκληρωτική άρση ασύλου. Η πρυτανεία του ΕΚΠΑ βρισκόταν υπό κατάληψη από άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου με κεντρικό αίτημα την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ.

Θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός αυτό ειδικά σε μια περίοδο που γίνεται προσπάθεια να σπάσει το προηγούμενο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε από τις κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων και που προσπαθούσε να καταστήσει την καταστολή και τον αυταρχισμό καθημερινότητα για το πανεπιστήμιο. Ειδικά, σήμερα ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου καθώς και των τροπολογιών το σύνολο των οποίων ανταποκρίνονταν στα αιτήματα τόσο της απεργίας πείνας όσο και του κινήματος αλληλεγγύης θεωρούμε ότι η επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων ήταν ακατανόητη. Κρίνεται μάλιστα ιδιαιτέρως προβληματικό το ότι το γεγονός αυτό συμπίπτει με την επαναφορά στο δημόσιο διάλογο του στόχου για νομοθετική επανακατοχύρωση του ακαδημαϊκού ασύλου, μετά την νομοθετική του κατάργηση από το Ν. Διαμαντοπούλου ο οποίος, ωστόσο, έμεινε απονομιμοποιημένος στα μάτια της φοιτητικής κοινότητας μέσα από τις αλλεπάλληλες καταγγελτικές προς αυτόν αποφάσεις των συλλογικών οργάνων των φοιτητικών συλλόγων. Μόλις χθες Πέμπτη 16/4 ήρθε στη δημοσιότητα το νέο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που προβλέπει μεταξύ άλλων την αναγνώριση του ακαδημαϊκού ασύλου ως απαραίτητου συμπληρώματος της προστασίας του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία επιτρέποντας, με τον τρόπο αυτό να συμπεριλαμβάνονται στην προστατευτική του ισχύ όχι μόνο οι φοιτητικοί αλλά εν γένει οι κοινωνικοί αγώνες. Θεωρούμε, λοιπόν, την επιλογή άρσης του ασύλου, ως μια μεγάλη υποχώρηση εκ μέρους της κυβέρνησης στις πιέσεις μιας συντηρητικής αφήγησης που αναπαράχθηκε στο έπακρον από τα κανάλια της διαπλοκής και την ακροδεξιά αντιπολίτευση όλων των αποχρώσεων καθώς και πως οι πολιτικές ευθύνες χαρακτηρίζουν και την πολιτική ηγεσία και τον ίδιο τον υφυπουργό του υπουργείου Προ.Πο Πανούση.

Ως πολιτική συλλογικότητα που παρεμβαίνει στους φοιτητικούς συλλόγους θεωρούμε πως τα ζητήματα που ανακύπτουν στο εσωτερικό και τους χώρους του πανεπιστημίου δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιλύονται με όρους καταστολής αλλά από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό, ωστόσο, σημαίνει πως πρέπει να επανεξετάσουμε με σοβαρότητα το πώς οι σύλλογοι θα έχουν πράγματι τον έλεγχο του ασύλου με την έννοια της με δημοκρατικούς όρους οργάνωσης ή/και στήριξης των αγώνων που δίνονται εντός του, είτε φοιτητικών είτε ευρύτερα κοινωνικών παρόλο που δεν καταφέραμε να προασπίσουμε την ουσία του ασύλου είτε απέναντι σε όσους την υποβάθμισαν με τις πρακτικές τους είτε πολύ περισσότερο απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει το να ανοίξει η συζήτηση για τις δομές οργάνωσης και εκπροσώπησης του φοιτητικού κινήματος ώστε να μπορούμε να εμποδίζουμε στην πράξη οποιαδήποτε σκέψη για άρση του ασύλου.

Ανακοίνωση Πανελλαδικού Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας σχετικά με την απόφαση του ΣτΕ περί ακύρωσης των μετεγγραφών.

Στις 7/4/2015, δημοσιεύθηκε η απόφαση του ΣτΕ στην προσφυγή της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ, της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ και μιας λίστας 115 μελών ΔΕΠ με την οποία το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο κρίνει στην ουσία αντισυνταγματικό τον νόμο 4264/2014, ακυρώνοντας έτσι τη δυνατότητα μετεγγραφής για πάρα πολλές κοινωνικές κατηγορίες. Μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή κίνηση, πρέπει να τονίσουμε τα εξής σημεία. Κατ’αρχήν, πρέπει να τονίσουμε ότι ο νόμος αυτός, παρά το κοινωνικά θετικό πρόσημό του, πέρασε προεκλογικά από την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε μια προσπάθεια επηρεασμού συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Παράλληλα, με μια σειρά αποφάσεών του όλο το προηγούμενο διάστημα, το ΣτΕ έχει αποδείξει τη σκληρά συντηρητική και συστημική τοποθέτησή του απέναντι σε καίρια κοινωνικά αιτήματα. Αποφάσεις όπως αυτή για την ΕΡΤ, τις Σκουριές και άλλες αποδεικνύουν την πάγια άρνησή του να παρέχει ουσιαστική έννομη προστασία σε όποια διεκδίκηση και όποιο δικαίωμα προέρχεται απ’ τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας.

Άρα, συνδυάζοντας τα δύο παραπάνω στοιχεία, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πώς με αυτή την απόφαση του το ΣτΕ έρχεται να εξυπηρετήσει τον πολιτικό σχεδιασμό της ΝΔ, δημιουργώντας απ’ το πουθενά ένα μεγάλο πρόβλημα τόσο στις κοινωνικές κατηγορίες που ο 4264/2014 κάλυπτε όσο και σε κεντρικοπολιτικό επίπεδο. Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε, είναι το περιεχόμενο της εν λόγω απόφασης. Συγκεκριμένα, η ερμηνεία του άρθρου 16 του Συντάγματος στην οποία προβαίνει η Ολομέλεια του ΣτΕ καταλήγει στη διατύπωση δύο πάρα πολύ συγκεκριμένων αξόνων* που στην πραγματικότητα ξαναγράφουν το άρθρο, δεν δικαιολογούνται από κανενός είδους μεθοδολογικό εργαλείο ανάλυσης ενός νόμου, ξεπερνώντας έτσι στην ουσία τα άκρα όρια της διακριτικής του ευχέρειας. Επίσης, αν και πράγματι οι υλικοτεχνικές δομές των ιδρυμάτων, και δη των αρχιτεκτονικών σχολών που προσέφυγαν, δεν επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών όλων των φοιτητών, πάγια διεκδίκησή μας είναι να μπορούν να σπουδάσουν όλοι οι φοιτητές με αξιοπρεπείς όρους. Ο ισχυρισμός λοιπόν της διοικητικής και υλικοτεχνικής ανεπάρκειας δεν μπορεί να αποκόπτει τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα απ’ την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Σημαντικότερη όμως είναι η αρνητική επίδραση που έχει αυτή η απόφαση σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Αυτό που ουσιαστικά κάνει είναι να επιτίθεται στις πραγματικές ανάγκες χιλιάδων οικογενειών που στο πλαίσιο της οξυμένης οικονομικής κρίσης, και όντας τρίτεκνες, πολύτεκνες κτλ, δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους μακριά από την οικογενειακή εστία. Ειδικότερα, στο χρονικό σημείο στο οποίο λαμβάνεται, ακυρώνει τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό πολλών φοιτητών αλλά και μαθητών, καθώς εμμέσως πλην σαφώς εκβιάζει τους τελευταίους να επιλέξουν όχι μόνο τμήμα αλλά ακόμα και αντικείμενο σπουδών με βασικό κριτήριο την εγγύτητα στον τόπο κατοικίας. Ως Αριστερή Ενότητα έχουμε βρεθεί και θα βρισκόμαστε ενάντια σε κάθε μέτρο που βάζει ταξικούς/οικονομικούς περιορισμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θεωρούμε ότι οι Φοιτητικοί Σύλλογοι ανά την επικράτεια αλλά και η ακαδημαϊκή κοινότητα ως σύνολο πρέπει να αντιτεθεί δυναμικά στην εφαρμογή της συγκεκριμένης απόφασης.

Στόχος μας είναι να το επόμενο διάστημα να μπλοκαριστούν στην πράξη τυχόν αντίστοιχες προσπάθειες προσφυγής κατά των μετεγγραφών από άλλα τμήματα ή ιδρύματα. Επιπλέον ως μακροπρόθεσμο στόχο έχουμε την αναβάθμιση και ενίσχυση ποιοτικά και ποσοτικά της φοιτητικής μέριμνας για όλους τους φοιτητές- σπουδαστές ανά την επικράτεια, καθώς και την πρόσληψη του απαραίτητου διδακτικού και διοικητικού προσωπικού για την εκπαιδευτική διαδικασία, ώστε να μην μπαίνουν πραγματικά ταξικοί φραγμοί στο δικαίωμα του καθενός και της καθεμιάς να σπουδάσει σε όποια πόλη της επικράτειας επιθυμεί.

Συγκεκριμένα, η επιστροφή στις Σχολές μετά τις πασχαλινές διακοπές πρέπει να συνοδευτεί από ένα κύμα Γενικών Συνελεύσεων και κινητοποιήσεων εντός των Συλλόγων το οποίο θα στοχεύει όχι μόνο στην νομοθετική επαναβεβαίωση του ευνοϊκού καθεστώτος που εισήγαγε ο 4264/2014 και την διεύρυνση των κριτηρίων του αλλά και στην μη εφαρμογή της απόφασης στην πράξη.

*(«χάριν προστασίας της εύρυθμης λειτουργίας και σεβασμού της πλήρους αυτοδιοικήσεως των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, το άρθρο 16 του Συντάγματος επιβάλλει στον νομοθέτη κατά τη θέσπιση των διατάξεων περί μετεγγραφών:

α) να προβλέπει ανώτατο όριο για τις καθ’ έκαστο ακαδημαϊκό έτος επιτρεπόμενες μετεγγραφές, το οποίο ευλόγως δεν δύναται να υπερβαίνει -συνολικά για τα εξάμηνα σπουδών- ποσοστό 10% επί των κατά το ίδιο ακαδημαϊκό έτος εισαγομένων σε κάθε Σχολή ή Τμήμα υποδοχής και

β) να καθιστά τα όργανα των Σχολών και των Τμημάτων υποδοχής αποφασιστικώς αρμόδια για να εκτιμούν, με ειδικώς αιτιολογημένη κρίση και χωρίς υποχρέωση εξαντλήσεως του ως άνω ορίου, αν και σε ποιο βαθμό επιτρέπουν οι λειτουργικές δυνατότητες τους τη διενέργεια μετεγγραφών κατά το συγκεκριμένο ακαδημαϊκό έτος και ακολούθως να αποφασίζουν επί των σχετικών αιτήσεων των ενδιαφερομένων συνεκτιμώντας και την επίδοση εκάστου εξ αυτών στις σπουδές του».)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΝΟΠΕ

Σε συνέχεια των προηγούμενων ανακοινώσεών μας για την κατάληψη υπό την οποία τελεί η Νομική από την Παρασκευή, και μετά τις τελευταίες εξελίξεις (σκλήρυνση της στάσης των ατόμων που συμμετέχουν στην κατάληψη με απειλές, τραμπουκισμούς, βανδαλισμό των κτιρίων του περίγυρου της σχολής, παραβίαση γραφείων εντός του κτιρίου και κάψιμο βιβλίων) που οδήγησαν στην άσκηση ποινικής δίωξης εκ μέρους του εισαγγελέα και την κατάθεση μήνυσης εκ μέρους του πρύτανη διακρίνεται πλέον ξεκάθαρα το ενδεχόμενο αστυνομικής επέμβασης στο κτίριο.

Ύστερα από μια περίοδο αναβαθμισμένης καταστολής εκ μέρους των προηγούμενων πρυτανικών αρχών απέναντι στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, μέσω της οποίας επιδιώχθηκε η εφαρμογή του δόγματος “ησυχία-τάξη-ασφάλεια” εντός του πανεπιστημίου, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να υπάρξει ρήξη με το καθεστώς έκτακτης ανάγκης του προηγούμενου διαστήματος μέσω της απομάκρυνσης της αστυνομικής καταστολής από το χώρο του πανεπιστημιακού ασύλου και την ταυτόχρονη κατάργηση του ν. Διαμαντοπούλου που απέκδυε το πανεπιστήμιο από το χαρακτήρα του ως άσυλο κοινωνικών αγώνων.

Η παρούσα κατάληψη, ωστόσο, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα αυτή αλλά προτάσσοντας μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για το άσυλο , που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί κινηματική, στην πραγματικότητα υπονομεύει την προσπάθεια που γίνεται για ρήξη με το προηγούμενο καθεστώς και για αποκατάσταση του ασύλου. Παράλληλα υπονομεύει την ίδια την σημασία των προτασσόμενων αιτημάτων πετυχαίνοντας ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο: την περιχαράκωση του κινήματος υπεράσπισης των δικαιωμάτων των κρατουμένων που μέσω τέτοιων πρακτικών αδυνατεί να καταστεί ηγεμονικό στην κοινωνία.

Ως σχήματα της Αριστερής Ενότητας θεωρούμε πως η περιφρούρηση του πανεπιστημιακού ασύλου ανήκει στην ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα και κυρίως στους φοιτητικούς συλλόγους, των οποίων οι διαδικασίες είναι πάντοτε ανοιχτές προς την κοινωνία και τα αιτήματά της αρκεί να γίνονται σεβαστά τα δημοκρατικά κεκτημένα του φοιτητικού κινήματος και οι αποφάσεις για τα μέσα πάλης να λαμβάνονται επίσης μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτό δεν ισχύει αλλά, αντίθετα, η κατάληψη επιβάλλεται αυθαίρετα, ακολουθώντας λογικές απομονωτισμού και περιχαράκωσης.

Ως πολιτική δύναμη που παρεμβαίνει στους φοιτητικούς συλλόγους τασσόμαστε ενάντια σε πρακτικές που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν την υπονόμευση του ασύλου και αφενός εναντιωνόμαστε σε οποιαδήποτε αστυνομική επέμβαση, αφετέρου καλούμε στον τερματισμό της εν λόγω κατάληψης, η οποία με τους όρους που γίνεται αντιτάσσεται πλήρως στον χειραφετητικό χαρακτήρα που θέλουμε να έχει το πανεπιστήμιο ως πραγματικά ελεύθερος κοινωνικός χώρος.

Το άσυλο είναι υπόθεση όλων μας! Όλοι και όλες στη Νομική, στις 10πμ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ 21-22 ΜΑΡΤΗ, ΑΣΟΕΕ

Το πανελλαδικό διήμερο της Αριστερής Ενότητας διεξάγεται σε μια ιστορική συγκυρία για τη χώρα και την Αριστερά . Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, με ισχυρή λαϊκή εντολή, απέρριψε τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό ο οποίος τα τελευταία χρόνια στηρίχτηκε στα μνημόνια, δηλαδή στην υποβάθμιση της παιδείας , της υγείας , της εργασίας , των ζωών μας. Συγκεκριμένα ,ο ρόλος και η λειτουργία του πανεπιστημίου υπέστη γερό πλήγμα από τις μνημονιακές πολιτικές. Η κυριαρχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας απέκλεισε πολλούς φοιτητές από την πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως η σίτιση και η στέγαση . Ακόμη , οι διαγραφές φοιτητών , η αξιολόγηση των ιδρυμάτων σύμφωνα με τις ανάγκες της αγοράς , η διάσπαση του κύκλου σπουδών σε δύο μέρη , είναι κάποιες από τις '' μεταρρυθμίσεις'' που ολοκληρώνουν το προφίλ του πιο ταξικού πανεπιστημίου της μεταπολίτευσης.

Η νέα κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεσμεύτηκε στις προγραμματικές της δηλώσεις ότι θα δικαιώσει τα αιτήματα των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος. Αυτό, όμως, δεν θα πρέπει να φέρει το φοιτητικό κίνημα, το οποίο είχε μάθει να συγκροτείται αμυντικά, σε θέση αμηχανίας αλλ' αντιθέτως να απελευθερώσει μια νέα δημιουργική δυναμική. Τα αιτήματα του προηγούμενου διαστήματος πρέπει όχι μόνο να εξακολουθήσουν να τίθενται αλλά και να αναβαθμιστούν ώστε να στοχεύουν στο καθολικό: σε μια παιδεία δηλαδή που θα είναι εξολοκλήρου και ουσιαστικά δημόσια και δωρεάν για όλους τους φοιτητές και τις φοιτήτριες!

Εμείς ως Αριστερή Ενότητα καλούμε όλους τους φοιτητές να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες στον κοινωνικό τους χώρο, βάζοντας το δικό τους στίγμα και παίρνοντας τους φοιτητικούς συλλόγους στα χέρια τους. Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε πρώτα εμείς μέσα από τις πράξεις μας στις ανάγκες μας ανοίγοντας παράλληλα έναν ευρύ διάλογο με την ακαδημαϊκή κοινότητα συνολικά, ξεπερνώντας τη λογική της ανάθεσης και προτάσσοντας το πανεπιστήμιο των ονείρων μας. Οι συνθήκες μεταβάλλονται και αυτό επιτάσσει και τη δική μας μεταβολή. Το φοιτητικό κίνημα, αυτό που θα παλέψουμε μέσω των δημοκρατικών μας διαδικασιών να στηθεί ξανά στα πόδια του, οφείλει να διαδραματίσει ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα.  Οι ίδιοι οι σύλλογοι να πρωταγωνιστήσουν στην νέα πραγματικότητα και να πρωταγωνιστήσουν στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας όχι με γνώμονα το κέρδος αλλά με γνώμονα τις ανάγκες του κόσμου και της κοινωνίας.

Σε μια συγκυρία που η κυβέρνηση δεν επιτίθεται στην δημόσια και δωρεάν παιδεία και στο δημοκρατικό πανεπιστήμιο είναι η ευκαιρία να θέσουμε θετικά και οραματικά προτάγματα για το πανεπιστήμιο. Οι συλλογικοί αγώνες πρέπει να συνεχίσουν. Πρέπει όμως να συνεχίσουν γιατί ήρθε η ώρα τους να δημιουργήσουν, να πάρουν το μέλλον στα χέρια τους.

Θα παλέψουμε και θα διεκδικήσουμε από σήμερα την οικοδόμηση του πανεπιστημίου των αναγκών μας. Και σε αυτό δεν θα κάνουμε βήμα πίσω.

οι εργασίες του πανελλαδικού διημέρου εδώ

το κείμενο εισήγησης εδώ

Εκδήλωση - Συζήτηση Αριστερής Ενότητας Παντείου

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2015 
στην αίθουσα Σ. Καράγιωργας ΙΙ στις 4 μμ 

Η Αριστερή Ενότητα Παντείου διοργανώνει  εκδήλωση με θέμα 

"Τζιχαντισμός, Ισλαμοφοβία στη Δύση, Κομπάνι : από το σκοταδισμό στον αγώνα για ελευθερία"

(event στο FB εδώ )

Στις 16 Μαρτίου και ώρα 4 μ.μ. στο αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ, η Αριστερή Ενότητα Παντείου διοργανώνει εκδήλωση με θεματικές : τη δράση σύγχρονων φονταμελιστικών οργανώσεων - και τις εκφάνσεις της - φτάνοντας μέχρι την επίθεση στα γραφεία της σατυρικής γαλλικής εφημερίδας Charlie Hebdo, την ταυτόχρονη και ολοένα αυξανόμενη ισλαμοφοβία στη Δύση και τις φωνές αντίστασης απέναντι σε αυτές τις εξτρεμιστικές επιθέσεις, και μέσα στη Μέση Ανατολή, όπως στο Κομπάνι. 

Ομιλητές/ομιλήτριες : 

- Δημοσθένης Παπαδάτος - Αναγνωστόπουλος : Red NoteBook

- Ειρήνη Προμπονά : δημοσιογράφος 105,5 Στο Κόκκινο, μέλος αποστολής στο Κομπάνι.

- Σία Αναγνωστοπούλου : Kαθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλεύτρια ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αχαΐας.

Ανακοίνωση Αριστερής Ενότητας Παντείου για τον περιορισμό ωρών λειτουργίας της βιβλιοθήκης

Τα τελευταία χρόνια στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης συντελέστηκε μια ολομέτωπη επίθεση με σκοπό την πλήρη υποβάθμιση και διάλυση του δημόσιου Πανεπιστημίου.Μεταξύ άλλων,οι απολύσεις διοικητικών(12 απολύσεις στο Πάντειο το 2012) και η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δημιούργησαν ένα ασφυκτικό κλίμα υποστελέχωσης και αδυναμίας κάλυψης λειτουργικών εξόδων το οποίο θέτει σοβαρά ζητήματα λειτουργίας βασικών διοικητικών υπηρεσιών.

Αποτέλεσμα των συγκεκριμένων πολιτικών αποτελεί και η ανακοίνωση της διοίκησης της βιβλιοθήκης του Παντείου που αναγκάστηκε να μειώσει τις ώρες λειτουργίας της (μείωση 4 ωρών κάθε τρίτη και παρασκευή) αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις ανάγκες εργασίας,τόσο ελλείψη προσωπικού, όσο και εξαιτίας των εσωτερικών μετακινήσεων εργαζομένων για την κάλυψη θέσεων που είναι κενές.Βλέπουμε με τον πιο έμπρακτο τρόπο ότι το πανεπιστήμιο αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις λειτουργίες του, υποβαθμίζοντας έτσι την ποιότητα σπουδών και φοιτητικών δικαιωμάτων.

Ως Αριστερή Ενότητα απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη των απολυμένων εργαζομένων του πανεπιστημίου με σκοπό την πλήρη λειτουργία των υπηρεσιών του, καθώς και την στελέχωση με επιπλέον προσωπικό όπου υπάρχει ανάγκη.Παρ΄όλο που η κυβέρνηση η οποία συντέλεσε στην πλήρη διάλυση του πανεπιστημίου αποτελεί παρελθόν, είναι ανάγκη όλοι/ες οι φοιτητές/τριες να διεκδικούμε ένα πανεπιστήμιο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες των φοιτητών/τριών,ένα δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο.

Καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τη βιβλιοθήκη την Τετάρτη 11/3 στις 2 μ.μ

Να κλείσουν ΤΩΡΑ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών και προσφύγων

Μέσα στα χρόνια της κρίσης βιώσαμε παράλληλα με την υποβάθμιση της εργασίας, των κοινωνικών αγαθών και των ζωών μας συνολικά, μια έντονη επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις με κορμό την ΝΔ υλοποιούσαν το σχέδιο της λιτότητας με πολύ σαφή και έντονο ιδεολογικό στίγμα προκειμένου να επιβάλουν τις πολιτικές τους μέσα απ το φόβο και την καταστολή αλλά και να προωθήσουν αυτές τις διεργασίες εντός του κοινωνικού σχηματισμού όπου θα ηγεμονεύουν η μισαλλοδοξία και ο εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των υποτελών. Η εφαρμογή της ακροδεξιάς της ατζέντας και η ασυλία που παρείχε στην εγκληματική δράση της Χ.Α. κατάφεραν να ριζοσπαστικοποιήσουν προς τα δεξιά τμήματα της κοινωνίας, όπως φαίνεται και απ τα τελευταία ποσοστά της Χ.Α., παρά τις όποιες σπασμωδικές προσπάθειες του “κρατικού αντιφασισμού”.

Το μεταναστευτικό ζήτημα ήταν πάντοτε ένα φαινόμενο που αντιμετωπιζόταν με ταξική και ιδεολογική μεροληψία απ την πλευρά των κυρίαρχων. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί η ανυπακοή προς το διεθνές δίκαιο, την ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία για την προάσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων απ την κυβέρνηση “του νόμου και της τάξης”. Πώς αλλιώς μπορούν να ερμηνευθούν οι ρατσιστικές ρητορείες απ τις αρχές του 2000 πως “οι μετανάστες μας παίρνουν τις δουλειές” όταν το εργασιακό καθεστώς του τότε για τους μετανάστες ισχύει με ακόμα χειρότερους όρους για όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες σήμερα. Πώς αλλιώς παραμένουν ατιμώρητοι οι γαιοκτήμονες της Μανωλάδας που πυροβόλησαν μετανάστες-εργάτες γης επειδή ζήτησαν τα δεδουλευμένα τους. Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευθεί ο κυνισμός των πογκρόμ του “Ξένιου Δία” και ο απαράδεκτος εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και κρατητήρια(!), ξεπερνώντας παράνομα ακόμα και τα 18μηνα κράτησης.

Μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο γι αυτά τα κολαστήρια αρκεί για να πειστεί ο καθένας και η καθεμία για το απάνθρωπο της κατάστασης. Απ τα παιδικά πρόσωπα κολλημένα στα σύρματα για να αφουγκραστούν τον “έξω κόσμο” ως τα κοντέινερ όπου ζουν, την πλήρη έλλειψη περίθαλψης και παροχών, τη βιαιότητα και τον βασανισμό απ τις μονάδες καταστολής. Προφανώς μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν έχουν λείψει τα θύματα και οι αυτοκτονίες. Αυτές οι συνθήκες εγκλεισμού, βεβαία, έχουν οδηγήσει αρκετές φορές τους ίδιους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να εξεγερθούν μέσα στα κέντρα κράτησης, κόμματα και φορείς να καταγγείλουν την λειτουργία τους, τους διεθνούς θεσμούς να καταδικάσουν και να επιβάλουν πρόστιμα στη χώρα άλλα και στην ολοένα διευρυνόμενη κοινωνική κατακραυγή.

Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν και εν μέσω μιας μεγάλης πολιτικής ανατροπής μας χαροποιεί ιδιαίτερα η δημιουργία ξεχωριστού τμήματος μεταναστευτικής πολιτικής από την νέα κυβέρνηση. Το ζήτημα της μετανάστευσης έχει παγκόσμιες διαστάσεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό την πίεση της ελληνικής κυβέρνησης θα πρέπει να κληθεί να αναλάβει τις ευθύνες της και να εκπονήσει μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι φράχτες, τα σύμβολα του αποκλεισμού, του εγκλεισμού και της αποτροπής που έχουν στερήσει πολλές ζωές θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας, σε πολιτικές προστασίας των προσφύγων, στην ιθαγένεια για όλα τα παιδιά, στη διαπερατότητα και την ενσωμάτωση των μεταναστών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τη στιγμή που ακόμα και οι αρχές του ανθρωπισμού και του κράτους δικαίου είναι υπό διακύβευση, καλούμαστε να παλέψουμε για μια νέα ηγεμονία υπέρ των φτωχών και των καταπιεσμένων, να παλέψουμε ακόμα περισσότερο για τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων, γιατί δε μπορεί να υπάρξει πραγματική δημοκρατία με εξαιρέσεις. Κι αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε σε κάθε κοινωνικό χώρο και τις σχολές γιατί δε μπορούμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό Πανεπιστήμιο με τα δικά μας προτάγματα παρά μόνο μέσα σε μια κοινωνία της ισότητας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Ως Αριστερή Ενότητα στηρίζουμε τις δράσεις και τα αιτήματα της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας ενάντια στα Κέντρα Κράτησης και καλούμε στη διευρυμένη συνέλευση της πρωτοβουλίας την Τρίτη 17/2 στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, προκειμένου να συνδιαμορφώσουμε ένα κοινό πλαίσιο δράσης και προτάσεων.

Παναθηναϊκή συνέλευση των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας

Να ονειρευτούμε διαφορετικά την καθημερινότητά μας, να δημιουργήσουμε το Πανεπιστήμιο των ονείρων μας!

Σε μία περίοδο που η ένταση της επίθεσης στη νεολαία, τον κόσμο της εργασίας και την κοινωνία οξύνεται, το κράτος εκτάκτου ανάγκης, δηλαδή η διαδικασία επιβολής του κράτους σε αντιδιαστολή με τη διαδικασία απόσπασης συνέναισης μεταπολιτευτικά, επιχειρείται να γίνει κανονικότητα. Αυτό το βιώνουμε σε διάφορες πτυχές της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Αυτό το βλέπουμε από την όξυνση της εργασιακής εκμετάλλευσης (ανεργία, επισφάλεια, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, εργοδοτική τρομοκρατία), την περιστολή των πολιτικών δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας (απαγορεύσεις διαδηλώσεων, λογοκρισία, ποινικοποίηση συνδικαλισμού), την κατασκευή του εσωτερικού εχθρού μέσω της κατάστασης εξαίρεσης (στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές τύπου Γ, διακρίσεις βάσει ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, μεταναστευτικό). Στα καθ’ ημάς, το παραπάνω πλαίσιο περιγράφεται μέσα από τη μετατροπή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας σε παροχή για λίγους και εκλεκτούς και από τον μετασχηματισμό της ίδιας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο και μέσα από τα πιο τρελά όνειρα του νεοφιλελευθερισμού, επιτελείται η πλήρης αναδιάρθρωση του Πανεπιστημίου όπως το ξέραμε από το επιστημονικό μέχρι το εργασιακό πεδίο, με βασικό κορμό αυτής το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου βάσει των επιταγών της Μπολόνια. Η κατάτμηση των ακαδημαϊκών αντικειμένων σε τριετή προγράμματα κατάρτισης βάσει της λογικής ατομικών φακέλων προσόντων και η συνακόλουθη κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων συστήνουν την πρώτη πτυχή της μετάλλαξης του Πανεπιστημίου. Η μετάλλαξη αυτή αποτυπώνεται και στον τρόπο λειτουργίας του. Η διεύρυνση του πεδίου εκμετάλλευσης από τις επιχειρήσεις (εργολαβίες, δίδακτρα ήδη στο μεταπτυχιακό επίπεδο, η μετατροπή σίτισης-στέγασης σε παροχή για λίγους-ες), η αυταρχικοποίηση στον τρόπο λειτουργίας του Πανεπιστημίου (υπερεξουσίες πανεπιστημιακών οργάνων, πειθαρχικά συμβούλια, ποινικοποίηση συλλογικών διαδικασιών) και η πρωτοφανής για τα ακαδημαϊκά δεδομένα πειθάρχηση των υποκειμένων (διαγραφές, όριο σπουδών, σεκιούριτι, face control) ολοκληρώνουν την εικόνα της εκ βάθρων αλλαγής του χαρακτήρα του δημοσίου, δωρεάν και δημοκρατικού Πανεπιστημίου.

Ενάντια στην επίθεση που δέχεται το Πανεπιστήμιο και η οποία συστήνει μια νέα ταυτότητα για την νεολαία, εμείς αντιπαραθέτουμε τα δικά μας οράματα. Το Πανεπιστήμιο είναι για μας χώρος κοινωνικού πειραματισμού που ενισχύει τις συλλογικές διεργασίες που πρέπει να χαρακτηρίζονται απ τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη, το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό και το σεβασμό στο διαφορετικό. Αυτός ο τρόπος διαδικασιών δε μπορεί παρά και να διαπερνά τον τρόπο με τον οποίο κάνουν πολιτική οι συλλογικότητες που στόχο έχουν να υλοποιήσουν στο τώρα το Πανεπιστήμιο των πολλών και των αναγκών τους και καμία θέση σε αυτό δεν έχουν οι καθεστωτικές παρατάξεις (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΑΣΠ). Και ο τρόπος διεκδίκησης αυτού του Πανεπιστημίου δε μπορεί να είναι άλλος από τα χαρακτηριστικά του Πανεπιστημίου των αναγκών και των ονείρων μας. Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να μπει σε διαδικασίες εμβάθυνσης της δημοκρατίας και ουσιαστικής συμμετοχής όλων των φοιτητριών και των φοιτητών σε αυτό στον ορίζοντα μιας νέας αυτοθέσμισης. Μέσα σε αυτούς τους ενδιαφέροντες καιρούς και οι διαδικασίες της Αριστερής Ενότητας έρχονται να βάλουν απ τη δική τους σκοπιά τη δική τους συμβολή στην υπόθεση του κοινωνικού μετασχηματισμού και της πολιτικής των από τα κάτω. 

Παρασκευή 19/12 στις 15:00 στο κτίριο Γκίνη στο κάτω Πολυτεχνείο

Συζητάμε και οργανωνόμαστε στην παναθηναϊκή συνέλευση των σχημάτων της ΑΡ.ΕΝ.

Εκδήλωση - Συζήτηση Αριστερής Ενότητας Παντείου

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014 
στην αίθουσα Σ. Καράγιωργας ΙΙ στις 2 μμ 

Η Αριστερή Ενότητα Παντείου διοργανώνει  εκδήλωση με θέμα 

" Εναλλακτικές Μορφές Ενημέρωσης και αυτοδιαχείριση στο χώρο των media"  

(event στο FB εδώ )

μαζί μας θα είναι: 

Νίκος Σβέρκος : Δημοσιογράφος στην Εφημερίδα των Συντακτών 

Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου : Δημοσιογράφος στο Unfollow 

Μάριος Λώλος : Πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας

Νίκος Μιχαλίτσης : ERTopen The Press Project 

Την κουβέντα θα συντονίζει η

 Μάιρα Ζαρέντη : φοιτήτρια Παντείου και εργαζόμενη στο 3pointmagazine.gr

Για το φοιτητικό κίνημα, για τις νίκες της γενιάς μας, για την ανατροπή τους!

(Ανακοίνωση συντονιστικού σχημάτων Αριστερής Ενότητας)

  Η δυναμική παρουσία του Φοιτητικού Κινήματος για ακόμη μία εβδομάδα στους δρόμους της Αθήνας και της περιφέρειας στα πλαίσια και της Πανεργατικής Απεργίας, καθώς και οι μαζικές γενικές συνελεύσεις σε μια σειρά Φοιτητικών Συλλόγων ορίζουν το πλαίσιο συζήτησης από εδώ και στο εξής. Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες βγαίνουν για άλλη μια φορά στον δρόμο για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα δικαιώματά τους σε παιδεία, εργασία και ζωή με αξιοπρέπεια. Οι υπηρέτες της κυβερνητικής πολιτικής, αυτοί που τσακίζουν την κοινωνία και πετάνε μια ολόκληρη γενιά στο περιθώριο, καλά θα κάνουν να φοβούνται το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα, καλά θα κάνουν να φοβούνται μια γενιά που πλέον δεν έχει σχεδόν τίποτα να χάσει.

  Ως Αριστερή Ενότητα θεωρούμε ότι αυτή τη στιγμή η μάχη για την ανατροπή τους πρέπει να αποτελέσει υπόθεση ενός δυναμικού φοιτητικού και νεολαιίστικου κινήματος, που θα προτάσσει τις ανάγκες μας και θα καταφέρνει να εμπλέκει μέσα σε αυτό την πλειοψηφία των φοιτητών-τριών που πλήττονται από την ασκούμενη πολιτική. Ένα τέτοιο φοιτητικό κίνημα, προκειμένου να μπορεί να εμπνέει και να εμπλέκει τη φοιτητική πλειοψηφία, οφείλει να αναζητά τη νομιμοποιητική του ισχύ στις δημοκρατικές και συμμετοχικές του διαδικασίες, από τη βάση των Φοιτητικών Συλλόγων και τις Γενικές Συνελεύσεις μέχρι τις διαδικασίες συντονισμού και τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων. Θέλουμε ένα φοιτητικό κίνημα που να διεκδικεί τις ανάγκες και τα όνειρα της νεολαίας το οποίο θα υπερβαίνει το άθροισμα συλλογικοτήτων και πολιτικών δυνάμεων.

  Είναι προφανές ότι τα γεγονότα που ακολούθησαν το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της προηγούμενης Τετάρτης (26/11), με κανέναν τρόπο δεν προωθούν το στόχο για ένα συμμετοχικό, δημοκρατικό, αλλά και πολιτικά επικίνδυνο φοιτητικό κίνημα. Η πρωτοβουλία συγκεκριμένης μερίδας συναγωνιστών της ΕΑΑΚ, να μπουν πρωτοβουλιακά στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, δίχως να έχουν εκθέσει αυτή τους τη διάθεση σε καμία συλλογική διαδικασία (από Γενικές Συνελεύσεις μέχρι Συντονιστικά Κατάληψης), συνιστά μεγάλη προβληματική. Μία προβληματική, η οποία ευθύνεται μεταξύ άλλων για τα σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας μέσα στο φοιτητικό κίνημα και η οποία, βασικά, αφήνει εκτός κάθε συνάδελφο και κάθε συναδέλφισσα που θέλουν να συμμετέχουν στις διαδικασίες του συλλόγου και να έχουν λόγο μέσα σε αυτές. Συνάμα, με αυτή την πρωτοβουλία για απόπειρα κατάληψης της Πρυτανείας, δεν μπόρεσε για ακόμη μία φορά να διεξαχθεί το Συντονιστικό Γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων, και γι’αυτό την πολιτική ευθύνη φέρουν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις.

  Εμείς από την πλευρά μας αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη για μια δυναμική απαντήση απέναντι στον Πρύτανη του ΕΚΠΑ, στην κυβέρνηση και τον αυταρχισμό που επιδικνύει και συνολικά σε όσους επιτίθενται αυτή τη στιγμή στο Φοιτητικό Κίνημα. Θεωρούμε όμως ότι καμία τέτοια δυναμική απάντηση δεν θα προκύψει, στο βαθμό που οι πολιτικές δυνάμεις συνεχίσουν να αντιλαμβάνονται τη μοναδική τους αλήθεια ως “αυτονόητη” για το κίνημα, ανεξάρτητα και πάνω από τις δημοκρατικές διαδικασίες που εξελίσσονται μέσα σε αυτό. Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε διαδικασίες όπως το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων ως ουσιαστικές πολιτικές διαδικασίες του Κινήματος, που στη βάση της δημοκρατικής τους οργάνωσης και της μαζικής συμμετοχής σε αυτές, μπορούν να λειτουργούν προωθητικά. Θεωρούμε ότι το Φοιτητικό Κίνημα έχει ανάγκη τέτοιες διαδικασίες, οπότε και είναι επιτακτική ανάγκη η άμεση πραγματοποίηση συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και καταλήψεων την Τετάρτη 3/12 μετά το τέλος της πορείας.
 

  Πρώτη προτεραιότητα παραμένει η οικοδόμηση ενός δυναμικού, μαζικού και πολιτικά επικίνδυνου Φοιτητικού Κινήματος σε πείσμα οποιασδήποτε αυτόκλητης πρωτοπορίας. Τα αδιέξοδα της νέας γενιάς, η διάλυση των πανεπιστημίων μας, η εξαθλίωση μιας ολόκληρης κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μας αφήνει περιθώρια για ανευθυνότητα. Η νεολαία και ειδικά το Φοιτητικό Κίνημα αυτή τη στιγμή μπορεί να αποτελέσει το σημείο αναφορά για το σύνολο της αγωνιζόμενης κοινωνίας. Ας αποτελέσουν οι κινητοποιήσεις των επόμενων ημερών, η νεολαιίστικη κινητοποίηση της 6ης Δεκέμβρη, ημέρα δολοφονίας τους 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αφετηρία για ένα κίνημα που θα επαναθέτει τις ανάγκες εργαζομένων και νεολαίας στο προσκήνιο.

Συνεχίζουμε τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της εξαθλίωσης! 

Συνεχίζουμε να μαχόμαστε απέναντι στον αυταρχισμό του κράτους και της αντιδραστικής διοίκησης Φορτσάκη μέχρι την παραίτησή του!

Συνεχίζουμε ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος, ξαναμοιράζοντας το αστέρι σε όσους κοπιάσουν να 'ρθουν!