κυνήγι μαγισσών τον 21ο αιώνα

*μας δολοφονούν, γιατί γι’αυτούς οι ζωές μας δεν έχουν αξία.

Την περίοδο του μεσαίωνα, γυναίκες εκτελούνταν μαζικά με το πρόσχημα της μαγείας. Οι εκτελέσεις αυτές είχαν κάθε είδους νομιμοποίηση, πρωτίστως δε, νομική στήριξη. Το “κυνήγι μαγισσών” αποτέλεσε ένα εργαλείο καταπίεσης, αποκλεισμού και κοινωνικού ελέγχου της γυναίκας που αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό για τη διατήρηση ενός κοινωνικού καθεστώτος δομημένου από άνδρες για άνδρες, ενός καθεστώτος στο οποίο η θηλυκότητα δεν έχει χώρο.
Σήμερα, η πατριαρχία έχει εσωτερικευθεί σε τέτοιο βαθμό που οι δικαιολογίες και οι αφορμές για μια γυναικοκτονία δεν είναι καν απαραίτητες. Δε χρειάζεται καν να δημιουργηθεί το πλαίσιο εκείνο που θα σταθεί ικανό να την στηρίξει. Είναι το ίδιο το στίγμα του να είσαι γυναίκα που φτάνει και τον 21ο αιώνα, για να θεωρείσαι κτήμα κάποιου λευκού-straight-cis άνδρα, οποίος μέσα από όλα τα προνόμιά του έχει το απόλυτο δικαίωμα να αποφασίζει για το σώμα σου, για τη ζωή και για το θάνατό σου.
Σήμερα συνεχίζει να μπορεί ένας άντρας να σκοτώσει μια γυναίκα γιατί δεν τον υπάκουσε, γιατί τον χώρισε, γιατί δεν ήθελε να κάνει σεξ μαζί του και του αντιστάθηκε, γιατί ερωτεύτηκε το λάθος άνθρωπο, γιατί είπε όχι. Και παραμένουν αυτά τα εγκλήματα “τραγωδίες” εξαιτίας του πάθους ή του πόθου ή για την τιμή της οικογένειας. Και παίζουν οι κυρίαρχοι με τις ζωές μας σα να παίζουν με λέξεις. Και οι γυναίκες; Οι γυναίκες παραμένουν οι εκνευριστικές, υστερικές (στον ίδιο σεξιστικό τόνο με το Μεσαίωνα), οι ανήθικες και προκλητικές που ήταν.

Άλλωστε, η πατριαρχική κουλτούρα και οι τίμιοι εκπρόσωποί της στο καπιταλιστικό σύστημα, από το οποίο τρέφεται και αναπαράγεται, παλεύουν αδιαλείπτως για την κατίσχυση του φαντασιακού του ανθρώπου, που προοδεύει. Η πρόοδος αυτή συνεπάγεται, εκτός των άλλων, ότι η γυναίκα αντιμετωπίζεται ισότιμα, αφού εργάζεται ή ψηφίζει, άρα έχει ισάξια δικαιώματα. Στην πραγματικότητα, η αρρενωπότητα δεν έχει πάψει να είναι τοξική για τόσο για τις ζωές μας όσο και για την υγιή ανάπτυξη όσων χαρακτηρίζονται κοινωνικά ή βιολογικά από αρσενική ταυτότητα και η θηλυκότητα δεν έχει πάψει να καταπιέζεται σε κάθε μορφή έκφρασής της. Στην πραγματικότητα, κανένα δικαίωμα δε μας παραχωρήθηκε ως απότοκο μιας κατάστασης στην οποία οι συσχετισμοί δεν είναι εις βάρος μας. Διαχρονικά, όμως, οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου δε σταματούν να αγωνίζονται απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό και δεν ξεχνούν πως όσα για τους άλλους είναι αστεία, ή αποτελούν ιστορίες βγαλμένες από "μεσαιωνικούς θρύλους", είναι οι ζωές τους.

Έτσι, μέχρι να γίνει κανονικότητα η ίδια αυταξία για κάθε ζωή, μέχρι να σταματήσουν να μας θέλουν νεκρές αν όχι φιμωμένες, μέχρι να σταματήσουμε να φοβόμαστε να βγούμε μόνες τη νύχτα, μέχρι να μη ζούμε πια στο περιθώριο, μέχρι να αρχίσουμε να έχουμε την επιλογή να είμαστε ο εαυτός μας, θα μας βρίσκετε απέναντι σας. Από σήμερα πιο σταθερά από ποτέ.
Γιατί σήμερα, είμαστε πια πιο οργισμένες από ποτέ. Για την Ελένη, για την Αγγελική.
Γιατί, διαφορετικά αύριο θα είσαι εσύ, θα είμαι εγώ.

ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ, Ο ΖΑΚ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ

Πέρασαν ήδη δύο μήνες από τότε που ο Ζακ Κωστόπουλος δολοφονήθηκε στην οδό Γλάδστωνος, μέρα μεσημέρι, σε δημόσια θέα. Δύο μήνες αργότερα, όποιοι και όσοι αποφάσισαν ότι ο Ζακ δεν έχει θέση ανάμεσά μας και πως δεν αξίζει να ζει, δεν έχουν ταυτοποιηθεί. Ήταν ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου που δεν δίστασε να προστατεύσει την ιδιοκτησία του; Ήταν ο χρυσαυγίτης φίλος του που έσπευσε στον χώρο του εγκλήματος για να αποτρέψει έναν αδύναμο και πανικόβλητο άνθρωπο από το να ληστέψει; Ή μήπως τελικά ήταν οι αστυνομικοί που εφάρμοσαν τη συνηθισμένη «πρακτική και σε όποιον αρέσει» και χειροπέδησαν με άγριο τρόπο το αιμόφυρτο σώμα του Ζακ Κωστόπουλου για να αποκαταστήσουν τη δημόσια τάξη; Δύο μήνες αργότερα, δεν χρειαζόμαστε καμία ταυτοποίηση των δολοφόνων του Ζακ. Ξέρουμε πολύ καλά ότι ήταν όλοι όσοι προαναφέρθηκαν μαζί και ξεχωριστά. Ξέρουμε επίσης ότι τεράστια ευθύνη φέρνουν και τα κυρίαρχα ΜΜΕ που δε δίστασαν να αναπαράγουν το αφήγημα του «επίδοξου ληστή και χρήστη ουσιών με το μαχαίρι» και να χαϊδέψουν τα πιο ταπεινά αντανακλαστικά της φασίζουσας κοινωνίας μας σε μια προσπάθεια συγκάλυψης της δολοφονίας. Είναι υπεύθυνοι όσοι «σκότωναν» τον Ζακ, ξανά και ξανά, ακόμα και μετά τον θάνατό του, αφήνοντας τη ζωή του στην κρίση του κάθε φιλήσυχου πολίτη και νοικοκυραίου μέσω τηλεοπτικών γκάλοπ. 

Η δολοφονία του Ζακ δεν είναι μεμονωμένο γεγονός αλλά άλλη μια έκφανση του κοινωνικού κανιβαλισμού που βιώνουμε. Και έχουμε τέτοιες εκφάνσεις πολλές και είναι καθήκον μας να βρούμε τον κοινό παρονομαστή για να δώσουμε μια συνολική απάντηση στην συνολικότερη επίθεση που βιώνουμε καθημερινά. Από τις σφαίρες του Κορκονέα στο σώμα του 15χρονου Αλέξη, τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ενώπιον αστυνομικών από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά μέχρι τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν από 2 χρυσαυγίτες - δεν είναι η πρώτη φορά που η Αστυνομία και τα ΜΜΕ συμμετέχουν και στη συνέχεια συγκαλύπτουν και νομιμοποιούν στην κοινή γνώμη ένα έγκλημα. 

Τόσο η δολοφονία του Ζακ όσο και οι περιπτώσεις Γρηγορόπουλου, Φύσσα, Λουκμάν κ.ο.κ. αποτέλεσαν παραδείγματα εξουδετέρωσης όσων καθιστούσαν απειλή της δημόσιας τάξης. Το τι, δε, απειλεί τη δημόσια τάξη είναι ό,τι παρεκκλίνει από το «κανονικό» (cis άνδρας, λευκός, ετεροφυλόφιλος, ευκατάστατος, πατριώτης). Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι η δημόσια τάξη όχι μόνο δεν μας συμπεριλαμβάνει, αλλά δομείται πάνω στις σορούς μας και η απουσία μας είναι ο μόνος εγγυητής διασφάλισής της. 

Για να φωνάξουμε μέχρι να καταλάβουν πως θα ζήσουμε όπως θέλουμε, για να αποδοθεί η ελάχιστη δικαιοσύνη, για να μην χαθούν και άλλοι Ζακ, για όλες τις Zackie Oh του κόσμου καλούμε σε συγκέντρωση-πορεία στη ΓΑΔΑ το Σάββατο 1 Δεκέμβρη, στις 12ΜΜ με αφετηρία τη γωνία Λεωφ. Αλεξάνδρας και Κηφισίας.

Στις 30 Μάη στηρίζουμε την ενωτική ανατρεπτική αριστερά και το ψηφοδέλτιο της Ενωτικής Αριστερής Πρωτοβουλίας

Αύριο Δευτέρα διεξάγονται οι επαναληπτικές εκλογές σε Πάντειο και Πολιτικό Νομικής. Αύριο στηρίζουμε τα ενωτικά αριστερά ψηφοδέλτια απέναντι στη ΔΑΠ και τις μεθοδεύσεις της, απέναντι στην αποχή και τον ατομικό δρόμο, ανασυγκροτούμε τους φοιτητικούς μας συλλόγους, σπάμε τις αυτοδυναμίες, χτίζουμε το πανεπιστήμιο των αναγκών μας.

Ψηφίζουμε-στηρίζουμε
-Ενωτική Αριστερή Πρωτοβουλία στο Πάντειο
-Ενωτικό ψηφοδέλτιο ΡΑΣ-ΕΑΑΚ / ΑΡΕΝ στο Πολιτικό

ΔΑΠ-ΝΔΦΚ: ΥΠΕΥΘΥΝΗ (Α)ΔΥΝΑΜΗ !

Ανακοίνωση της Ενωτικής Αριστερής Πρωτοβουλίας Παντείου
[Αντί της Σιωπής (ΑΡ.ΕΝ) - ΑΝΑΣΑ ΕΑΑΚ- Αριστερό Δίκτυο Νεολαίας (ΑΡ.ΔΙ.Ν)]

 Την Παρασκευή 20/5 πραγματοποιήθηκε η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή προκειμένου να συζητήσει και να οριστικοποιήσει την τελική ημερομηνία εκλογών, μετά την βίαιη παρεμπόδιση και τελική ακύρωσή τους, την περασμένη Τετάρτη 18/5. Ως Ενωτική Αριστερή Πρωτοβουλία, τοποθετηθήκαμε εξαρχής υπέρ της διεξαγωγής των εκλογών την Τετάρτη 25/5. Αυτή μας η επιλογή δεν βασίζεται σε κάποια εμμονή, αλλά στην πάγια αντίληψή μας, ότι όπως όλες οι συλλογικές διαδικασίες του φοιτητικού κινήματος, έτσι και οι φοιτητικές εκλογές δεν είναι υπόθεση της μίας ή της άλλης πολιτικής δύναμης, αλλά των ίδιων των φοιτητών.

 Βασικό μας κριτήριο είναι η μαζική συμμετοχή του φοιτητικού σώματος, προκειμένου να αποτυπωθεί με τον πιο ηχηρό τρόπο η αποδοκιμασία προς τις πολιτικές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, τους πολιτικούς εγγυητές της μνημονιακής πολιτικής στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Παράλληλα, για μας δεν υπάρχει καλύτερη περιφρούρηση της ελεύθερης εκλογικής βούλησης από μια μαζική, αποφασιστική διαδικασία, στην οποία οι φοιτητές-τριες θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Εκτίμησή μας, από την εκκίνηση μέχρι και την λήξη της διαδικασίας, είναι πως την Τετάρτη 25/5 θα μπορούσε να δοθεί μια άμεση, μαζική και δυναμική απάντηση με τη σχολή γεμάτη και τον σύλλογο ζωντανό, τόσο στις ιδιοκτησιακές λογικές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όσο και στις πρακτικές ωμής επιβολής και τυφλής βίας που στιγμάτισαν την εκλογική διαδικασία της προηγούμενης εβδομάδας.

 Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, φανέρωσε την τεράστια πολιτική κρίση και αμηχανία που επικρατεί στο εσωτερικό της. Εξαρχής πρότεινε ως ημερομηνία την 30η Μάη, μέρα απομακρυσμένη, με Σαββατοκύριακο να μεσολαβεί, κοντά στην έναρξη της εξεταστικής περιόδου. Το γεγονός αυτό προκαλεί ερωτήματα σε σχέση με το αν και κατά πόσο θέλει να εγγυηθεί μια μαζική εκλογική διαδικασία ή να προχωρήσει σε εκλογές "στενού μηχανισμού", με χαμηλή συμμετοχή του φοιτητικού σώματος, προκειμένου να αναχαιτίσει το τεράστιο ρεύμα αμφισβήτησης και καταδίκης που αποτυπώθηκε εκλογικά στις 18 Μάη. Τα στελέχη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, φοβισμένα και αμήχανα, με αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις, αρνήθηκαν να τεθεί το ζήτημα σε ψηφοφορία, μην αναγνωρίζοντας την ΚΕΦΕ ως το νόμιμο εκλεγμένο όργανο που είναι αρμόδιο για τον συντονισμό και την εκτέλεση της εκλογικής διαδικασίας.

 Παράλληλα, εντύπωση προκαλεί τόσο η στάση της Πανσπουδαστικής όσο και της ΠΑΣΠ, οι οποίες με επιτυχία εκτέλεσαν το ρόλο του κομπάρσου στο θέατρο με πρωταγωνιστή την ΔΑΠ, χωρίς να παίρνουν ξεκάθαρη στάση, ενώ επί της ουσίας λειτούργησαν σαν δορυφόροι στη πρόταση της ΔΑΠ να μη γίνει ψηφοφορία.

 Εν τέλει, χωρίς να γίνει ψηφοφορία από το σύνολο των παρατάξεων, αλλά με μια fast-track μεθόδευση από την πλευρά της ΔΑΠ, η πρόταση της Ενωτικής απορρίφθηκε και η πρόταση της ΔΑΠ για εκλογές στις 30 Μάη υπερψηφίστηκε υπό την απειλή πως αν δε γίνουν στις 30 Μαΐου εκλογές, «θα πρέπει να τις κάνουμε μόνοι μας», εκβιάζοντας για μια ακόμα φορά το φοιτητικό σώμα.

 Η Ενωτική Αριστερή Πρωτοβουλία κρίνει αναγκαία τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών στο Πάντειο και γι’ αυτό καλεί το σύνολο των φοιτητών-τριών να δώσουν βροντερό παρόν στις φοιτητικές εκλογές, να πάρουν ξεκάθαρη θέση, να στείλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, δίνοντάς της τη χαριστική βολή, στερώντας της την αυτοδυναμία, ψηφίζοντας για έναν ζωντανό, οργανωμένο και δημοκρατικό φοιτητικό σύλλογο. Στην πιο σημαντική μάχη, αυτή των εκλογών, να γυρίσουμε την πλάτη στον ατομικό δρόμο που προβάλλει ως μόνη λύση η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ.

Στις 30 Μάη στηρίζουμε την ενωτική ανατρεπτική αριστερά και το ψηφοδέλτιο 

της Ενωτικής Αριστερής Πρωτοβουλίας 

"Φοβοῦνται τὴν ἐλπίδα, φοβοῦνται πού ῾χεις φτερὰ ἀητοὺ, φοβοῦνται τὰ τραγούδια μας μὴ τοὺς τσακίσουν." 

Ναζίμ Χικμέτ.

Ανακοίνωση της Ενωτικής Αριστερής Πρωτοβουλίας Παντείου για τα γεγονότα των εκλογών της 18ης Μαΐου και την ακύρωση τους.

Tην Τετάρτη 18 Μαΐου πραγματοποιήθηκε απρόκλητη επίθεση από αγνώστους στο χώρο του Παντείου κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των φοιτητικών εκλογών. Περίπου 15-20 άτομα εισέβαλαν βίαια στο χώρο του πανεπιστημίου, με κράνη, κουκούλες, καδρόνια, πυροσβεστήρες και αλλά αντικείμενα, κατέστρεψαν υλικά της ΔΑΠ, έκαψαν μία κάλπη και έσπειραν ένα κλίμα φόβου και ταραχής στους φοιτητές. Ως φυσικό αποτέλεσμα μεγάλη μερίδα των φοιτητών και μελών σχημάτων και παρατάξεων αποχώρησε, υπό την πίεση της απειλής και του κινδύνου, με αποτέλεσμα η διαδικασία να διακοπεί.

Τέτοιου είδους πρακτικές φυσικά θα ήταν λάθος να αναλυθούν ως αυτόνομα φαινόμενα και αυτό γιατί λαμβάνουν χώρο υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Τη στιγμή που οι κυρίαρχοι περιγράφουν την νεολαία ως τον πιο αδύναμο κρίκο της κοινωνίας, τη στιγμή που ο φοιτητικός σύλλογος αποσυσπειρώνεται και οι πολιτικές του διαδικασίας απομαζικοποιούνται, τη στιγμή που η δυνάμεις του παλιού δικομματισμού καταρρέουν εκλογικά, μια ομάδα αυτόκλητων τιμωρών αποφασίζει να επιβάλλει τον δικό της νόμο και τάξη στο όνομα της κοινωνικής απελευθέρωσης μέσω συγκεκριμένων πρακτικών.

Πρόκειται για πρακτικές ωμής- τυφλής βίας, από ομάδες που αποστρέφονται τον φοιτητικό συνδικαλισμό, που στοχεύουν στη διάλυση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος και που εν τέλει καταλήγουν να παρέχουν πολιτικό χώρο στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και τους εγγυητές της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής να ορθώνουν τον αντιδραστικό τους λόγο γύρω από την κατάργηση του ασύλου, την εμφάνιση πανεπιστημιακής αστυνομίας κ.τ.λ.

Τέτοιου είδους πρακτικές, ειδικά σε συλλόγους πως αυτός του Παντείου, ενισχύουν την τάση που έχει έντονα η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να περιθωριοποιεί τις συλλογικές διαδικασίες, πράγμα που υπογραμμίστηκε από την άμεση αντίδρασή της, που ήταν να αποχωρήσει και να πιέσει σε κατεύθυνση ακύρωσης των εκλογών.

Η βίαιη παρεμπόδιση της εκλογικής διαδικασίας στο Πάντειο, μαζί με την επίσης αναίτια επίθεση που ακολούθησε στη σχολή της Νομικής αλλά και σε άλλες σχολές και τον τραυματισμό δυο αριστερών συναγωνιστών, δεν έχουν να συνεισφέρουν σε τίποτα στην προσπάθεια αναζωογόνησης των φοιτητικών μας συλλόγων, στην επαναφορά της συμμετοχής των φοιτητών στις συλλογικές διαδικασίες και στην ανατροπή των συσχετισμών σε μια σειρά σχολών που φέτος φαίνεται πιο εφικτή από ποτέ μέσα από τα αριστερά ενωτικά ψηφοδέλτια και την διαφαινόμενη πτώση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με τις διασπαστικές τάσεις που υπάρχουν εντός της. Είναι πράξεις που ενισχύουν την συνειδητή αποχή από τις συλλογικές διαδικασίες, την απομαζικοποίηση και την περαιτέρω υπονόμευση των πολιτικών διαδικασιών.

Εμείς από την μεριά μας στεκόμαστε και θα σταθούμε ξεκάθαρα απέναντι σε τέτοιου είδους αυταρχικές, ματσό, επιθετικές συμπεριφορές ωμής- αντικοινωνικής επιβολής, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν πρακτικές με σοβαρό πολιτικό στίγμα. Πρόκειται για πράξεις που επί της ουσίας σαμποτάρουν την ελεύθερη εκλογική και πολιτική έκφραση των φοιτητών και των φοιτητριών μέσα στις σχολές. Οι πρακτικές ενός ιδιότυπου κοινωνικού κανιβαλισμού, είναι ξένες προς τους αγώνες και τις κατακτήσεις του φοιτητικού και λαϊκού κινήματος και ως τέτοιες καλούμε τον φοιτητικό σύλλογο να τις αποδοκιμάσει. Αντίθετα αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό μιας βαθιά καταπιεστικής κουλτούρας που βλέπουμε να ανθίζει γύρω μας, μέσα στο έδαφος της οικονομικής κρίσης, της έντασης της επίθεσης προς δικαιώματα και ελευθερίες, μπροστά στα αδιέξοδα που δημιουργούνται για τη νέα γενιά. Καλούμε τους φοιτητές τώρα όσο ποτέ άλλοτε να μη τρομοκρατηθούν, να στηρίξουν την εκλογική διαδικασία, να πάρουν τη κατάσταση στα χέρια τους κόντρα σε κάθε προσπάθεια κατατρομοκράτησης τους. 

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΙΣ ΛΟΓΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟ ΦΟΒΟ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

(Αντί της Σιωπής-αρεν/ΑΝΑΣΑ-ΕΑΑΚ/ΑΡΔΙΝ)

Στις 18 Μαΐου ψηφίζουμε Ενωτική Αριστερή Πρωτοβουλία (Αντί της Σιωπής-αρ.εν/ΑΝΑΣΑ ΕΑΑΚ/ΑΡΔΙΝ)

Προεκλογικό Δελτίο Αντι-πληροφόρησης

                                                                                                                                           Μάιος 2016

Μετά το καλοκαίρι του 2015 τα πράγματα άλλαξαν άρδην στην ελληνική κοινωνία. Η ήττα ενός σχεδίου ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, η υπογραφή του τρίτου Mνημονίου από τη συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α-ΑΝ.ΕΛ. και η νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών λιτότητας στη μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας και στη βάση της μη εναλλακτικής(TINA), συνθέτει το νέο σκηνικό. Η εμβάθυνση της οικονομικής κρίσης και η προσπάθεια υπέρβασης της από το κεφάλαιο, μέσω μια οξείας καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, βάζει στο στόχαστρο τους εργαζόμενους/-ες και τους νέους/-ες, τα ασθενέστερα και κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η ανεργία των νέων που καλούνται να ανταπεξέλθουν εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης, ξεπερνάει το 60%. Ενδεικτικοί της συνέχισης των πολιτικών λιτότητας, αποτελούν και οι νέοι νόμοι που ψηφίστηκαν(ασφαλιστικό, φορολογικό, περαιτέρω αποσάρθρωση των εργασιακών σχέσων κ.λ.π.) έχοντας στον πυρήνα τους την κατάργηση κοινωνικών κεκτημένων (κοινωνική ασφάλιση, περίθαλψη, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση κ.λ.π.) και την αναζήτηση νέων πεδίων ιδιωτικής πρωτοβουλίας, στηριζόμενοι στα κριτήρια της αγοράς και του κέρδους.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που συνθέτει την συγκυρία, αποτελεί και το προσφυγικό ζήτημα. Ένα φαινόμενο που συντελείται εδώ και καιρό και που το τελευταίο διάστημα έχει πάρει διαστάσεις κρίσης. Από τη μία, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, που δημιουργούν τις τεράστιες προσφυγικές ροές και από την άλλη η ανάλγητη και χωρίς κοινωνικό - ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, πολιτική της Ε.Ε, η οποία σηκώνει φράχτες και κλείνει τα μάτια προς χάριν των αποτελεσμάτων της οικονομικής στρατηγικής της, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό κλίμα σε πολλά επίπεδα. Η ελληνική κυβέρνηση, ακολουθώντας κατά γράμμα τη νεοφιλελεύθερη πεπατημένη και στα πλαίσια της νέας συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας, πραγματοποιεί επαναπροωθήσεις – απελάσεις και συμβάλλει με τον δικό της τρόπο στην απόκρυψη του βασικού αιτήματος και αυτονόητου δικαιώματος των μεταναστών-τριών/προσφύγων, του δικαιώματος στη ζωή και την ορατότητα. Σε αυτό το συγκυριακό πλαίσιο, φαίνεται ότι η νεολαία περιγράφεται ως ο πιο αδύναμος κρίκος ενός πολιτικού παιγνίου, κατά την εξέλιξη του οποίου φαίνεται σα να μην παίζει ιδιαίτερο ρόλο.

Ο χώρος της εκπαίδευσης ως ζωτικό κομμάτι της κοινωνίας, και ως χώρος που ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά της νεολαιίστικης κουλτούρας, βρίσκεται κι αυτός στο στόχαστρο των κυρίαρχων. Η τελευταία πενταετία, περιγράφεται ως ένα χρονικό διάστημα συνεχούς εντατικοποίησης για τα ελληνικά πανεπιστήμια. Η συνέχιση της εφαρμογής των αντιεκπαιδευτικών νόμων Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, υπογραμμίζουν τη συνεχή πορεία της νεοφιλελευθεροποίησης του Πανεπιστημίου, που έχει ως αποτέλεσμα την αποστέρηση του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού χαρακτήρα του. Κύριο χαρακτηριστικό αυτών των νόμων, είναι η συνεχής υποχρηματοδότηση, η οποία συνεπάγεται αδυναμία παροχής δωρεάν και καθολικής σίτισης και στέγασης για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, την συγχώνευση τμημάτων, την μείωση του αριθμού των παρεχόμενων πανεπιστημιακών συγγραμμάτων (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ολοκληρωμένο και πολύπλευρο χαρακτήρα της γνώσης), την συρρίκνωση του πανεπιστημιακού προσωπικού, και την εισαγωγή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των Συμβουλίων Ιδρύματος. Διαμορφώνεται, έτσι, ένα νέο ασφυκτικό πλαίσιο εντός του Πανεπιστημίου, αποκόπτοντας με έναν τρόπο τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, από τις διοικητικές διαδικασίες εντός των σχολών τους (συνδιοίκηση) αφαιρώντας τους έτσι το δικαίωμα του λόγου της παρέμβασης, καθώς και της ανάληψης θεσμικού ρόλου ως προς τη διαμόρφωση της φοιτητικής καθημερινότητας.

Μια βασική προβληματική του φοιτητικού μας συλλόγου, είναι ότι αδυνατούμε να συγκροτήσουμε αντιστάσεις εντός των σχολών μας. Όλα αυτά συνοδεύονται από την έντονη τάση της νεολαίας να απαξιώνει τις πολιτικές διαδικασίες και να απομακρύνεται συλλήβδην από την πολιτική. Στο τέλος της μέρας, αδυνατεί να αντιληφθεί το Πανεπιστήμιο ως κοινωνικό χώρο. Προς ενίσχυση των παραπάνω, η καθεστωτική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ συμβάλλει στην περαιτέρω αποσυσπείρωση των συλλογικών διαδικασιών. Συγκεκριμένα, η ΔΑΠ, ως η κατεξοχήν πολιτική δύναμη που υπερασπίζεται τη νεοφιλελευθεροποίηση του Πανεπιστημίου και ως βασικός φορέας μιας κουλτούρας εμπορευματοποιήσης της πολιτικής, προωθεί ένα πρότυπο πελατειακών σχέσεων, όπου η παροχή σημειώσεων και λοιπών διευκολύνσεων (μπουζούκια, βεβαιώσεις σε «επιστημονικά» «σεμινάρια») εξαργυρώνεται με την ψήφο και την εκλογική στήριξη. Ακόμα, απαξιώνει τις γενικές συνελεύσεις του φοιτητικού συλλόγου, είτε μέσω της απουσίας της, είτε προπαγανδίζοντας μια στρεβλή εικόνα σε σχέση με αυτές. Διαμορφώνει, έτσι μια συλλογική αντίληψη για την πολιτική, η οποία παρουσιάζεται σαν κάτι που δε μας χωράει, που δε μας αφορά και δεν μπορεί να παράξει αποτελέσματα για τις ζωές μας εντός και εκτός Πανεπιστημίου. Οι πρακτικές αυτές λειτουργούν υποστηρικτικά προς την στροφή στον ατομικό δρόμο.

Τι είναι το Αντί της Σιωπής

Το Αντί της Σιωπής από την δεκαετία του 90'είναι μία αυτόνομη αριστερή φοιτητική συλλογικότητα που δραστηριοποιείται στο Πάντειο. Δεν έχει ιεραρχικές δομές (είναι σχήμα, όχι παράταξη) και τα μέλη του συμμετέχουν με τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις. Είναι αυτόνομο, δηλαδή δεν ελέγχεται ούτε κατευθύνεται από κανένα κόμμα ή οργανισμό. Επιλέγει να παράγει μόνο του τις πολιτικές του αποφάσεις. Ως Αντί της Σιωπής, επιδιώκουμε μέσω της καθημερινής μας παρέμβασης, την δημιουργία του Πανεπιστημίου των Αναγκών μας . Ενός δημόσιου, δωρεάν πανεπιστημίου, που προτεραιότητά του θα αποτελεί η υπεράσπιση του δικαιώματος όλων στην Παιδεία αλλά και οι ανάγκες του κάθε φοιτητή/-ιας. Παλεύει για την κατάργηση κάθε εξουσιαστικής και καταπιεστικής σχέσης, από την ταξική μέχρι αυτή του φύλου, της φυλής κ.λ.π. Συμμετέχει και δραστηριοποιείται ενεργά στους διάφορους κοινωνικούς αγώνες, τα κινήματα και τις εξεγέρσεις καθώς και στα καθημερινά Παντειακά δρώμενα, παλεύοντας για καλύτερες συνθήκες δημόσιας Παιδείας. Μέσω της καθημερινής μας συμμετοχής και δράσης σε αντιφασιστικές , αντιρατσιστικές , αντισεξιστικές δομές , φεστιβάλ αλλά και πρωτοβουλίες εντός και εκτός της σχολής όπως είναι η LGBTQI+ παντείου, η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης φοιτητών/-ιών Παντείου σε πρόσφυγες και μετανάστες/-ιες, οι προβολές ταινιών και άλλα, επιδιώκουμε να αντιταχθούμε στο κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο πρότυπο που επικρατεί στο Πανεπιστήμιο με βασικό εκφραστή του την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και να προτάξουμε ένα διαφορετικό πολιτιστικό αντιπαράδειγμα. Συντονίζει την δράση του πανελλαδικά με άλλα σχήματα της Αριστερής Ενότητας.

Για μια νέα φοιτητική αριστερά

Σε μία τέτοια συνθήκη και μετά από μία περίοδο έντονης αυτοκριτικής, καλούμαστε να δημιουργήσουμε εναν συγκροτημένο πολιτικό λόγο, προκειμένου να εκμηδενιστεί η κρίση εκπροσώπησης στους φοιτητικούς συλλόγους. Θεωρούμε ότι εργαλείο στα παραπάνω αποτελούν τα αριστερά ενωτικά εγχειρήματα. Από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς σε πάρα πολλές σχολές ανά την Ελλάδα έχουν ξεκινήσει ανασυνθετικές διαδικασίες μεταξύ των αριστερών δυνάμεων. Σε αυτή τη βάση, και στο Πάντειο στηρίζουμε την ενωτική συμπόρευση με τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ και του ΑΡΔΙΝ και την ανασυνθετική διαδικασία που προκύπτει απο αυτή. Αντιλαμβανόμενοι τις νέου είδους σχέσεις συντροφικότητας και την καινούργια συγκρουσιακή δυναμική, που προκύπτουν από την μετωπική μας συμπόρευση, προσανατολιζόμαστε σε μια δυναμική διεκδίκηση μέσω μιας κοινής παρέμβασης και δράσης εντός του φοιτητικού συλλόγου που θα αφήσει το δικό της ριζοσπαστικό στίγμα και θα έχει τα μάτια στραμμένα στις φοιτητικές ανάγκες, όπως αυτές προκύπτουν μέσα απο την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Αφήνοντας πίσω παθογένειες του παρελθόντος και τις προβληματικές εντός της αριστεράς να ορματιστούμε ένα νέο μοντέλο που θα μπορεί να παράγει πολιτική και να εμπλέκει φοιτητές και φοιτήτριες. Στο κομμάτι των φοιτητικών εκλογών, δεν αποτελούν για μας μια αποστειρωμένη διαδικασία καταγραφής των δυνάμεων μας αλλά ένα ακόμη βήμα στη συγκρότηση ενός αριστερού μετωπικού πόλου μέσα στις σχολές που θα μπορεί να αντιπαλέψει τις λογικές της ΔΑΠ και να ψηλαφίζει ένα Πανεπιστήμιο και μια φοιτητική Αριστερά στις ανάγκες του σήμερα.

          Στις 18 Μαΐου ενάντια στην ανάθεση και την αποχή ψηφίζουμε-στηρίζουμε :

Ενωτική Αριστερή Πρωτοβουλία

ΑΝΑΣΑ-ΕΑΑΚ/Αντί της Σιωπής(ΑΡΕΝ)/ΑΡΔΙΝ

Ανακοίνωση για την καταστολή της ειρηνικής διαμαρτυρίας της ΑΡΕΝ για το προσφυγικό

Σήμερα το πρωί, Τρίτη 19/4, πραγματοποιήθηκε ακτιβισμός των σχημάτων της Αριστερής Ενότητας Αθήνας για τους οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες, τους πνιγμούς στο Αιγαίο και τις επαναπροωθήσεις – απελάσεις που πραγματοποιεί η Ελληνική Κυβέρνηση στα πλαίσια της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας. Με την ολοκλήρωση της ειρηνικής διαμαρτυρίας, μηχανές της ομάδας ΔΙΑΣ που συμπεριφέρθηκαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο καταστολής και βίας σαν τις δυνάμεις των Δέλτα, κυνήγησαν τους αγωνιστές/στρίες εν μέσω κυκλοφορίας στη λεωφόρο Κατεχάκη. Οι εντολές τους ήταν σαφείς: να ξυλοκοπήσουν και να προσαγάγουν τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές.Φαίνεται ότι για το ελληνικό κράτος εκτός από τους μετανάστες, εχθρό αποτελούν όσοι και όσες αγωνίζονται για τα δικαιώματα των κατατρεγμένων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρο πως καταπνίγει κάθε αγωνιζόμενη φωνή και πάντα με τη βοήθεια των κατασταλτικών μηχανισμών.

Δεν υποχωρούμε! Η αλληλεγγύη μας θα σπάσει τα δεσμά του φόβου και τα σύνορα της ντροπής!

Φεστιβάλ Αντί της Σιωπής

Το Αντί της Σιωπής επαναοικειοποιείται το δημόσιο χώρο του Πανεπιστημίου και στα πλαίσια του καθιερωμένου ταυτοτικού φεστιβάλ διοργανώνει 2ήμερο εκδηλώσεων στον Κήπο του Παντείου!

-Δευτέρα 18/4, 2μμ Θέμα : "Πειθάρχηση των σωμάτων στα κυρίαρχα έμφυλα πρότυπα".
Εισήγηση από την Ελιάνα Καναβέλη, υποψήφια διδάκτορα στο τμήμα κοινωνιολογίας του Παντείου

-Τρίτη 19/4, 1μμ Θέμα : "Λογοκρισία στην Τέχνη: μια συζήτηση για τον πολιτισμό σε εποχές κρίσης".

Θα ακολουθήσει κοκτέηλ πάρτυ στον Κήπο 

Στο χώρο θα υπάρχουν εκθέσεις για το προσφυγικό, το πολιτικό τραγούδι και την ιστορία του Αντί της Σιωπής.

Ενωτικό κάλεσμα στις αριστερές δυνάμεις του Παντείου.

Η υπογραφή του Μνημονίου το καλοκαίρι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η επακόλουθη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και η πλήρης ενσωμάτωση του στο μονόδρομο της λιτότητας άλλαξαν άρδην τις κοινωνικές συνθήκες. Το θετικό κλίμα των προηγούμενων μηνών αντικαταστάθηκε από κλίμα συλλογικής ήττας, οι κοινωνικές δυναμικές που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ανακόπηκαν βίαια ενώ και τα κόμματα της Αριστεράς (ή τελος πάντων της Αριστεράς πλην ΚΚ) βρέθηκαν εκτός κοινοβουλίου. Η συνθήκη αυτή όμως επηρέασε συνολικά την εικόνα της Αριστεράς. Είναι φανερό ότι συνολικά όλες οι πτυχές του χώρου επηρεάστηκαν αρνητικά από την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ είτε συμφωνούσαν είτε όχι με το εγχείρημα του. Η απομαζικοποίηση, η δυσκολία διατύπωσης εναλλακτικής ή έστω εναλλακτικού προτάγματος είναι στοιχεία που απαντώνται σε όλο το φάσμα των αριστερών συλλογικοτήτων.

Στο χώρο της Παιδείας η νομιμοποίηση του καθεστώτος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου από την τωρινή ηγεσία Φίλη παγιώνει την πολιτική περικοπών και υποβάθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ οι μέχρι τώρα πληροφορίες για το νόμο Φίλη δείχνουν ότι θα πρόκειται για ένα ακόμη πλήγμα στο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Την ίδια στιγμή, η απουσία μαζικού και έντονα πολιτικού φοιτητικού κινήματος τα προηγούμενα χρόνια δεν μας προκαταβάλει ιδιαίτερα θετικά. Ειδικότερα στο Πάντειο, ο φοιτητικός σύλλογος είναι σε αδράνεια: οι γενικές συνελεύσεις δεν συγκεντρώνουν την απαιτούμενη απαρτία, το ΔΣ του συλλόγου, στο οποίο έχει η ΔΑΠ την απόλυτη πλειοψηφία, συνεδριάζει σπάνια, κλπ.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, ως Αντί της Σιωπής, αναγνωρίζουμε ότι καμία αριστερή συλλογικότητα στις παραπάνω συνθήκες, δεν μπορεί να πετύχει υλικές νίκες στο σήμερα από μόνη της, γι αυτό το λόγο προκρίνουμε τις μετωπικές ενωτικές πρωτοβουλίες ως τη μόνη απάντηση στη βίαιη πολιτική των κυρίαρχων. Καλούμε λοιπόν τις αριστερές δυνάμεις της σχολής σε κοινό συντονισμό σε πρώτη φάση γύρω απ τα ζητήματα της σχολής αλλά και σε συζήτηση σχετικά με τα κεντρικά πολιτικά ερωτήματα. 

Να μην τους αφήσουμε σε ησυχία

Στη σημερινή Γενική Απεργία έγινε ξεκάθαρο γι άλλη μια φορά ότι δύο κόσμοι βρέθηκαν αντιμέτωποι. Από τη μία ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία και οι συνταξιούχοι που καλούνται και πάλι να «βάλουν πλάτη στον εθνικό σκοπό» και από την άλλη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που με ΜΑΤ και καταστολή προσπάθησε να διαλύσει μια μαζικότατη απεργία προκειμένου δώσει το στίγμα μιας νέας εποχής πειθάρχησης σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Ως Αριστερή Ενότητα έχουμε διαλέξει πλευρά. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε με τους φοιτητές που σπουδάζουν ξέροντας ότι το πτυχίο τους δε θα έχει κανένα αντίκρισμα, με τους νέους που δουλεύουν ανασφάλιστοι παράλληλα με τις σπουδές τους, με τους εργαζόμενους που καλούνται να πληρώσουν περισσότερα και από αυτά που έχουν, με τους μετανάστες που δουλεύουν σε συνθήκες δουλείας, με τους συνταξιούχους που δε θα έχουν λεφτά ούτε για τα φάρμακά τους. Με τους αδύναμους που παρά τα χτυπήματα δεν παύουν να σηκώνουν το κεφάλι και να πλημμυρίζουν τους δρόμους όπως έγινε σήμερα στη Γενική Απεργία. Απέναντι σε αυτό τον κόσμο καλείται να λογοδοτήσει η κυβέρνηση και όχι απέναντι στις τρόικες και τα μεγάλα συμφέροντα που κάποτε κατήγγειλε.

Γι άλλη μια φορά φάνηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, το πώς και πάλι μια κυβέρνηση στην υπηρεσία των μνημονίων και των πολιτικών λιτότητας, επιστρατεύει τους ένστολους στρατούς της προκειμένου να επιβάλει την «τάξη και την ασφάλεια» της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της αναξιοπρέπειας. Ως Αριστερή Ενότητα θέλουμε να καταγγείλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα ΜΑΤ και τις υπόλοιπες δυνάμεις καταστολής για τη στοχευμένη επίθεση στο μπλοκ των φοιτητικών συλλόγων. Μια επίθεση που ξεκίνησε από το Σύνταγμα, συνεχίστηκε σε όλο το μήκος της οδού Πανεπιστημίου και ολοκληρώθηκε στην Ομόνοια με δακρυγόνα, χημικά και φωτοβολίδες κρότου λάμψης. Πρόκειται για ένα όργιο καταστολής που θύμισε αρκετά αντίστοιχα μνημονιακά αστυνομικά «ντου» της προηγούμενης πενταετίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που στο όνομα της αριστεράς υιοθετεί τις πιο αντιδραστικές πρακτικές απέναντι στο κίνημα και τις διεκδικήσεις του, να ξέρει ότι θα μας βρει μπροστά της στα φοιτητικά αμφιθέατρα, στις μαζικές συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις και στις διαδηλώσεις που θα οργανώσουμε το επόμενο διάστημα μαζί με τους εργαζόμενους. Όσο και να το θέλουν ο κόσμος δεν τρομοκρατείται ούτε παραιτείται. Αντιθέτως καταλαβαίνει με ακόμη πιο σαφή τρόπο ότι από τη μια μεριά είμαστε εμείς και από την άλλοι είναι αυτοί. Ή θα τους ανατρέψουμε ή θα μας συντρίψουν.

Η σημερινή απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό που έρχεται να τσακίσει γι άλλη μια φορά τους «από κάτω», να αποτελέσει το πρώτο βήμα μιας σειράς κινηματικών πρωτοβουλιών ώστε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους. Απέναντι στην κυβέρνηση, την τρόικα, το κεφάλαιο, τα ΜΑΤ και τα χημικά τους ο κόσμος να οργανώσει τους αγώνες του και να ξαναβγεί στο δρόμο κατά χιλιάδες όπως έκανε σήμερα.

Όσο και να το θέλουν, δεν πρόκειται να τους αφήσουμε σε ησυχία.

Πανελλαδικό Συντονιστικό Αρ.Εν.

Να τους σταματήσουμε: ΟΧΙ στο νέο ασφαλιστικό

Σε λίγες ημέρες, πρόκειται να έρθει προς ψήφιση στη Βουλή το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο . Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ λοιπόν, έχοντας αποδεχτεί πλήρως το ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), αυτή τη στιγμή ετοιμάζεται να περάσει ένα από τα πιο βαθιά νεοφιλελεύθερα και αντεργατικά νομοσχέδια που έχει ψηφίσει ποτέ το Κοινοβούλιο, ένα νομοσχέδιο που αποδομεί περαιτέρω τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Η τελική μορφή του νομοσχεδίου μάλιστα, αναμένεται να προκύψει μετά από «διαβούλευση» με Τρόικα και ΔΝΤ και να περιλαμβάνει ακόμη πιο σκληρές «μεταρρυθμίσεις».
Διαβάζοντας το προσχέδιο του νέου ασφαλιστικού, βλέπει κανείς τα άδικα μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, καθώς και άδικα μέτρα σε βάρος της νέας γενιάς των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι θα κληθούν να πληρώσουν αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές, που σε κάποιους κλάδους θα είναι ισοπεδωτικές,ιδιαίτερα στους ελεύθερους επαγγελματίες και στους αγρότες, και παράλληλα δυσχεραίνει τους όρους που βγαίνουν στη σύνταξη.

Πέραν, όμως, από τα παραπάνω, το νέο νομοσχέδιο έρχεται να «χτυπήσει» και εμάς τους ίδιους, ως μελλοντικούς εργαζόμενους. Το νέο ασφαλιστικό θέτει υποχρεωτική εισφορά ακόμα και στους άνεργους ελεύθερους επαγγελματίες και αυξάνει υπερβολικά τις εισφορές για τους νεοεισερχόμενους, με πιο κραυγαλέο το παράδειγμα των μηχανικών, όπου το ποσό που θα καλούνται να καταβάλουν ξεπερνάει το 70% του εισοδήματος τους. Ταυτόχρονα, σπρώχνει τους νέους εργαζόμενους στη «μαύρη» εργασία, προκειμένου να αποφύγουν τις υπερβολικά υψηλές εισφορές και δίνει χώρο στην εργοδοσία για την περαιτέρω εκμετάλλευσή τους.

Είναι ξεκάθαρο ότι το νέο νομοσχέδιο έρχεται να μας επιβάλλει ένα μέλλον «μαύρης» και ανασφάλιστης εργασίας, χαμηλών και ελαστικών μισθών και συνθηκών εργασίας και θα οδηγήσει πολλούς νέους στη μετανάστευση, προκειμένου να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Γι αυτούς τους λόγους, έχουμε το χρέος να μην αφήσουμε να περάσει το νέο νομοσχέδιο. 
Δεν θα σταματήσουν, αν δεν τους σταματήσουμε ΕΜΕΙΣ.

ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ, λοιπόν, στη Γενική Απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό τη Πέμπτη 4/2 στις 11:00 στο Μουσείο.

Συντονιστικό Σχημάτων Αρ.Εν

Τα μεταρρυθμιστικά τους σχέδια δεν θα περάσουν

Στο σημερινό δεύτερο κάλεσμα του Υπουργείου Παιδείας για εθνικό διάλογο (με ειδικές προσκλήσεις και φρούρηση), σχετικά με την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση δόθηκαν δυο πολύ διαφορετικές απαντήσεις. Η πρώτη από τη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και την υπό διαμόρφωση παράταξη της στα πανεπιστήμια, μια απάντηση υποταγής και συναίνεσης. Οι «συνάδελφοι» μας,  πιστοί στις παραδόσεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, επέλεξαν να συμμετέχουν και να νομιμοποιήσουν -ως εκφραστές των φοιτητών- το νομοσχέδιο Φίλη, το οποίο δεν επερωτά κανένα από τα προηγούμενα αντιδραστικά νομοσχέδια. Δεν απασχόλησαν τους «συναδέλφους» μας τα όσα προβλέπονται στο εν λόγω νομοσχέδιο, όπως δεν τους απασχόλησε ούτε η μείωση του προϋπολογισμού ή oι απολύσεις (sic αξιολογήσεις)  εκπαιδευτικών, παρά τις τεράστιες ελλείψεις, που προανήγγειλε ο πρόεδρος της επιτροπής διαλόγου.

Σε αυτό τον προσχηματικό διάλογο λοιπόν, έγινε ξανά φανερό ότι το πραγματικό φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα δεν θα συμμετάσχει. Η σημερινή συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε  από συλλόγους εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ΕΛΜΕ, εκπαιδευτικοί φορείς και φοιτητικούς συλλόγους, κατόρθωσε να μπλοκάρει τη διεξαγωγή του «διαλόγου».  Φοιτητές – εργαζόμενοι – καθηγητές  έδωσαν το πρώτο δείγμα ενός αγώνα που πρέπει να δοθεί από κοινού, ενός αγώνα υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης ενάντια στις νεοφιλελεύθερες και μνημονιακές επιλογές στον χώρο της Παιδείας.

Η κυβέρνηση, έχοντας εξοπλιστεί με την  εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ για τα πανεπιστήμια,έχοντας δηλώσει ανοιχτά τη δέσμευση και υποχρέωσή της προς τα υπερεθνικά κέντρα(ενδεικτική η απόσυρση του ν/σ Μπάλτα μετά τη συμφωνία της 13.07) για σχετικές μεταρρυθμίσεις, έχει μόνο μία απάντηση να αναμένει από πλευρά μας και από όλες τις κινηματικές δυνάμεις:  αυτή της οργανωμένης και δυναμικής αντίστασης.  Ο «διάλογος» για την παιδεία δεν μπορεί παρά να δοθεί στους δρόμους, στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Δεν μπορεί παρά να αφορά τις ανάγκες της νεολαίας, των εκπαιδευτικών, των ανέργων – της κοινωνικής πλειονότητας και όχι του κεφαλαίου.

Καμία συναίνεση, καμία προσμονή, οι φοιτητές στην πρώτη τη γραμμή

Τα μεταρρυθμιστικά  τους σχέδια ΔΕΝ  ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ.

ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Για ακόμα μια φόρα η εξεταστική περίοδος δεν ξεπερνά τις 12 μέρες, κάτι το οποίο πλέον τείνει να γίνει συνήθεια για τους φοιτητές του Παντείου. Ο ελάχιστος αυτός χρόνος δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των φοιτητών αλλά ούτε και στις υπάρχουσες υλικο-τεχνικές υποδομές του πανεπιστημίου. Τα διπλά μαθήματα, ο συνωστισμός στις αίθουσες και οι πολύωρες προφορικές εξετάσεις είναι κάποια από τα προβλήματα  που θα αντιμετωπίσουν όλοι οι φοιτητές στη διάρκεια αυτού του συμπιεσμένου προγράμματος. Συνδυαστικά η έλλειψη καθηγητικού και διοικητικού προσωπικού εντείνει την δυσκολία πραγματοποίησης των εξετάσεων με σωστό τρόπο.

Φυσικά η καθιέρωση αυτού του μοντέλου εξεταστικής και συνολικά η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών εντάσσεται στα πλαίσια του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου , το οποίο προσπαθεί να επιβάλει μια νέα φοιτητική καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα στην οποία ο φοιτητής θα πηγαίνει από μάθημα σε μάθημα χωρίς να μπορεί να παρακολουθήσει την μεταστροφή που θα γίνεται και στο διοικητικό (απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων ,χρηματοδότηση) αλλά και στο εκπαιδευτικό κομμάτι(προγράμματα σπουδών, επαγγελματικά δικαιώματα).

Στην βάση της αναγκαιότητας που υπάρχει θεωρούμενο αναγκαίο ο Φοιτητικός Σύλλογος να συζητήσει για το συγκεκριμένο θέμα και να διεκδικήσει την αύξηση του χρόνου της εξεταστικής περιόδου στις τρείς εβδομάδες. Σε μια περίοδο που κανένας δεν φαίνεται να υπολογίζει  τους φοιτητές, μόνο οι δικοί μας αγώνες μπορούν να γίνουν αιχμή για να διεκδικήσουμε ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών και εξεταστικές που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες μας.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΑΝΟΙΧΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΣΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ.

ΑΝΑΣΑ ΕΑΑΚ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ-ΑΡΕΝ

Κάλεσμα αλληλεγγύης την Δευτέρα 11/1 στις 9 στο μικτό ορκωτό δικαστήριο

Στις 9 Οκτωβρίου τους 2012, ημέρα κατά την οποία η καγκελάριος Μέρκελ επισκεπτόταν την Αθήνα, σε καιρούς συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, προκειμένου να επισφραγίσει το δόγμα της λιτότητας και της καταστολής, πραγματοποιήθηκαν σε όλην την Ελλάδα και στο κέντρο της Αθήνας συγκεντρώσεις αντίστασης και ανυπακοής. Μέσα σε αυτούς τους καιρούς του αυταρχισμού η ελληνική κοινωνία, με προεξέχουσα την νεολαία, όρθωσε τις δικές της αντιστάσεις που παρόλη την καταστολή και την ματαίωση που βιώνουμε παραμένουν οι παρακαταθήκες μας για έναν άλλο κόσμο που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Προφανώς και εκείνη την μέρα όσοι-ες αγωνίζονται στοχοποιήθηκαν παραδειγματικά, μέσα από ακραία κατασταλτικά μέσα της Ελληνικής Αστυνομίας, που δε δίστασε μάλιστα να δημιουργήσει κλίμα τρομοκρατίας, με την προσταγή των αρμοδίων υπουργείων, συγκροτώντας ζώνες αποκλεισμού του κέντρου της Αθήνας που απαγόρευαν τις συγκεντρώσεις και να προβεί τελικά εκείνη την μέρα σε 24 αναίτιες συλλήψεις και 220 προσαγωγές.

Μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκεται και ο συμφοιτητής μας Αλέξανδρος Τ, μέλος του Φοιτητικού Συλλόγου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ και αγωνιστή της ΑΡΕΝ, ο οποίος συνελήφθη από δυνάμεις των ΜΑΤ που διέλυαν την συγκέντρωση και διώκεται αναίτια για ποινικές πράξεις που ποτέ δεν επιχείρησε! Εκφράζουμε την αμέριστη αλληλεγγύη μας και απαιτούμε την παύση κάθε δίωξης και την άμεση αθώωση των συλληφθέντων.

Οι αγώνες δεν καταστέλλονται,

το δίκιο το έχουν όσοι και όσες αγωνίζονται.

όλοι και όλες στο μικτό ορκωτό δικαστήριο δευτέρα 11/1, 9μμ.

ΠΑΡΤΥ οικονομικής ενίσχυσης και αλληλεγγύης

Η φετινή χρονιά ξεκινάει με μια μεγάλη ευθύνη για τον κόσμο του κινήματος.

Πώς με κάθε τρόπο και μέσο, με κάθε δυνατή προσπάθεια δεν θα πραγματοποιηθεί η έκδοση των 5 φοιτητών στις ιταλικές αρχές, με μόνη κατηγορία την συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις για την πρωτομαγιά στο μιλάνο.

Στο πλαίσιο του κινήματος αλληλεγγύης, διοργανώνουμε από κοινού οι δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος ΑΡΕΝ, ΕΑΑΚ και ΑΡΔΙΝ πάρτυ για την κάλυψη των υπέρογκων δικαστικών εξόδων των 5 συμφοιτητών μας.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Όταν η καταστολή δεν γνωρίζει όρια, η αλληλεγγύη δεν γνωρίζει σύνορα

*Κείμενο του Αντί της Σιωπής(ΑΡ.ΕΝ) για το προσφυγικό

Με αφορμή τις τεράστιες προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές των τελευταίων μηνών, στο δημόσιο λόγο έχει κυριαρχήσει το προσφυγικό ζήτημα. Εξαιτίας της εμπόλεμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή, δηλαδή του εμφυλίου πολέμου στη Συρία και των επακόλουθων πολεμικών επεμβάσεων των δυτικών δυνάμεων, εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους προς αναζήτηση καλύτερης διαβίωσης στην Ευρώπη. Σε αυτό τους το ταξίδι έχουν να αντιμετωπίσουν την σκληρή ευρωπαϊκή αντιμεταναστευτική πολιτική, αποτέλεσμα της οποίας είναι τα χιλιάδες ναυάγια στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο (Λαμπεντούζα, Φαρμακονήσι κ.α)

Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες  υιοθετούν, στην προσπάθεια αντιμετώπισης της προσφυγικής κρίσης, σκληρές αντιμεταναστευτικές πολιτικές, ορθώνοντας φράχτες, ενισχύοντας τη frontex, χτίζοντας μια Ευρώπη-Φρούριο.  Με την τεχνητή δημιουργία του μεταναστευτικού κινδύνου, η Ευρώπη οχυρώνεται πίσω από την ιδέα της «ασφάλειας», αντιμετωπίζοντας εχθρικά οτιδήποτε ξένο, υποβιβάζοντας την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ειδικά μετά τα γεγονότα στο Παρίσι και τα χτυπήματα του ISIS, η  αντιμεταναστευτική ρητορεία έχει ενταθεί, το καθεστώς έκτακτης ανάγκης παγιώνεται επηρεάζοντας αρνητικά όχι μόνο τους πρόσφυγες αλλά και τους ίδιους τους ευρωπαίους πολίτες.  Την ίδια στιγμή ο ακροδεξιός ρατσιστικός λόγος ηγεμονεύει σε επίπεδο κυρίαρχης αφήγησης και οι ακροδεξιές δυνάμεις κερδίζουν έδαφος στο επίπεδο της κοινωνίας και της πολιτικής.

Η ελληνική κυβέρνηση, παρά τις προεκλογικές και μετεκλογικές της εξαγγελίες για καλύτερη διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος, εμμένει στην τήρηση της κυρίαρχης ευρωπαϊκής πολιτικής, υψώνοντας φράχτες, αποδεχόμενη τόσο τις ευρωπαϊκές συνθήκες για το μεταναστευτικό (Δουβλίνο 1-2, Σέγκεν), όσο και την frontex και τα κέντρα κράτησης. Στον αντίποδα των παραπάνω αναπτύσσεται ένα πολύμορφο κίνημα αλληλεγγύης με πορείες ενάντια στο φράχτη του Έβρου, με εγχειρήματα έμπρακτης αλληλεγγύης (π.χ κατάληψη Νοταρά), με πρωτοβουλίες(#18D) κ.α. Έχει τεράστια σημασία η στήριξη και η ενίσχυση του παραπάνω κινήματος αλληλεγγύης καθότι αποτελεί την μόνη αμφισβήτηση και αντίσταση στην κυρίαρχη αντιμεταναστευτική πολιτική ,απαντώντας από την μία στις άμεσες ανάγκες των προσφύγων και μεταναστών/τριών και από την άλλη δημιουργώντας μία διαφορετική αφήγηση για τα δικαιώματά τους και την κοινή μας συνύπαρξη.

Αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη ενίσχυσης του κινήματος αλληλεγγύης καλούμε τον/την κάθε φοιτητή/τρια να συμμετάσχει στην πορεία για την Παγκόσμια Μέρα του Πρόσφυγα στις 18 Δεκεμβρίου στις 6μμ στην Ομόνοια.  

Κοινή καταγγελία σε ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και ΠΚΣ

Σήμερα (26/11) καλέστηκε από αριστερές δυνάμεις της Σχολής (ΕΑΑΚ/ΑΡΔΙΝ/ΑΡΕΝ) Διοικητικό Συμβούλιο με σκοπό να συνυπογραφεί ψήφισμα για διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης την Τετάρτη 2/12. 

Όταν ζητήθηκε από τον πρόεδρο της ΔΑΠ να γίνει Δ.Σ για να συζητηθεί το θέμα της Γενικής Συνέλευσης όπως επίσης και να μην πραγματοποιηθούν μαθήματα την ώρα της Γ.Σ για να μπορούν οι φοιτητές να συμμετέχουν, δεν θέλησε καν να μπει στη διαδικασία συζήτησης. Απηυδισμένος που του (ξανά!) ζητήσαμε να γίνει Δ.Σ μέσα σε λίγες μέρες που θα καλούσε μάλιστα τον Φοιτητικό Σύλλογο στη Γενική Συνέλευση της Τετάρτης μας είπε πως δεν υπάρχουν θέματα να συζητήσει ο Φ.Σ. Όταν προσθέσαμε ενδεικτικά τα βασικά επίδικα (ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΣΥΓΓΡΑΜΑΤΑ-ΜΜΜ) που ταλανίζουν την καθημερινότητα των φοιτητών, μας είπε ότι τα θέματα αυτά τα έχει λύσει η ΔΑΠ. 

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, λοιπόν, μας λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη σίτιση που χρόνο με το χρόνο μειώνεται συνεχώς ο αριθμός όσων μπορούν να σιτίζονται δωρεάν στη λέσχη της σχολής, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη στέγαση που εδώ και πολλά χρόνια οι εστίες της σχολής δεν λειτουργούν και οι φοιτητές αναγκάζονται είτε να στεγάζονται σε εστίες άλλων πανεπιστημίων είτε σε ξενοδοχεία που μισθώνει το Πανεπιστήμιο είτε –όπως και πριν λίγα χρόνια- στη στέγη της Εκκλησίας. Δεν υπάρχει επίσης πρόβλημα με τα συγγράμματα παρ’ όλο που πολλοί καθηγητές ζητάνε από τους φοιτητές να αγοράσουν επιπλέον συγγράμματα ή να βγάλουν φωτοτυπίες πολυσέλιδων φακέλων πληρώνοντας τες από την τσέπη τους μιας και το Φωτοτυπάδικο της Σχολής έχει σταματήσει να λειτουργεί από το 2012. Τέλος θεωρούμε ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα και με τα εισιτήρια των ΜΜΜ που οι τιμές τους αυξάνονται συνεχώς και οι φοιτητές καλούνται να πληρώνουν 2-3 ευρώ τη μέρα μόνο για τη μετακίνηση τους. Συγχρόνως και τα ΑΜΕΑ του Παντείου παρ’ ότι μέχρι πρότινος είχαν την δυνατότητα να μετακινούνται με ταξί για να έχουν ευκολότερη πρόσβαση στη σχολή και τα χρήματα πληρώνονταν από το ίδιο το Πανεπιστήμιο, έχει σταματήσει και αυτή η παροχή. Παρ’ όλα αυτά για τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ όλα αυτά είναι άνευ σημασίας, λυμένα και δεν αφορούν μάλιστα και πολύ τους φοιτητές. 

Από την άλλη, η ΠΚΣ -2η δύναμη πλέον στο Πάντειο- αρνήθηκε να υπογράψει το Ψήφισμα για Γενική Συνέλευση. Αλλάζοντας διαρκώς γνώμη για το τι πρέπει να αλλάξει στο ψήφισμα για να το ψηφίσουν, τελικά μας είπαν ότι θα έρθουν στη Γενική Συνέλευση αλλά το ψήφισμα δεν το υπογράφουν. Μιλάμε για μια δύναμη που συσπειρώνει τους φοιτητές γύρω από το «είμαστε η μόνη δύναμη που νοιάζεται για τα υλικά συμφέροντα των φοιτητών», απομονώνοντας τους στις Επιτροπές Αγώνα μακριά από τις Γενικές Συνελεύσεις τους και κάνοντας κινήσεις εντυπωσιασμού. Όλα αυτά μόνο προωθητικά δεν είναι για τον Φοιτητικό Σύλλογο και δίνει την εντύπωση ότι η ΠΚΣ χρησιμοποιεί το πανεπιστήμιο, το Δ.Σ και τον Φ.Σ μονάχα ως ιμάντες μεταβίβασης της κομματικής τους γραμμής.  

Καταστατικό-απαρτίες και άλλα παραμύθια…

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μάλιστα έχει το θράσος να αναφέρεται στο καταστατικό λέγοντας ότι για να γίνει Γενική Συνέλευση πρέπει να υπάρχουν τα 2/3 των εγγεγραμμένων. Βέβαια στο Πάντειο καταστατικό ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και έτσι ο Φοιτητικός Σύλλογος λειτουργεί με το καταστατικό της ΕΦΕΕ το οποίο προβλέπει 1 Γενική Συνέλευση κάθε 2μηνο και Γενικές Συνελεύσεις είτε με αποφάσεις του Δ.Σ είτε με το 1/10 των ψηφισάντων για να έχει απαρτία η Γ.Σ και να μπορεί να παρθεί απόφαση (ψηφίσαντες 3.460/10= 346). Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφερθεί ότι είμαστε από τους ελάχιστους Φοιτητικούς Συλλόγους που δεν έχουν δικό τους καταστατικό και θα πρέπει ο Φοιτητικός Σύλλογος σύντομα να αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο υπονομεύει το δημοκρατικό χαρακτήρα που πρέπει να έχει ο Φ.Σ για να λειτουργήσει ορθά. 

Να γίνει ο ψίθυρος των αμφιθεάτρων φωνή αντίστασης και ανατροπής…

Με την κρίση να βαθαίνει, την ελπίδα να εξαφανίζεται στο «Πρώτη φορά Αριστερά», τα μνημόνια να συνεχίζονται και τη νεολαία να μαστίζεται από την ανεργία και τη δύσκολη φοιτητική καθημερινότητα, οφείλουμε να ξαναπάρουμε στα χέρια μας τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους. Να μην αφήσουμε καμιά «Υπεύθυνη Δύναμη» να κάνει κουμάντο στον Φοιτητικό Σύλλογο αλλά ούτε και τη γραφειοκρατική Αριστερά να διασπά το Σύλλογο, να μην αφήσουμε τους άλλους να αποφασίζουν για τις σπουδές μας και την εργασιακή μας προοπτική!

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ. ΤETΑΡTH 2/12 ΩΡΑ: 14.00 ΑΙΘ.108. 

Συζητάμε για: 

ΣΙΤΙΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΜΜΜ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΙΣ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ. 

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

ΑΝΑ.Σ.Α Ε.Α.Α.ΑΚ

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΔΙΚΤΥΟ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Στη διεθνοποίηση της καταστολής απαντάμε με αλληλεγγύη!

Τα ξημερώματα της Πέμπτης 12/11/2015, ημέρα παλλαικής απεργίας, οι ελληνικές διωκτικές αρχές εισέβαλαν σε οικίες στην Αγία Παρασκευή και συνέλαβαν πέντε φοιτητές, δυνάμει του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης που εξέδωσε η εισαγγελική αρχή του Μιλάνου. Οι πέντε φοιτητές κατά τη διάρκεια πολυήμερου ταξιδιού τους στην πόλη συμμετείχαν στις απεργιακές κινητοποιήσεις της Πρωτομαγιάς. Σημείο αιχμής αποτελούσε η εναντίωση στη διοργάνωση της διεθνούς επιχειρηματικής έκθεσης Expo 2015, που διεξαγόταν εκείνες τις μέρες στο Μιλάνο, και η συγκέντρωση απέναντι της ενός μαζικού κινήματος αποτελούμενο από συνδικάτα, πολιτικές, περιβαλλοντικές οργανώσεις και φορείς προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η ιταλική αστυνομία προσήγαγε τους φοιτητές από καφετέρια στην οποία κάθονταν στο πλαίσιο μαζικών προσαγωγών στις 2/5/2015, μια μέρα μετά τη διαδήλωση, με μόνο κριτήριο την έξοδό τους από κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο. Μετά από πολύωρη κράτηση χωρίς την παρουσία διερμηνέα αφέθηκαν ελεύθεροι δίχως να απαγγελθεί καμία κατηγορία εναντίον τους. Οι αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές του Μιλάνου έξι μήνες μετά, προκειμένου να αποπροσανατολίσουν από τα σκάνδαλα και τις δικαστικές έρευνες για τις συναλλαγές με τη μαφία που συνδέονται με την έκθεση Expo 2015, προχωρούν σε 10 συλλήψεις διαδηλωτών σε  Ιταλία και Ελλάδα, που συμμετείχαν στην απεργία της Πρωτομαγιάς.

Μέσα στις επόμενες μέρες εκκρεμεί συμβούλιο εφετών στην Αθήνα που θα αποφασίσει αν θα εκδοθούν οι 5 φοιτητές στην Ιταλία, χωρίς να υπάρχει καν κατώτατο χρονικό όριο προφυλάκισης, με κίνδυνο δηλαδή να παραμείνουν για χρόνια φυλακισμένοι χωρίς δίκη. Η έκδοσή τους στην Ιταλία θα σημαίνει την πλήρη απομόνωση, την οικονομική τους εξόντωση και την αδυναμία υπεράσπισής τους (άλλη γλώσσα και άλλο δίκαιο), αντιμετωπίζοντας μάλιστα κατηγορίες που στην Ελλάδα αναγνωρίζονται ως πλημμελήματα ενώ στην Ιταλία θεωρούνται κακουργήματα. Η ποινή δηλαδή, που μπορεί να προέλθει ,αν δικαστούν στην Ιταλία, ανέρχεται στα 10 χρόνια φυλάκισης.

Παράλληλα πρέπει να αναδειχθεί η δυνατότητα του ευρωπαϊκού εντάλματος -διαδικασία που  χρησιμοποιείται αποκλειστικά για υποθέσεις βαριάς εγκληματικότητας, όπως σωματεμπορία και εμπόριο ναρκωτικών- να λειτουργεί έτσι ώστε ουσιαστικά να εγκαταλείπονται βασικές δικλείδες του θεσμού της έκδοσης. Με αυτό τον τρόπο, η διαδικασία αυτοματοποιείται καθώς εξασφαλίζεται άμεση επικοινωνία  ανάμεσα σε αστυνομικές και δικαστικές αρχές, αποκλείοντας ταυτόχρονα τη πολιτική εξουσία και κατά συνέπεια την άσκηση κοινωνικής  πίεσης σε αυτήν ως μέσο έκφρασης της κοινωνικής βούλησης.

Γίνεται λοιπόν φανερό ότι έχουμε μπροστά μας μια πρωτοφανή προσπάθεια ποινικοποίησης της ελεύθερης έκφρασης, της πολιτικής δραστηριότητας και της διεθνιστικής αλληλεγγύης που δημιουργεί προηγούμενο για κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο. Οι πέντε φοιτητές, όλοι τους με ενεργό δράση στο φοιτητικό κίνημα, συνελεύσεις γειτονιών και εργατικές διεκδικήσεις, δεν είναι ούτε τρομοκράτες ούτε επικίνδυνοι εγκληματίες. Αντιλαμβανόμενοι πλήρως τη συντελούμενη διεθνή προσπάθεια δίωξης της πολιτικής δράσης, ας μην αφήσουμε το φόβο και την καταστολή να ηγεμονεύσουν και ας βγούμε μπροστά στις επερχόμενες κινητοποιήσεις ενάντια στην έκδοση των 5 φοιτητών.

Συμμετέχουμε τη Τρίτη 24/11 στη Συγκέντρωση στην Ιταλική πρεσβεία (Βασ. Σοφίας & Σέκερη) στις 18.00 και το Σάββατο 28/11 στην Πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης  (Μοναστηράκι στις 12.00)

Να μην εκδοθούν οι 5 αγωνιζόμενοι φοιτητές
Παύση κάθε δίωξης
Αλληλεγγύη στους 5 Ιταλούς κατηγορούμενους για την ίδια υπόθεση

 Πανελλαδικό Συντονιστικό ΑΡ.ΕΝ 

Πίσω από την παριζιάνικη τρομοκρατική επίθεση

Το βράδυ της Παρασκευής πραγματοποιήθηκαν πολλαπλές τρομοκρατικές επιθέσεις σε έξι διαφορετικά σημεία της γαλλικής πρωτεύουσας. Την ζωή τους έχασαν τουλάχιστον 120 άτομα ενώ γύρω στους 350 υπολογίζονται οι τραυματίες και 90 άτομα εισήχθησαν στο νοσοκομείο. Αξιοπερίεργο κρίνεται το γεγονός ότι οι επιθέσεις έλαβαν χώρα σε δημόσιους χώρους του κέντρου οι οποίοι έχουν έντονα αντιφασιστικά και αντιρατσιστικά χαρακτηριστικά -όπως για παράδειγμα στον συναυλιακό χώρο Bataclan και το γήπεδο Stade de France- καθώς επίσης και το γεγονός ότι εχουν περάσει μόλις δέκα μήνες μετά την επίθεση κατά της σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo.

Η αντίδραση των γαλλικών αρχών, όπως εκφράστηκε δια στόματος Ολάντ, ήταν το κλείσιμο των συνόρων καθώς και των δημόσιων κτηρίων (πανεπιστήμια, σχολεία, θέατρα) και η απαγόρευση της κυκλοφορίας στους δρόμους. Αντίδραση που ανταποκρίνεται πλήρως στην ευρωπαϊκή αντι-μεταναστευτική πολιτική που θέλει τα κράτη να οχυρώνονται πίσω από την ιδέα της ασφάλειας εξαιτίας ενός εχθρού που απειλεί την κοινωνική γαλήνη και ηρεμία. Μ αυτό τον τρόπο η γίνεται αισθητή η περιχαράκωση, η παράλυση της καθημερινής ζωής και η «τρομοϋστερία» απέναντι στις μουσουλμανικές κοινότητες καθώς αυτές στοχοποιούνται ως εσωτερικός εχθρός στη γαλλική κοινωνία.

Η αντιμετώπιση των γαλλικών άρχων στην βομβιστική επίθεση συστοιχίζεται με την ευρωπαϊκή πολιτική που αναλύεται στο δόγμα «σπέρνω ανέμους για να θερίσω θύελλες». Μέσα στο τεράστιο προσφυγικό ρεύμα που δέχεται η Ευρώπη τους τελευταίους μήνες δίνεται άλλη μια ευκαιρία να επικρατήσει ο φόβος και να ανέλθουν ακροδεξιά μορφώματα τόσο σε επίπεδο ηγεμονίας του μισαλλόδοξου πολιτικού λόγου όσο και σε επίπεδο πρακτικής και κοινωνικής αντίληψης.

Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα που αποτέλεσε την 4η μεγαλύτερη αποικιοκρατική δύναμη και που επιδίωξε να εμπλακεί στην άνοδο του ISIS στη Μέση Ανατολή, σε άλλη μια απόπειρα να επηρεάσει τους παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης μέσω ιμπεριαλιστικών πρακτικών.

Παράλληλα η παγκόσμια αντίδραση στις επιθέσεις στη Γαλλία φανερώνει ότι για τον Δυτικό κόσμο δεν έχουν όλες οι ανθρώπινες ζωές την ίδια αξία. Η επίθεση της προηγούμενης εβδομάδας στο Beirut αποσιωπήθηκε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ που εκφράζουν τα συμφέρονται της νεοφιλελεύθερης αστικής τάξης∙ παρόμοια η αντιμετώπιση για τον άμαχο πληθυσμό της Συρίας με την εμμονή του κυριάρχου λόγου στην απειλητικότητα του ISIS και την παρασιώπηση ως προς τα κίνητρα των ανθρώπων που εγκαταλείπουν τη χώρα τους κατατρεγμένοι από αυτόν, παρόμοια η ιστορία και για τις επιθέσεις στην Παλαιστίνη και τη Βαγδάτη. Κι ενώ όλες αυτές οι επιθέσεις έχουν έναν κοινό θύτη, τον εξτρεμισμό που χαρακτηρίζει συγκεκριμένες ομάδες στη Μέση Ανατολή, το θύμα ανάγεται σε άξιο πένθους μόνο όταν αποτυπώνονται σε αυτό τα χαρακτηριστικά του δυτικού, του λευκού, του «πολιτισμένου» .

Μέσα σε αυτήν την τρομολαγνεία δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον φόβο να εξαπλωθεί, αλλά πρέπει να παλέψουμε ώστε η αλληλεγγύη προς τον όποιον άλλον να μη γίνει η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά να θεριέψει και να αγκαλιάσει όλους τους ανθρώπους που διέρχονται από τη χώρα μας ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, σεξουαλικής ταυτότητας. Ένδειξη αλληλεγγύης στο Γαλλικό λαό δε θεωρείται ούτε η ενός λεπτού σιγή ούτε το πένθιμο σβήσιμο των φώτων των εθνικών μνημείων βλ. Λονδίνο. Αντίθετα θεωρούμε ότι η έμπρακτη αλληλεγγύη δηλώνεται κρατώντας τα φώτα, τα μυαλά και τα μάτια μας ανοιχτά και διαδηλώνοντας με την πιο δυνατή φωνή μας ενάντια στο ρατσισμό και υπέρ των δικαιωμάτων όλων πέρα από κοινωνικές ή φυλετικές κατηγορίες. 

Nous sommes Français, nous sommes Libyens, nous sommes Libanaises, nous sommes Syriens, nous sommes Palaistinians, nous sommes le monde entier.

Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών και Προσφύγων

Χριστίνα Μαργιώτη

Αλεζίνη Λόξα